در ادامه مقتل شهادت علیاکبر علیهالسلام رو با روایات مختلف بررسی خواهیم کرد
👇👇
👇👇
⚫️ مقتل شهادت حضرت علیاکبر علیهالسلام در کتب و روایات مختلف
👈 بعد از رزم باشکوه در میدان جنگ
#بخش_اول
مُرّةُ بن مُنقذ عبدی گفت: گناهان عرب به گردن من باشد اگر پدرش را به عزای او ننشانم. شمشيری بر فرق علیاكبر زد.
(تاريخ الامم و الملوك جلد پنج، مقتل ابیمخنف)
علي دست به يال اسب خويش انداخت تا او را از معركه بيرون كشد، خون جلو چشمان اسب را گرفت و به اشتباه به قلب دشمن زد. از هر طرف بر بدن او تاختند. محاصرهاش كردند و آنقدر شمشير بر بدن او زدند كه بدن قطعه قطعه شد. {فقطعوه بسيوفهم اربا اربا} دشمنان با شمشيرهاي خود بدن نازنينش را پاره پاره كردند.
(مقتل مقرم، منتهیالامال و اعيانالشيعه جلد 1، مقتل ابیمخنف)
هنوز رمقي در تن داشت که فرياد برآورد:
«يا أبتاه! عليک منّي السّلام هذا جدی رسولالله يقرئک السلام و يقول: عجّل القدوم إلينا و شهق شهقةً فارق الدنيا»
اي پدر! سلام بر تو باد، اين جدم رسول خداست، او به جامي لبريز مرا سيراب کرد، او همی گويد: به سوي ما شتاب کن و سپس نفسی کشيد و به ديدار باقی شتافت.
(لهوف، بحارالانوار ج 45، ارشاد شيخ مفيد و...)
از خيمهگاه تا مقتل علي اكبر علیهالسلام فاصله زيادی است. اباعبدالله با مركب به سوی نعش پسرخود شتافت و دشمن را پراكنده ساخت و از مركب به روی زمين افتاد و بلند بلند گريه میكرد. بدن قطعه شده علي چنان امام را متأثر ساخت که آن قوم را نفرين کرد:
«قتل الله قوماً قتلوک؛ خداوند بکشد قومي که تو را کشت.
(لهوف، مقاتلالطالبين و الارشاد)
سپس فرمود: «يا بنيّ ما اجراهم علي الرّحمن و علي انتهاک حرمة الرّسول»
«اي پسرم! اينها نسبت به خدا چه گستاخ و بي شرماند و هتک حريم رسول خدا میکنند.»
در آن حال اشک از چشمان مبارک امام سرازير شد و فرمود:
«علي الدّنيا بعدک العفا؛ پس از تو ای پسرم! افّ بر اين دنيا باد.»
(لهوف)
«يعزّ علي جدّک و ابيک ان تدعوهم فلا يجيبوک، تستغيث بهم فلا يغيثوک.»
«بر جد و پدرت گران است که تو آنها را بخوانی، ولي آنها تو را پاسخ نگويند، و به آنها پناه بری، ولی پناهی ندهند.»
(ابن مقرم)
صدای گريه و ناله اباعبدالله علیهالسلام بر بالين علی چنان دردناك بود كه نقل شده صدای گريه حسين را به اين بلندی كسي نشنيده بود، اما لشكر شروع به هلهله كردند و پایكوبی ميكردند و كف ميزدند. سپس امام مشتی از خون پاک علی را برگرفت و به طرف آسمان پاشيد. قطرهای از آن خون به زمين بازنگشت.
(مقتل الحسين ابن مقرم)
@NucLeader
👈 بعد از رزم باشکوه در میدان جنگ
#بخش_اول
مُرّةُ بن مُنقذ عبدی گفت: گناهان عرب به گردن من باشد اگر پدرش را به عزای او ننشانم. شمشيری بر فرق علیاكبر زد.
