🔸چرا ما امروز زيبايى قرآن را حس نمى كنيم؟
امام موسی صدر: اين مسئله نتيجه آميخته شدن ذوق هاست. يعنى ذوق ما با زبان هاى بيگانه و زبان محلى و تعبيرات گوناگون و با ناتوانى ما در ذوق ادبى مخلوط شده است. هر اندازه كه آدمى ذوق ادبى بيشتر داشته باشد، با قرآن انس بيشترى مى گيرد و تعبيرات قرآنى را بيشتر درمى يابد.
#امام_موسی_صدر
#برای_زندگی
@Nothingmann
امام موسی صدر: اين مسئله نتيجه آميخته شدن ذوق هاست. يعنى ذوق ما با زبان هاى بيگانه و زبان محلى و تعبيرات گوناگون و با ناتوانى ما در ذوق ادبى مخلوط شده است. هر اندازه كه آدمى ذوق ادبى بيشتر داشته باشد، با قرآن انس بيشترى مى گيرد و تعبيرات قرآنى را بيشتر درمى يابد.
#امام_موسی_صدر
#برای_زندگی
@Nothingmann
عمر سعد وجود را دریاب!
«عمرسعد» آدم عجیبیست.
آدم فکر نمیکند کسی مثل او فرماندهی تاریکترین سپاه تاریخ بشود. ماها تصور میکنیم سردستهی آدمهایی که مقابل امام حسین میایستند، باید خیلی آدم عجیب و غریبی توی ظلم و قساوت باشد.
ظاهراً اما اینطور نیست.
عمرسعد، خیلی هم آدم دور از دسترس و غریبی نیست. ماها شاید شبیه «شمر» نباشیم یا نشویم هیچوقت، اما رگههایی از شخصیت عمرسعد را خیلیهایمان داریم.
رگههایی که وسط معرکه میتواند آدم را تا لبهی پرتگاه ببرد.
از همان لحظهی اول ورود به کربلا شک دارد به آمدنش، به جنگیدنش با حسین.
حتی جایی آرزو کرده که کاش خدا من را از جنگیدن با حسین نجات بدهد.
عمر سعد «علم» دارد. «علم» دارد به اینکه حسین حق است.
به اینکه جنگیدن با حسین، یعنی قرار گرفتن توی سپاه باطل.
اما چیزهایی هست که وقت «عمل» میلنگاندش:
زن و بچههاش، مال و اموالش، خانه و زندگیاش و مهمتر از همهی اینها؛ وعدهی شیرین، وسوسه های نفسانی و شیطانی...
شب دهم امام میکِشدش کنار، حرف میزند با او
حتی دعوتش میکند به برگشتن، به قیام در کنار خودش. میگوید؛ میترسم خانهام را خراب کنند، امام جواب میدهند: خانهی دیگری میسازم برایت.
میگوید؛ میترسم اموالم را مصادره کنند! امام دوباره میگویند؛ بهتر از آنها را توی حجاز به تو میدهم. میگوید نگران خانوادهام هستم، نکند آسیبی به آنها برسانند.
ماها هم «شک» داریم، همیشه در رفت و آمدیم بین حق و باطل.
با آنکه به حقانیت حق واقفیم.
و اینها نشانههای خطرناکی هستند. نشانههای سیاهی از شباهت ما با عمرابنسعدابنابیوقاص.
هزاری هم که هر بار توی زیارت عاشورا لعنتش کنیم.
عمرسعد از آن خاکستریهایی بود که کربلا تکلیفشان را با خودشان معلوم کرد.
رفت و آمد میان سیاهی و سفیدی تمام شد دیگر.
رفت تا عمق سیاهیها و دیگر همانجا ماند...
تکلیفت را که مشخص نکنی، خاکستری که بمانی
بر باد می روی، سیاه میشوی. کربلا، هر روز تکرار میشود...
#حسینی_باشیم
حق شناس و حقیقت طلب...
@M_H_Hedayat
«عمرسعد» آدم عجیبیست.
آدم فکر نمیکند کسی مثل او فرماندهی تاریکترین سپاه تاریخ بشود. ماها تصور میکنیم سردستهی آدمهایی که مقابل امام حسین میایستند، باید خیلی آدم عجیب و غریبی توی ظلم و قساوت باشد.
ظاهراً اما اینطور نیست.
عمرسعد، خیلی هم آدم دور از دسترس و غریبی نیست. ماها شاید شبیه «شمر» نباشیم یا نشویم هیچوقت، اما رگههایی از شخصیت عمرسعد را خیلیهایمان داریم.
