«اى آزادى، چه جنايت ها كه به نام تو نمى كنند!»

كى فكرشو مى‌كرد بار شرم زنده بودن انقد سنگين باشه.

روزای تیره‌،شب های تارُ
گردن بی گناه،طنابِ دارُ
خیلی وقت فهمیدم کسی نیست اون بالا
خدایی ندارد هوای ما رو...

آن روزها
یک جنگجو در پیکرت جان داشت.

و در ابتدا و انتها
برای ایرانم‌!‌(:

نمیدانم چه کسی وطن را فروخت ولی ما بهایش را دادیم...

در میان همه نام‌های جهان، گاهی تنها یک بی‌نام است که در دل جا می‌گیرد. در هیاهوی صداها، سکوتی هست که بیش از همه شنیده می‌شود. و چه شگفت، که بی‌آنکه گفته شود، حضوری هست که جهان را از نو معنا می‌کند .

از الان ريدم تومخ اون بچه‌اى كه تو سال ۱۵۰۱ نخواد كتاب تاريخش رو بخونه پدصگ از قبر ميام بيرون زنده و مردتو
يكى ميكنم.

پیش از آن‌که برای خانه‌های دور اشک بریزی، کمی هم به سقف ترک‌خورده‌ی خانه‌ی خودت نگاه کن.
اینجا آب نیست، برق نیست ..
فقط صدای شعارهایی‌ست که سال‌هاست جای عمل را گرفته‌اند .

میگویند هرکس شبیه جایی می‌شود که به آن تعلق دارد ، پس من شبیه وطنم شده‌ام ، غمگین، رنجیده، خسته، زخمی و در عمق نا‌امیدی ، امیدوار ..

ولی اون حتی نمیدونست محاربه یعنی چی🥀

خاک شد پیکرش،حتی جای خالی‌اش اگر از آسمان بجای باران ادم ببارد
پر نخواهد‌شد…

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

چهل روز پیش بیش از چهل هزار نفر از ما برای آینده‌ای بهتر از خانه خارج شدند اما دیگر برنگشتن ..

چگونه از اینهمه رنج نمردم؟‌ عجیب است.