(تاريخ الامم و الملوك جلد پنج، مقتل ابیمخنف)
علي دست به يال اسب خويش انداخت تا او را از معركه بيرون كشد، خون جلو چشمان اسب را گرفت و به اشتباه به قلب دشمن زد. از هر طرف بر بدن او تاختند. محاصرهاش كردند و آنقدر شمشير بر بدن او زدند كه بدن قطعه قطعه شد. {فقطعوه بسيوفهم اربا اربا} دشمنان با شمشيرهاي خود بدن نازنينش را پاره پاره كردند.
(مقتل مقرم، منتهیالامال و اعيانالشيعه جلد 1، مقتل ابیمخنف)
هنوز رمقي در تن داشت که فرياد برآورد:
«يا أبتاه! عليک منّي السّلام هذا جدی رسولالله يقرئک السلام و يقول: عجّل القدوم إلينا و شهق شهقةً فارق الدنيا»
اي پدر! سلام بر تو باد، اين جدم رسول خداست، او به جامي لبريز مرا سيراب کرد، او همی گويد: به سوي ما شتاب کن و سپس نفسی کشيد و به ديدار باقی شتافت.
(لهوف، بحارالانوار ج 45، ارشاد شيخ مفيد و...)
از خيمهگاه تا مقتل علي اكبر علیهالسلام فاصله زيادی است. اباعبدالله با مركب به سوی نعش پسرخود شتافت و دشمن را پراكنده ساخت و از مركب به روی زمين افتاد و بلند بلند گريه میكرد. بدن قطعه شده علي چنان امام را متأثر ساخت که آن قوم را نفرين کرد:
«قتل الله قوماً قتلوک؛ خداوند بکشد قومي که تو را کشت.
(لهوف، مقاتلالطالبين و الارشاد)
سپس فرمود: «يا بنيّ ما اجراهم علي الرّحمن و علي انتهاک حرمة الرّسول»
«اي پسرم! اينها نسبت به خدا چه گستاخ و بي شرماند و هتک حريم رسول خدا میکنند.»
در آن حال اشک از چشمان مبارک امام سرازير شد و فرمود:
«علي الدّنيا بعدک العفا؛ پس از تو ای پسرم! افّ بر اين دنيا باد.»
(لهوف)
«يعزّ علي جدّک و ابيک ان تدعوهم فلا يجيبوک، تستغيث بهم فلا يغيثوک.»
«بر جد و پدرت گران است که تو آنها را بخوانی، ولي آنها تو را پاسخ نگويند، و به آنها پناه بری، ولی پناهی ندهند.»
(ابن مقرم)
صدای گريه و ناله اباعبدالله علیهالسلام بر بالين علی چنان دردناك بود كه نقل شده صدای گريه حسين را به اين بلندی كسي نشنيده بود، اما لشكر شروع به هلهله كردند و پایكوبی ميكردند و كف ميزدند. سپس امام مشتی از خون پاک علی را برگرفت و به طرف آسمان پاشيد. قطرهای از آن خون به زمين بازنگشت.
(مقتل الحسين ابن مقرم)
@NucLeader
⚫️ مقتل شهادت حضرت علیاکبر علیهالسلام در کتب و روایات مختلف
👈 بعد از رزم باشکوه در میدان جنگ
#بخش_دوم
در زيارت صحيح السندی که امام صادق عليهالسلام به ابوحمزه ثمالی آموختهاند، اينگونه آمده است:
«بِابي انتَ و امّي من مذبوح و مقتولٍ من غير جرم، و بابي انت و امّي دمک المرتقي به الي حبيب الله، بالبي انت و امّي من مقدّمٍ بين يدي ابيک يحتسبک و يبکي عليک، محرقاً عليک قلبه، يرفع دمک بکفّه الي عنان السّماء لا ترجع منه قطرةٌ، و لا تسکن عليک من ابيک زفرةٌ.
پدر و مادرم فدای آن سر بريده که بدون هيچ جرم و گناه کشته شد. پدر و مادرم فدای خون بالارونده تو، به سوي حبيب خدا، پدر و مادرم به فدای تو، ای کسی که از پدرت پيشی گرفتی در حالي که او تو را به شمار آورد و بر تو بگريست.
دل او به سبب مصيبت تو آتش گرفت و خونت را به آسمان میپاشيد، به گونهای که قطرهای از آن بازنگشت، و آه پدرت بر مصيبت تو هرگز آرام نگرفت.