رگههایی که وسط معرکه میتواند آدم را تا لبهی پرتگاه ببرد.
از همان لحظهی اول ورود به کربلا شک دارد به آمدنش، به جنگیدنش با حسین.
حتی جایی آرزو کرده که کاش خدا من را از جنگیدن با حسین نجات بدهد.
عمر سعد «علم» دارد. «علم» دارد به اینکه حسین حق است.
به اینکه جنگیدن با حسین، یعنی قرار گرفتن توی سپاه باطل.
اما چیزهایی هست که وقت «عمل» میلنگاندش:
زن و بچههاش، مال و اموالش، خانه و زندگیاش و مهمتر از همهی اینها؛ وعدهی شیرین، وسوسه های نفسانی و شیطانی...
شب دهم امام میکِشدش کنار، حرف میزند با او
حتی دعوتش میکند به برگشتن، به قیام در کنار خودش. میگوید؛ میترسم خانهام را خراب کنند، امام جواب میدهند: خانهی دیگری میسازم برایت.
میگوید؛ میترسم اموالم را مصادره کنند! امام دوباره میگویند؛ بهتر از آنها را توی حجاز به تو میدهم. میگوید نگران خانوادهام هستم، نکند آسیبی به آنها برسانند.
ماها هم «شک» داریم، همیشه در رفت و آمدیم بین حق و باطل.
با آنکه به حقانیت حق واقفیم.
و اینها نشانههای خطرناکی هستند. نشانههای سیاهی از شباهت ما با عمرابنسعدابنابیوقاص.
هزاری هم که هر بار توی زیارت عاشورا لعنتش کنیم.
عمرسعد از آن خاکستریهایی بود که کربلا تکلیفشان را با خودشان معلوم کرد.
رفت و آمد میان سیاهی و سفیدی تمام شد دیگر.
رفت تا عمق سیاهیها و دیگر همانجا ماند...
تکلیفت را که مشخص نکنی، خاکستری که بمانی
بر باد می روی، سیاه میشوی. کربلا، هر روز تکرار میشود...
#حسینی_باشیم
حق شناس و حقیقت طلب...
@M_H_Hedayat
یکی از مشکلات فعلی حزب اللهی ها این است که کله های به چه عظمت ولی دستهای کوچک دارند. صدر تا ذیل حکومت را می تواند نقد و آسیب شناسی کند ولی یک اکران فیلم در دانشکده نمی تواند برگزار کند.
#وحید_جلیلی
@Nothingmann
#وحید_جلیلی
@Nothingmann
*۷۲۴#
کد هلال احمر برای کمک به هم وطنانِ کرمانشاهی
هر مبلغی که در توانتون هست دریغ نکنید
کد هلال احمر برای کمک به هم وطنانِ کرمانشاهی
هر مبلغی که در توانتون هست دریغ نکنید
تو میدون جنگ تک تیراندازها یکی از کاراشون زخمی کردن آدم هاست ، سوژه شون رو نمیکشن بلکه زخمیش میکنن، چرا ؟ چون اونی که زخمی میشه دو تا نیرو درگیر برگردوندنش میشن و فرصت تیراندازی پیدا نمیکنن، به همین راحتی سه تا نیرو رو از کار میندازن!
این همون کاریه که شایعه با جبهه حزب اللهی میکنه...
@ir_tavabin
این همون کاریه که شایعه با جبهه حزب اللهی میکنه...
@ir_tavabin
هیچ!
#بعد_ترسناک_قضیه! پ.ن: تصاویر هوایی از ترافیک در جاده كرمانشاه به سرپل ذهاب.. @Nothingmann
#بعد_ترسناک_قضیه
پلاسکو، بازتاب جدیدی از هویت مجازی عده ای بود که به بهانه ی گرفتن سلفی، سد راه ماشین های آتش نشانی و آمبولانس ها شدند. بازتابی که بیانگر هویتی تماما خود محور بود.
در ماجرای زلزله ی کرمانشاه هم با وجود ارگان های رسمی کمک دهنده ی حاضر در محل حادثه و سامانه هایی که می توان از طریق آن کمک رسانی کرد، تعداد زیادی از افراد بدون اتصال به هیچ کدام از نهاد های کمک رسانی من جمله: هلال احمر، ارتش، سپاه، قرار گاه امام رضا و... خودشان اقدام به جمع آوری پول نقد یا اقلام ضروری کرده اند تا به این بهانه و یا حتی بعضیشان بدون هیچ بهانه ای به کرمانشاه بروند و اینستاگرامشان را پر کنند از تصاویرحضور خودشان در مناطق زلزله زده.
