✅حاشیه‌ای بر شهید آوینی
📌 @Plus_news

شهید آوینی در مقاله «تحلیل آسان» نوشته بود:
«اگر معنای آزادی بیان این است که مخالفان لیبرالیسم نیز حق بیان مخالفت خویش را داشته باشند، من نمی دانم که این مظلوم نمایی ها و ننه من غریبم ها برای چیست، آن هم در جایی که عل الظاهر دستگاه فرهنگی حکومت نیز جانب اینها را گرفته است و آنان را از حامیان نظام اسلامی نیز بیشتر دوست می دارد... که چشم حسود و بخیل کور!»

الحق که تلویزیون جمهوری اسلامی در سالگرد شهادت شهید سید مرتضی آوینی گل کاشت و هرچه توانست درخدمت روشنفکران بود.
در مظلومیت سید مرتضی آوینی همین بس که مهدی نصیری که تا زنده بودنش زیر پای آوینی سنگ می‌انداخت، در قامت مدافع ایستاد و امید روحانی در دو برنامه هر چه توانست بر آوینی تاخت.
از به لجن کشیدن مرگ آگاهی او تا نادیده گرفتن مبانی فکری و خط بطلان کشیدن بر تئوریسین بودن آوینی.
افخمی در برنامه هفت هر چه توانست به یامین پور و آوینیِ متفکر و تئوریسین تاخت، تا از سید مرتضی چیزی جز هنرمند معمولی چیزی جز یک علامت سوال باقی نماند!
هر چند من یامین پور را دوست دارم و او را آدم با اطلاعی میدانم، اما مناسب این مناظره نبود.
افخمی می‌توانست عباس محسنی، زرشناس، بچه‌های نشر ساقی، طالب زاده، شاه حسینی و حتی میرشکاک را دعوت کند، اما خوب می‌دانست که پاسخ درخوری دریافت خواهد کرد.
هرچند با این همه، یامین پور خوب پاسخ داد و افخمی با گستاخی او را نادیده گرفت.
کاش یامین‌پور یک بار می‌گفت که اگر وجه هنری آوینی مقدم بر تئوریک او بود، پس چرا سید شهیدان مستندساز یا سید شهیدان اهل هنر نشد؛ سید شهیدان اهل قلم شد؟
کاش یامین پور می‌گفت ما به پیغمبر خدا هم با چار پاره کاغذ ایمان آوردیم، سید مرتضی که چیزی نیست.
افخمی خوب می‌داند که آنکه با کاغد و ورق آوینی را می‌شناسد، به از کسی است که او را دیده و درک نکرده است، اما به روی مبارک خویش نمی‌آورد.

در مظلومیت آوینی همین بس که مسعود ده نمکی، انصار حزب الله دیروز و فیلم‌فارسی ساز امروز از مبانی فکری آوینی و کتاب‌هایش حرف می‌زند، اما تمام آنچه می‌سازد خلاف گفته‌ها و روش‌های آوینی است.
در مظلومیت سید مرتضی همین بس که فرزند جناب آقای زم در دفاع از آوینی و کوبیدن ده نمکی، نام پدر خود را می آورد. همان پدری که خون به دل آوینی تا زمان حیات کرد.
همین‌طور ادامه یابد، مسعود بهنود و سید محمد خاتمی و محمد هاشمی هم جامه‌ی دفاع از آوینی خواهند پوشید.
این آوینی که امثال افخمی، روحانی، لیبرال‌ها و سکولارهای جمهوری اسلامی در این چند سال می‌خواهند نمایش دهند کیست؟ چیزی جز یک آدم معمولی گنگ، بی هدف، بی اعتقاد و لایعقل است؟

افخمی او را تا پرتگاه روشنفکری، خودکشی و اعتیاد هم برد. بعد هم گفت شانس آورد به انقلاب رسید.
روحانی جاهلانه به سوزاندن همه‌ی آنچه منیّت آوینی بود حمله برد، اما کاش می‌دانست که آوینی خودش گفته بود بعد از آنکه امام را دیدم این‌ها را به خاطر منیت و ... سوزاندم.
یک بار دیگر در لجن زار روشنفکری و در حماقت تلویزیون جمهوری اسلامی، آوینی مظلوم‌تر و غریب‌تر ماند.
به امید سال‌های بهتر...
http://bit.ly/1T6A7t9
—----------------------------
به پلاس نیوز بپیوندید 👇

Telegram.me/plus_news

#حسام_الدین_ابوالحسنی

@Plus_news
✅غفلت و خسارت!
#حسام_الدین_ابوالحسنی

توصیه‌ی اخلاقی آیت‌الله شهید سید محمدباقر صدر

سالروز ولادت حضرت جواد الائمه، امام محمدتقی علیه السلام و حضرت علی اصغر علیه السلام بر عاشقان آن حضرت تبریک و تهنیت باد.