(كامل الزيارات)
علي علي الدنيا بعدك العفا.
اي فرزندم بعد از تو خاك بر سردنيا و زندگاني باد.
(لهوف سيدبن طاووس)
امام حسين علیهالسلام نعش علي را در آغوش گرفت و آرام نشد. سر علي را به سينه چسبانيد و ميگريست بهطوری كه برخی از سپاه دشمن نيز از شدت گريه امام به گريه افتادند
ابیعبدالله خود را به روي نعش علی انداخت وصورت روی صورت علي نهاد. همه گفتند حسين روي جنازه علی جان سپرده است. صدای هلهله و شادی دشمن بلند شد. بعد از دقايقی حضرت سر از روی نعش علی برداشت و رو به سمت خيام كرد و فرمود:
«جوانان بنی هاشم بياييد و جنازه برادرتان رو به سوی خيمهها ببريد. اِحمِلوا اخاکم؛ برادرتان را حمل کنيد».
آنها همه رفتند تا بدن مبارک علی را آورده، در برابر خيمههایی که محل رزم آنها بود بگذارند.
(ارشاد شيخ مفيد، لهوف، بحارالانوارج45، منتهیالامال، ابيمخنف، مقتل شوشتري، معاليالسبطين، حلية الزائرين)
پس از آن بانوان خانه وحی از خيمهها بيرون دويدند و نظاره کردند که چگونه علی بر روی دست جوانان، در حالی که به خون آغشته بود و بر اثر شمشير و نيزه قطعه قطعه شده بود، به سوی خيمهگاه حمل ميشود.
همه با دلهای سوخته و گيسوان افشان و نالههايي که تا ملکوت میرفت به استقبال او آمده بودند. پيشاپيش همه عقيله بنیهاشم زينب کبري عليهاالسلام قرار داشت. او فريادزنان و نالهکنان جلو آمده فرياد ميزد:
«يا اخاه! يا اخاه؛ واي برادرم! واي برادرم!»
او آمد و خود را بر نعش علی انداخت. امام به سوی خواهر آمد، دست او را گرفت و به خيمهگاه روانه کرد.
شيخ جعفر شوشتری مینويسد:
ابي عبدالله در مصيبت علیاكبر سه مرتبه به حالت احتضار مشرف به مرگ شد.
اول وقتي ديد اكبر آماده ميدان رفتن شد، دوم وقتی كه علیاكبر برگشت و از پدر طلب آب نمود و او را به سينه گرفت و از شدت غصه واندوه كه نتوانست آب براي او مهيا سازد و از اينكه میداند پسرش به شهادت میرسد. سوم وقتی علیاكبر از اسب به زمين افتاد و پدر را صدا زد.
@NucLeader
👈 بعد از رزم باشکوه در میدان جنگ
#بخش_دوم
در زيارت صحيح السندی که امام صادق عليهالسلام به ابوحمزه ثمالی آموختهاند، اينگونه آمده است:
«بِابي انتَ و امّي من مذبوح و مقتولٍ من غير جرم، و بابي انت و امّي دمک المرتقي به الي حبيب الله، بالبي انت و امّي من مقدّمٍ بين يدي ابيک يحتسبک و يبکي عليک، محرقاً عليک قلبه، يرفع دمک بکفّه الي عنان السّماء لا ترجع منه قطرةٌ، و لا تسکن عليک من ابيک زفرةٌ.
پدر و مادرم فدای آن سر بريده که بدون هيچ جرم و گناه کشته شد. پدر و مادرم فدای خون بالارونده تو، به سوي حبيب خدا، پدر و مادرم به فدای تو، ای کسی که از پدرت پيشی گرفتی در حالي که او تو را به شمار آورد و بر تو بگريست.
دل او به سبب مصيبت تو آتش گرفت و خونت را به آسمان میپاشيد، به گونهای که قطرهای از آن بازنگشت، و آه پدرت بر مصيبت تو هرگز آرام نگرفت.
(كامل الزيارات)
علي علي الدنيا بعدك العفا.
