سلام

همش میپرسین چرا چیزی نمیگی؟
سر شلوغی و... برا همه هست
و این هم بهانه من نیست.
هرچند که شلوغم.
راستش...
دچار حالتی شدم که سکوت و شنیدن رو
میپسندم برا خودم.

@Aghaaye_hichh
میشنوم 🍀

شما فرستادید🍀

ﻫﺮ ﻗﺼﺮ ﺑﯽ ﺷﯿﺮﯾﻦ ، ﭼﻮﻥ ﺑﯿﺴﺘﻮﻥ ﻭﯾﺮﺍﻥ
ﻫﺮ ﮐﻮﻩ ﺑﯽ ﻓﺮﻫﺎﺩ ، ﮐﺎﻫﯽ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﺎﺩ

نامردا چطوری استوری میزنید تو تلگرام😶

«می‌دونی مشکل چیه؟ نرده‌ها فقط اطراف مزرعه نیستن، بلکه اون‌ها این بالان، تو کله‌هاتون.»

supernova

وقتی دوره فیلمنامه نویسی رو پیش نولان پاس میکنی😂

پایم درد می‌کرد.
یعنی کفشم مال پارسالم بود و تنگ شده بود
هرچند کفش تنگ نمیشود و پا بزرگ می‌شود
ولی آدم چون خودش را نمی‌بیند، تقصیر را گردن چیزهای دیگر می‌اندازد.

دلم گرفت...

زود داره تموم میشه همه چی.

سراشیبی عمر...

از دست دادن آدم های قدیمی...

خلوت شدن سفره غذا از آدم ها...

نزدیک شدن نوبت ما...

و دیدار...

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
همین حسو من امروز داشتم
که ترکیبش با‌ غروب جمعه
شده بود یه معجون نابودگر

زندگی؟ میگفت نام دیگرش عدم امنیت است.
هیچ چیز قطعی نیست جز دیدار...
جز خوابی عمیق و بیداری...

مادرها،به وقتش بچه ها را از شیر می گیرند،ولی بچه ها مثل ابر بهار اشک می ریزند،مادرها اما هیچ اعتنایی نمی کنند،بیچاره بچه ها خبر ندارند که این مادر های مهربان می خواهند برابر شان سفره هایی از غذا پهن کنند.ای خوشا به حال آنها که گرفتن های خدا را از این دست بدانند.ای خوشا به احوال آنها که بدانند اگر خدا چیزی را از آدمی می گیرد،نمی گیرد جز انکه می خواهد بهتر و بیشترش را بدهد.

آدم در ده، الاغ هایی را می بیند که یونجه را می فهمند، لیکن بی اجازه صاحب خود، نمی چرند؛ اما در شهر، آدم هایی را می بیند که حقیقت الاغ را نفهمیده اند، ولی به روح همدیگر جفتک می زنند و در پاسخ به هم، عرعر می کنند. عجبا! مگر اینجا چه یاد می دهند به الاغ ها که آدم ها در شهر از یاد دادن و درک آن عاجزند؟ مگر این «شهر» چه مرگش شده، که هر چه توی ظرف مجسمش بریزند، مریض می کند روح مجرد آدم را؟ چرا رودخانه ها در شهر بویی از طبیعت نبرده اند و لجنزار عفنند؟ چرا درخت ها در پیاده رو شهرها به سرفه می افتند شب و روز؟