@fathe_khoon

هر كه دل بُرد،دلبر ما نيست
هر كه نازي فروخت،ليلا نيست
هر كه هويي كِشَد مسيحا نيست
هر كسي با تو نيست با ما نيست
دلبر محض، غير مولا نيست

كيست مولا و فيه نور ِاله
قد تجلي بنورهي الله
گه خدا آينه ست و مولا گاه
وسط و ابتدا و آخر راه
ذره فرق بين آنها چیست؟

عاشقان دف به كف ز حيراني
صف كشيدند بر غزل خواني
تا فِتد بر كه فال قرباني
رحمت حق به قوم نصراني
نزد آن شيعه كز تو شيدا نيست

مستم از عشق و خُم به دوش تويي
نُهمين بحر باده جوش تويي
پسر سلسله فروش تويي
حق تعالاي هر سروش تويي
ورنه جبريل مرد اينها نيست

اي پدر خوانده ي پياله و خُم
هو تويي اي عزيز يازدهم
اي امير عمارت مردم
تو به "نحنُ "بناز و من "انتم"
كه كتابت به شرح آتاني است

اربعيني به شيشه مِي بوده
كس نداند كه تاك كِي بوده
مِهر يا اين كه تير و دِي بوده
چون عروس علي ز ري بوده
نيمي از اين شراب ايراني است

شه به بزم جلوس مي آيد
منكر او عبوس مي آيد
جان سلطان طوس مي آيد
يا انيس النفوس مي آيد
جان دهيدش ، گهِ تماشا نيست

جلوات تو مشرق سحر است
خلوات تو فيض خونجگر است
سكنات تو مو به مو پدر است
حركات تو حيدري دگر است
لمعات تو كم ز زهرا نيست

اي غروب بهانه را مرعات
گريه كم كن بخور ز آب فرات
يافتي چون ز تشنگي تو نجات
به علي اصغر و لبش صلوات
بهتر از اين به آب معنا نيست

جگرش را به روي دست گرفت
پسرش را چنان كه هست گرفت
گردن نازكش شكست گرفت
بوسه ي تير تا نشست گرفت
معني، اين غير داغ مولا نيست

شعر از #محمد_سهرابی

@fathe_khoon

✳️ حدیث امام جعفر صادق علیه‌السلام درباره ولایتِ فقیه:

«مَن کانَ مِنکُم قَد رَوی حَدیثُنا وَ نَظَرَ فی حَلالِنا وَ حَرامِنا وَ عَرَفَ اَحکامِنا، فَلیَرِضوا بِهِ حَکَماً، فَاِنّی قَد جَعَلتُهُ عَلَیکُم حاکِماً. فَاِذا حَکَمَ بِحُکمِنا فَلَم یَقبلهُ مِنهُ، فَاِنّما استَخَفَّ بِحُکمِ الله وَ عَلَینا رَدّ، وَالرادُّ عَلَینا اَلرّادُّ عَلَی اللهِ وَ هُوَ حَدُّ الشّرک بِالله».

از شما کسی که حدیث ما را روایت کند و در حلال و حرام ما مطالعه کرده و صاحب نظر شده باشد و احکام و قوانین ما را بشناسد، بایستی او را به عنوان حاکم بپذیرید. زیرا من او را بر شما حاکم قرار دادم، پس اگر بر این اساس (حکم ما) حکومت کرد و از او اطاعت نکردید، حکم خدا را سبک شمرده‌اید و ما را نافرمانی کرده‌اید و کسی که نافرمانی ما را کند، خدا را نافرمانی کرده است و این در حد شرک به خداست.


کتاب ولایت فقیه، استمرار حرکت انبیا- انتشارات سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی- صفحه چهار

@fathe_khoon

نفوذ، هنر، مبارزه و دیگر هیچ

آنتونی پارسونز، سفیر وقت انگلیس در ایران در نقل خاطرات خود پیرامون جشن هنر شیراز می‌گوید:

جشن هنر سال ۱۳۵۶ شیراز از نظر کثرت صحنه‌های اهانت آمیز به ارزش های اخلاقی ایرانیان از جشن های پیش فراتر رفته بود. به عنوان مثال به نقل از یک شاهد عینی صحنه هایی از نمایش را که ترتیب داده بودند یک باب مغازه را در یکی از خیابانهای پر رفت و آمد شیراز اجاره کرده و ظاهرا می خواستند برنامه خود را کاملا طبیعی در کنار خیابان اجرا کنند، صحنه نمایش نیمی از داخل مغازه و نیمی در پیاده رو مقابل آن بود. یکی از صحنه هایی که در پیاده رو اجرا می شد، تجاوز به عنف بود که به طور کامل (نه به طور نمایشی) به وسیله یک مرد کاملا عریان با یک زن در مقابل چشم همه صورت می‌گرفت!
موضوع به شیراز محدود نشد و توفان اعتراض که علیه این نمایش برخاست به مطبوعات و تلویزیون هم رسید.