اي فرزندم بعد از تو خاك بر سردنيا و زندگاني باد.
(لهوف سيدبن طاووس)
امام حسين علیهالسلام نعش علي را در آغوش گرفت و آرام نشد. سر علي را به سينه چسبانيد و ميگريست بهطوری كه برخی از سپاه دشمن نيز از شدت گريه امام به گريه افتادند
ابیعبدالله خود را به روي نعش علی انداخت وصورت روی صورت علي نهاد. همه گفتند حسين روي جنازه علی جان سپرده است. صدای هلهله و شادی دشمن بلند شد. بعد از دقايقی حضرت سر از روی نعش علی برداشت و رو به سمت خيام كرد و فرمود:
«جوانان بنی هاشم بياييد و جنازه برادرتان رو به سوی خيمهها ببريد. اِحمِلوا اخاکم؛ برادرتان را حمل کنيد».
آنها همه رفتند تا بدن مبارک علی را آورده، در برابر خيمههایی که محل رزم آنها بود بگذارند.
(ارشاد شيخ مفيد، لهوف، بحارالانوارج45، منتهیالامال، ابيمخنف، مقتل شوشتري، معاليالسبطين، حلية الزائرين)
پس از آن بانوان خانه وحی از خيمهها بيرون دويدند و نظاره کردند که چگونه علی بر روی دست جوانان، در حالی که به خون آغشته بود و بر اثر شمشير و نيزه قطعه قطعه شده بود، به سوی خيمهگاه حمل ميشود.
همه با دلهای سوخته و گيسوان افشان و نالههايي که تا ملکوت میرفت به استقبال او آمده بودند. پيشاپيش همه عقيله بنیهاشم زينب کبري عليهاالسلام قرار داشت. او فريادزنان و نالهکنان جلو آمده فرياد ميزد:
«يا اخاه! يا اخاه؛ واي برادرم! واي برادرم!»
او آمد و خود را بر نعش علی انداخت. امام به سوی خواهر آمد، دست او را گرفت و به خيمهگاه روانه کرد.
شيخ جعفر شوشتری مینويسد:
ابي عبدالله در مصيبت علیاكبر سه مرتبه به حالت احتضار مشرف به مرگ شد.
اول وقتي ديد اكبر آماده ميدان رفتن شد، دوم وقتی كه علیاكبر برگشت و از پدر طلب آب نمود و او را به سينه گرفت و از شدت غصه واندوه كه نتوانست آب براي او مهيا سازد و از اينكه میداند پسرش به شهادت میرسد. سوم وقتی علیاكبر از اسب به زمين افتاد و پدر را صدا زد.
@NucLeader
Forwarded from فرکانس ۵۷
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گریه بی وقفه رهبر انقلاب در شهادت #محسن_حججی
این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست
این چه شمعی است كه جان ها همه پروانه ی اوست
#بدرقه_عشق
@modafe_haram_shahid_hojaji
@seraj_khabari
این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست
این چه شمعی است كه جان ها همه پروانه ی اوست
#بدرقه_عشق
@modafe_haram_shahid_hojaji
@seraj_khabari
|نیوکلیدر|
#تایپوگرافی @NucLeader
او سراپا مصطفی است، پس اگر ریزد به هم اسلام میریزد بهم
راه را گم میکند، آه از آن ساعت که اسب رام میریزد بهم
آه بابا السلام! خیمهها را با همین پیغام میریزد بهم
زود میآید حسین روی زانویی که در هر گام میریزد بهم
روی نعش یک جوان، پیرمردی بشنود دشنام میریزد بهم
وای اگر بادی وزد، تکههای پیکرش آرام میریزد بهم
بس که از هم ریخته، وقت تشییع تنش احکام میریزد بهم
خودت از سر گم شده، جوشنت هم در تنت آه ای دلاور گم شده
با کمربند علی آمدی میدان و حالا ارث حیدر گم شده
در تمام پیکرت لا به لای زخم نیزه، زخم خنجر گم شده