دیدن فیلم بالا بیشتر از آنکه مایه ی دلگرمی بشود، مایه ی دلهره است. دلهره ای که یک بُعدش در فقدان سازمان دهی کمک رسانی ها و یک بعدش بازتاب هویت مریضی است که امروزه ماهیت کمک به دیگرانش هم، خود محوری است.
فارغ از بعد اول، که بعدی بالا به پایین و مربوط به حکومت است، بعد دوم قضیه بسیار قابل تامل و ترسناک است. بالا برویم و پایین بیاییم، امروز خودمحوری بخشی از هویت مجازی مردم شده است و در دل این خودپرستی تمام مفاهیم رنگ می بازند و فقط و فقط تظاهر کردن اهمیت پیدا می کند، تظاهری که یک روز نونش در پالادیوم است، روز دیگر در پلاسکو و امروز در زلزله ی سرپل ذهاب!
پ.ن:
روی سخنم با افراد مخلصی که باهماهنگی با ارگان ها و سازمان ها به کرمانشاه رفتند، نیست.
#مهدی_مطلق
@Nothingmann
پلاسکو، بازتاب جدیدی از هویت مجازی عده ای بود که به بهانه ی گرفتن سلفی، سد راه ماشین های آتش نشانی و آمبولانس ها شدند. بازتابی که بیانگر هویتی تماما خود محور بود.
در ماجرای زلزله ی کرمانشاه هم با وجود ارگان های رسمی کمک دهنده ی حاضر در محل حادثه و سامانه هایی که می توان از طریق آن کمک رسانی کرد، تعداد زیادی از افراد بدون اتصال به هیچ کدام از نهاد های کمک رسانی من جمله: هلال احمر، ارتش، سپاه، قرار گاه امام رضا و... خودشان اقدام به جمع آوری پول نقد یا اقلام ضروری کرده اند تا به این بهانه و یا حتی بعضیشان بدون هیچ بهانه ای به کرمانشاه بروند و اینستاگرامشان را پر کنند از تصاویرحضور خودشان در مناطق زلزله زده.
دیدن فیلم بالا بیشتر از آنکه مایه ی دلگرمی بشود، مایه ی دلهره است. دلهره ای که یک بُعدش در فقدان سازمان دهی کمک رسانی ها و یک بعدش بازتاب هویت مریضی است که امروزه ماهیت کمک به دیگرانش هم، خود محوری است.
فارغ از بعد اول، که بعدی بالا به پایین و مربوط به حکومت است، بعد دوم قضیه بسیار قابل تامل و ترسناک است. بالا برویم و پایین بیاییم، امروز خودمحوری بخشی از هویت مجازی مردم شده است و در دل این خودپرستی تمام مفاهیم رنگ می بازند و فقط و فقط تظاهر کردن اهمیت پیدا می کند، تظاهری که یک روز نونش در پالادیوم است، روز دیگر در پلاسکو و امروز در زلزله ی سرپل ذهاب!
پ.ن:
روی سخنم با افراد مخلصی که باهماهنگی با ارگان ها و سازمان ها به کرمانشاه رفتند، نیست.
#مهدی_مطلق
@Nothingmann
هیچ!
جواد اگر میتوانستی مانع اتفاقی شوی چه میکردی؟ @Nothingmann
[جواد یا عادل؟]
1- مهران مدیری قطره ای از سوتی های موقع گزارش کردنش را یادآوری می کند و خودش قاه قاه میخندد، بعد میان انبوه سوالات زرد دورهمی اش میگوید جواد اگر میتوانستی مانع اتفاقی شوی چه میکردی؟ به ثانیه نمی کشد که از دل خنده اش گریه بیرون می آید و میگوید نمیگذاشتم رودبار زلزله بیاید، نمیگذاشتم بم زلزله بیاید، نمیگذاشتم (به ادامه گریه اش میپردازد)... چندماهی میگذرد و کرمانشاه میلرزد، وسط برنامه زنده بغضش میشکند و میگوید فردا عازم کرمانشاه است، صبحش مثل راننده وانتهایی که با شرط چاقو هندوانه میفروشند در خیابان می ایستد تا اقلام کمکی جمع کند و راهی کرمانشاه شود، همان روز اول فیلم صحبت هایش که وجدان بساز بندازهای شهر را مخاطب قرار داده بیرون می آید و روز بعد کلیپ ارتباطات تلفنی اش با یک برنامه ورزشی که مشاهده اش از دختری که جسد مادرش را گوشه ای پنهان کرده را تعریف می کند میلیونها بغض و گریه را میخرد! جوادخیابانی را میگویم.