من این موضوع را با شاه در میان گذاشتم، گفتم اگر چنین نمایشی به طور مثال در شهر منچستر انگلیس اجرا می شد، کارگردان و هنرپیشگان آن جان سالم به در نمی‌بردند.شاه مدتی خندید و چیزی نگفت!

منبع：کتاب آخرین سفر شاه- نوشته ویلیام شوکراس، صفحه 115
@fathe_khoon

امام علی علیه السلام:
عذر برادرت را بپذیر و اگر عذری نداشت، عذری برایش بتراش.

بحارالانوار- جلد 75- صفحه 165

@fathe_khoon

ما سائل توایم و اگر مست کرده‌ایم
انگشتر عقیق تو را دست کرده‌ایم
ما عیش خود چنان چه شد و هست کرده‌ایم
بیت تو را اجاره دربست کرده‌ایم
ساکن شدیم این دِلَکِ بی قرار را
@fathe_khoon

✅متن زیر کمی طولانیه، ولی ارزش خوندن داره
حتما بخونید

👇

لیلت! من امشب برای این که باز تورا نزدیک حس کنم، تمام انجیل را ورق زدم و کلمه به کلمه مسیحت را نفس کشیدم؛ بعد انجیل را بستم. خواستم بخوابم؛ نشد. بالشم آهسته خیس شد. مسیح سخت گیر من، این سو ایستاده بود و مسیح سهل گیر تو آن سو و من لابه لای تصویر این دو مرد، می گریستم!

حواریان نشسته بودند. مسیحت آب آورد و پای همه را شست؛ با مهربانی و لطفی که تنها از پسر مریم بر می آمد.
چه دوست داشتنی است لیلت این مرد! آدم دلش می خواهد بپرد و دستش را ببوسد. کاش من پترس او بودم... لوقای
او... شمعون او.... حواری او... ولی نیستم. من، یوحنای مسیحی هستم که پای حواری نمی شوید... که دست حواری را قطع می کند.
مرد را به جرمی آوردند. چشمش به مولا افتاد. از دوستان بود. از آنها که هر روز دامن عبایش را می بوییدند. جُرم، جُرم است. شمشیر را بالا برد. دست مرد بر زمین افتاد؛ خون چکان. مرد آن را با دست دیگرش برداشت.
«ابن الکواء»، دشمنی است در انتظار فرصت؛ جلو می آید و با نگاهی پر از رحم و پر از دل سوزی می پرسد: «دستت را که برید؛ مرد»؟ مرد که دست خون چکان خودش را با خویش به خانه می برد، بریده بریده و در میان گریه گفت: «دستم را شجاع مکی برید؛ با وفایی بزرگوار...».
- دستت را بریده، تو باز به این نام ها او را می خوانی؟
- چرا نخوانم؟ چرا نگویم شجاع مکی؟ چرا نگویم بزرگوار با وفا؟
ابن الکواء! عشق او با گوشت و خونم آمیخته است!
من، یوحنای مسیحی هستم که دست را می بُرد و دل را می بَرد. من به شمشیرش بوسه می زنم؛ حتی اگر لبه اش زبانم را ببرد؛ ولی انصافاً لیلت! این مرد آیا باور کردنی است؟ از این حرف های عجیب، آیا می شد آن شب برای جان گرسنه تو لقمه ای گرفت؟
من آن شب از این که چشم های تو انکارم کنند، ترسیدم. دیدن انکار در چشم های دوست، زخم بدی است؛ نیست؟
مسیح من، سخت گیرتر از آن بود که تو حتی باورش کنی. گیرم که تو از لرزش صادقانه صدای من، او را باور
می کردی؛ بعد می شد آیا هیچ جور جوابت را داد؟
تو اگر نه با لب، با چشم، حتماً می پرسیدی که چطور می شود عاشق تیغی بود که برای بریدن دستت بالا رفته است و من، چه بی جواب بودم آن شب و چه عاشق!
و امشب، بین تصویر این دو مرد، چه سرگردانم!

مجسمه در دست های مسیح تو بود؛ مجسمه کبوتری گلی. در او دمید. کبوتر، جان گرفت و پرواز کردو همه ایمان آوردند؛ درست همان طور که یک معجزه باید باشد. پرواز دادن یک مجسمه! آه، چقدر آدم دلش می خواهد به این پیامبر ایمان بیاورد!