در دهانت آنقدر خاک و خون رفته صدایت توی حنجر گم شده
از تن صد پارهات هر چه پیدا کردهام، صدها برابر گم شده
وای انگشتت کجاست، از گلم انگار گلبرگی معطر گم شده
سخت کامل میشوی، بس که در این دشت از تو پاره پیکر گم شده
دست و پا دیگر مزن، رحم کن بر حال این بابای سردرگم شده
اکبرم شد اصغرم، عاقبت از آن چه میترسیدم آمد بر سرم
@NucLeader
راه را گم میکند، آه از آن ساعت که اسب رام میریزد بهم
آه بابا السلام! خیمهها را با همین پیغام میریزد بهم
زود میآید حسین روی زانویی که در هر گام میریزد بهم
روی نعش یک جوان، پیرمردی بشنود دشنام میریزد بهم
وای اگر بادی وزد، تکههای پیکرش آرام میریزد بهم
بس که از هم ریخته، وقت تشییع تنش احکام میریزد بهم
خودت از سر گم شده، جوشنت هم در تنت آه ای دلاور گم شده
با کمربند علی آمدی میدان و حالا ارث حیدر گم شده
در تمام پیکرت لا به لای زخم نیزه، زخم خنجر گم شده
در دهانت آنقدر خاک و خون رفته صدایت توی حنجر گم شده
از تن صد پارهات هر چه پیدا کردهام، صدها برابر گم شده
وای انگشتت کجاست، از گلم انگار گلبرگی معطر گم شده
سخت کامل میشوی، بس که در این دشت از تو پاره پیکر گم شده
دست و پا دیگر مزن، رحم کن بر حال این بابای سردرگم شده
اکبرم شد اصغرم، عاقبت از آن چه میترسیدم آمد بر سرم
@NucLeader
یادی کنیم از شهید بیسری دیگر؛ شهید شیخ باقر النمر.
روزنامه الدیار:
شیخ در لحظات اعدام فریاد «لبیک یاحسین» سر داد و بعد به شهادت رسید.
@NucLeader
روزنامه الدیار:
شیخ در لحظات اعدام فریاد «لبیک یاحسین» سر داد و بعد به شهادت رسید.
@NucLeader
یا حسین...
سالها گریه به تو جرم تلقی میشد
گریه هرشب ما برکت روحالله است
شادی روح امام و شهدا صلوات.
@NucLeader
سالها گریه به تو جرم تلقی میشد
گریه هرشب ما برکت روحالله است
شادی روح امام و شهدا صلوات.
@NucLeader
|نیوکلیدر|
یا حسین... سالها گریه به تو جرم تلقی میشد گریه هرشب ما برکت روحالله است شادی روح امام و شهدا صلوات. @NucLeader
انشاءالله در دهههای بعدی به بحث ممنوعیت عزاداری در دوره پهلوی خواهیم پرداخت.
فتوای معمار کبیر انقلاب امام خمینی در پاسخ به پرسشی از #اطعام بیش از دو شب و صرف هزینه اقامه عزاء بر سید مظلومان، در دیگر امور.
کپی از کانال استاد نائینی
@NucLeader
کپی از کانال استاد نائینی
@NucLeader
Forwarded from نکات ناب و حکمت های آیت الله حائری شیرازی
🔹آیت الله حائری شیرازی🔹
🔸ناامنی در کنار خدا یا امنیت در مقابل خدا🔸
زهیر و شمر هر دو، هم در کربلا بودند و هم در صفین. در جنگ صفین، زهیر در کنار معاویه بود و شمر در کنار امیرالمومنین. زهیر در هر دو میدان صفین و کربلا بنا بر فطرت عمل کرد و شمر در هر دو، بنا بر طبیعت.
زهیر در صفین به امر فطرتش رفته بود؛ چون میخواست بهخاطر مظلوم با ظالم بجنگد، اما ظالم را اشتباه گرفته بود. شمر هم در هر دو میدان بهدنبال قدرت بود. او هم اشتباه کرده بود و خیال میکرد که در کنار علی علیه السلام به قدرت دست پیدا میکند. هر دو در میدان کربلا اشتباهشان را اصلاح کردند.