2- جواد خیابانی همین گریه های ناگهانی است، همان ذوق زدگی های روی مخ بعد از یک پیروزی تیم ملی است، همان گاف های معروفش است که چلسی را نام شهر میداند، برانکوایوانکویچ را ایوانکوبرانکویچ میخواند، صحنه آهسته گل را با گل بعدی اشتباه میگیرد، معتقد است محسن حججی به قاتلش گفته سر مرا ببر فدای سرت... خیابانی همین مجری حجیم است که هنوز وقتی میگوید «مادر» گریه می کند... خیابانی یک پشت پا بزرگ به همه قواعد حرفه ای گری است، درست برعکس عادل که میتواند بجای نود دقیقه نهصد دقیقه را بدون سوتی گزارش دهد، با خنده های شیطانی اش پشت پرده های فوتبال را از زیر زبان مسوولان بیرون بکشد، جمله ای بگوید و همزمان به سه نفر تیکه انداخته باشد، عادل مثل فوتبال تیم ملی آلمان بازی را گزارش می کند و خیابانی مثل برزیل، شاید روزی آلمان بتواند برزیل را در خانه 7-1 ببرد اما همه جذابیت جذابیت به فوتبال برزیلی است نه بازی های مکانیکی آلمانی، با دریبل های برزیلی فوتبال قشنگ میشود ولی با سیستم های آلمانی میشود قهرمان شد.
3-اولین بار دوگانه جواد - عادل را یازده سال پیش درک کردم که به خیال خودمان میخواستیم از گروهمان در جام جهانی صعود کنیم، شکست به پرتغال محکوم به حذفمان می کرد و نهایتا با گلهای دکو و کریستین رونالدو هم همینگونه شد! جواد در تهران بود و بستری در بیمارستان و عادل در آلمان بود و استادیوم شهر فرانکفورت. جواد هزاران کیلومتر دورتر از بازی روی تخت بیمارستان جلو دوربین ها زار زار گریه می کرد و عادل در چند متری زمین بازی و از روی سکوها داشت همان شیطنت هایش را می کرد، میگفت خداحافظ جام جهانی و احتمالا خداحافظ برانکو ( لابلایش هم از هیچ تیکه به علی دایی دریغ نمی کرد ). واقعیت آن است که گزارش عادل اخراج برانکو را حتمی کرد ( مثل دهها چیز دیگر که بعدها حتمی کرد ) و فکر نکنم جواد توانسته باشد تا بحال یک تعویض را هم حتمی کند. در این دوگانه که یکسو جواد است و سوی دیگر عادل، میشود همه تضادهای فوتبال عاشقانه و فوتبال حرفه ای را دید، بخواهیم یا نخواهیم این روزها فوتبال حرفه ای آلمان بهتر از عاشقانه بازی کردن برزیلی ها جواب میدهد، احتمال گزارشگر فینال شدن عادل هم بیشتر از جواد است اما این وسط ما بیشتر از همیشه به جوادها نیاز داریم، به این ابراز تاسف کردن های تمرین نشده برای زلزله، به این شادی های از ته دل ملی. به این گزارشگری که خارج از عرف سلبریتی ها نه برای سلفی گرفتن که برای دلش به میان زلزله زده ها میرود. جواد خیابانی حرفه ای نیست اما حرفه اش را دوست دارد پس باید با همه گاف هایش دوستش داشت!
@chobealef @Nothingmann
1- مهران مدیری قطره ای از سوتی های موقع گزارش کردنش را یادآوری می کند و خودش قاه قاه میخندد، بعد میان انبوه سوالات زرد دورهمی اش میگوید جواد اگر میتوانستی مانع اتفاقی شوی چه میکردی؟ به ثانیه نمی کشد که از دل خنده اش گریه بیرون می آید و میگوید نمیگذاشتم رودبار زلزله بیاید، نمیگذاشتم بم زلزله بیاید، نمیگذاشتم (به ادامه گریه اش میپردازد)... چندماهی میگذرد و کرمانشاه میلرزد، وسط برنامه زنده بغضش میشکند و میگوید فردا عازم کرمانشاه است، صبحش مثل راننده وانتهایی که با شرط چاقو هندوانه میفروشند در خیابان می ایستد تا اقلام کمکی جمع کند و راهی کرمانشاه شود، همان روز اول فیلم صحبت هایش که وجدان بساز بندازهای شهر را مخاطب قرار داده بیرون می آید و روز بعد کلیپ ارتباطات تلفنی اش با یک برنامه ورزشی که مشاهده اش از دختری که جسد مادرش را گوشه ای پنهان کرده را تعریف می کند میلیونها بغض و گریه را میخرد! جوادخیابانی را میگویم.