همام آمد؛ آدم گلی؛ گفت: «حرف»! گفت: «تشنه ام». مسیح من گفت: «برو خوب باش! خدا با خوبان است». همام گفت: «نه، بیش از این. من تشنه ام. خوبان کی اند؛ چطورند»؟
مسیح من می توانست بگوید: مؤمنند؛ نماز می خوانند؛ روزه، صدقه، خمس... مثل همه آن چه پیغمبران تاریخ گفته اند؛ ولی نگفت. او که مثل همه نبود.
گفت: «دنیا آنها را می خواهد؛ اما آنان نمی خواهندش! اسیرشان می کند؛ اما جانشان را می دهند تا آزاد شوند»
گفت: «اگر اجلی که خدا خواسته، نبود، لحظه ای جانشان در کالبد نمی ماند؛ پَر می کشید».
گفت: «خوف مانند چوبی که می تراشند، آنها را می تراشد. مردم می بینندشان و می گویند: آنها بیمارند؛ اما آنها بیمار نیستند. می گویند: دیوانه اند و آنها دیوانه چیز بزرگی هستند».
باز گفت و گفت و گفت و همام، چون صاعقه زده ای، بیهوش شد؛ خشک شد؛ مجسمه شد... و مرد!
دم مسیح تو، کبوتر گلی را جان داد و دم مسیح من، جان آدم گلی را گرفت. چه شباهتی!

@fathe_khoon

پ.ن: برای خواندن متن کامل عبارت «مسیح من، مسیح تو» را در اینترنت سرچ کنید
نوشته نفیسه مرشد زاده {فاطمه شهیدی}

تیغت به آبروی خودش آب دیده شد
زلفت به پیچ و تاب خودش تاب دیده شد
رویت هزار مرتبه در خواب دیده شد
هر دفعه لیک چهره اصحاب دیده شد
کو دیده‌ای که حمل کند آن وقار را

@fathe_khoon

از ذکر علی مدد گرفتیم
آن چیز که می‌شود گرفتیم
در بوته ی آزمایش عشق
از نمره ی بیست صد گرفتیم
محکوم به حبس عشق گشتیم
حکم ازلی، ابد گرفتیم
@fathe_khoon

👆🏻👆🏻
از ذکر علی مدد گرفتیم
آن چیز که می‌شود گرفتیم
در بوته ی آزمایش عشق
از نمره ی بیست صد گرفتیم
محکوم به حبس عشق گشتیم
حکم ازلی، ابد گرفتیم
دیدیم که رایت علی سبز
معجون هدایت علی سبز
درچنبر آسمان آبی
خورشید ولایت علی سبز
از باده ی حق سیاه مستیم
اما ز حمایت علی سبز
شیرین شکایت علی زرد
فرهاد حکایت علی سبز
دستار شهادت علی سرخ
لبخند رضایت علی سبز
در نامه ی ما سیاه رویان
امضای عنایت علی سبز

@fathe_khoon

آن که به خرج خویش مرا دار می زند
تکیه به نخل میثم تمّار می زند
تنها نه این که جار تو عمّار می‌زند
از بس که مستجار تو را جار می‌زند
خواندیم مَستِ جار همین مُستجار را

@fathe_khoon

احمد تو را ز خلق الی ربنا شمرد
وقتی نبی شمرد یقیناً خدا شمرد
خود را علی شمرد و گهی مرتضی شمرد
جبریل یک شبه به چهل جا تورا شمرد
ای نازم این فرشته حیدرشمار را

@fathe_khoon

بیچاره دلم که در فراقت
بازیچه عشق و شور و غم شد
وصل چو منی به حشر افتاد
از بس که اهم فی الأهم شد
چون راه دران جمال اکمل
در شدت بستگی اتم شد
بنشینم و صبر پبش گیرم
دنباله کار خویش گیرم

@fathe_khoon

من مدح دو ابروی تو گویم
این جاست که می‌شود هنر، کج
یک سوی زمین شود گران‌تر
تیغت چو شود سر کمر، کج
ای حرف دل تو دم به دم راست
و ای زلف سر تو سر به سر کج
خورشید کج از افق برآید
چون زلف کنی به رخ سحر، کج

شد ز نام دگران گر چه مکدر گوشم
خورد از نام علی قند مکرر گوشم
هر کسی نام تو را برد شنیدم به دو گوش
می‌برد فیض زبان را دو برابر گوشم
گوش استاده‌ام از کودکی‌ام نام تو را
زان اقامه که زلب ریخت پدر در گوشم

تا صورت پیوند جهان بود، علی بود
تا نقش زمین بود و زمان بود، علی بود
شاهی که وصی بود و ولی بود علی بود
سلطان سخا و کرم و جود، علی بود

@fathe_khoon