آنچه اساسی است این است که انسان همۀ زینتهای دنیا را فدای فطرت کند. امنیت بزرگترین زینت این حیات است. انسان باید ناامنی در کنار خدا را بر امنیت در مقابل خدا ترجیح دهد.
شمر در عصر تاسوعا صدا زد: «أَيْنَ بَنُو أُخْتِنَا» (فرزندان خواهر ما کجایند). حضرت عباس علیه السلام جواب نداد. امام حسین علیه السلام به برادرش عباس فرمود: «أَجِيبُوهُ وَ إِنْ كَانَ فَاسِقاً» (پاسخش را بدهید، اگرچه فاسق است)؛ یعنی با اینکه میدانید فاسق است و نمیخواهید جوابش را بدهید، ولی باید جوابش را بدهید.
حضرت عباس علیه السلام ناچار گفت: چه میگویی؟ شمر گفت: من برای تو و برادرهایت امان آوردهام. حضرت عباس علیه السلام اماننامه او را رد کرد. او امنیت در کنار شمر، عبیدالله و یزید را نخواست و ناامنی در کنار ذُریۀ پیامبر صلی الله را برگزید. درواقع میگوید: راحتی، آزادی، امنیت، شهرت، قدرت، عزّت، همه فدای تو!
کتاب آئینه تمام نما/فصل 2، درسهای عاشورا/ صفحه 112
جهت تهیه کتاب به این آدرس مراجعه نمایید: @haeri1395
@haerishirazi
🔸ناامنی در کنار خدا یا امنیت در مقابل خدا🔸
زهیر و شمر هر دو، هم در کربلا بودند و هم در صفین. در جنگ صفین، زهیر در کنار معاویه بود و شمر در کنار امیرالمومنین. زهیر در هر دو میدان صفین و کربلا بنا بر فطرت عمل کرد و شمر در هر دو، بنا بر طبیعت.
زهیر در صفین به امر فطرتش رفته بود؛ چون میخواست بهخاطر مظلوم با ظالم بجنگد، اما ظالم را اشتباه گرفته بود. شمر هم در هر دو میدان بهدنبال قدرت بود. او هم اشتباه کرده بود و خیال میکرد که در کنار علی علیه السلام به قدرت دست پیدا میکند. هر دو در میدان کربلا اشتباهشان را اصلاح کردند.
آنچه اساسی است این است که انسان همۀ زینتهای دنیا را فدای فطرت کند. امنیت بزرگترین زینت این حیات است. انسان باید ناامنی در کنار خدا را بر امنیت در مقابل خدا ترجیح دهد.
شمر در عصر تاسوعا صدا زد: «أَيْنَ بَنُو أُخْتِنَا» (فرزندان خواهر ما کجایند). حضرت عباس علیه السلام جواب نداد. امام حسین علیه السلام به برادرش عباس فرمود: «أَجِيبُوهُ وَ إِنْ كَانَ فَاسِقاً» (پاسخش را بدهید، اگرچه فاسق است)؛ یعنی با اینکه میدانید فاسق است و نمیخواهید جوابش را بدهید، ولی باید جوابش را بدهید.
حضرت عباس علیه السلام ناچار گفت: چه میگویی؟ شمر گفت: من برای تو و برادرهایت امان آوردهام. حضرت عباس علیه السلام اماننامه او را رد کرد. او امنیت در کنار شمر، عبیدالله و یزید را نخواست و ناامنی در کنار ذُریۀ پیامبر صلی الله را برگزید. درواقع میگوید: راحتی، آزادی، امنیت، شهرت، قدرت، عزّت، همه فدای تو!
کتاب آئینه تمام نما/فصل 2، درسهای عاشورا/ صفحه 112
جهت تهیه کتاب به این آدرس مراجعه نمایید: @haeri1395
@haerishirazi
⚫️ عظم الله اجورنا و اجورکم بمصابنا علی الحسین...
قلب امام عصر علیهالسلام امشب تحت فشار است. برای آرامش قلب ایشان صدقه بدهیم.
التماس دعا
@NucLeader
قلب امام عصر علیهالسلام امشب تحت فشار است. برای آرامش قلب ایشان صدقه بدهیم.
التماس دعا
@NucLeader