2- جواد خیابانی همین گریه های ناگهانی است، همان ذوق زدگی های روی مخ بعد از یک پیروزی تیم ملی است، همان گاف های معروفش است که چلسی را نام شهر میداند، برانکوایوانکویچ را ایوانکوبرانکویچ میخواند، صحنه آهسته گل را با گل بعدی اشتباه میگیرد، معتقد است محسن حججی به قاتلش گفته سر مرا ببر فدای سرت... خیابانی همین مجری حجیم است که هنوز وقتی میگوید «مادر» گریه می کند... خیابانی یک پشت پا بزرگ به همه قواعد حرفه ای گری است، درست برعکس عادل که میتواند بجای نود دقیقه نهصد دقیقه را بدون سوتی گزارش دهد، با خنده های شیطانی اش پشت پرده های فوتبال را از زیر زبان مسوولان بیرون بکشد، جمله ای بگوید و همزمان به سه نفر تیکه انداخته باشد، عادل مثل فوتبال تیم ملی آلمان بازی را گزارش می کند و خیابانی مثل برزیل، شاید روزی آلمان بتواند برزیل را در خانه 7-1 ببرد اما همه جذابیت جذابیت به فوتبال برزیلی است نه بازی های مکانیکی آلمانی، با دریبل های برزیلی فوتبال قشنگ میشود ولی با سیستم های آلمانی میشود قهرمان شد.
3-اولین بار دوگانه جواد - عادل را یازده سال پیش درک کردم که به خیال خودمان میخواستیم از گروهمان در جام جهانی صعود کنیم، شکست به پرتغال محکوم به حذفمان می کرد و نهایتا با گلهای دکو و کریستین رونالدو هم همینگونه شد! جواد در تهران بود و بستری در بیمارستان و عادل در آلمان بود و استادیوم شهر فرانکفورت. جواد هزاران کیلومتر دورتر از بازی روی تخت بیمارستان جلو دوربین ها زار زار گریه می کرد و عادل در چند متری زمین بازی و از روی سکوها داشت همان شیطنت هایش را می کرد، میگفت خداحافظ جام جهانی و احتمالا خداحافظ برانکو ( لابلایش هم از هیچ تیکه به علی دایی دریغ نمی کرد ). واقعیت آن است که گزارش عادل اخراج برانکو را حتمی کرد ( مثل دهها چیز دیگر که بعدها حتمی کرد ) و فکر نکنم جواد توانسته باشد تا بحال یک تعویض را هم حتمی کند. در این دوگانه که یکسو جواد است و سوی دیگر عادل، میشود همه تضادهای فوتبال عاشقانه و فوتبال حرفه ای را دید، بخواهیم یا نخواهیم این روزها فوتبال حرفه ای آلمان بهتر از عاشقانه بازی کردن برزیلی ها جواب میدهد، احتمال گزارشگر فینال شدن عادل هم بیشتر از جواد است اما این وسط ما بیشتر از همیشه به جوادها نیاز داریم، به این ابراز تاسف کردن های تمرین نشده برای زلزله، به این شادی های از ته دل ملی. به این گزارشگری که خارج از عرف سلبریتی ها نه برای سلفی گرفتن که برای دلش به میان زلزله زده ها میرود. جواد خیابانی حرفه ای نیست اما حرفه اش را دوست دارد پس باید با همه گاف هایش دوستش داشت!
@chobealef @Nothingmann
مسئولین هر کدام در بخشهای مختلف تلاش کردند و اگر نبودند قطعا مشکلات بیشتری وجود داشت، #اما_من_قانع_نیستم.
#سر_پل_ذهاب #کرمانشاه
@khamenei_ir
#سر_پل_ذهاب #کرمانشاه
@khamenei_ir
پیام #سردار را که خواندم چند ثانیه ای روح و روانم پرواز کرد به خیابان هایی مملو از جمعیت با شربت ها و شیرینی هایی که خبر از آزادی #خرمشهر میدادند. امروز چقدر جای #جهان_آرا خالیست تا ببیند جوشش خونش را و امتداد راهش را...
هنوز جای خالی اش را همان نوارکاست #کویتی_پور پر میکند زمانیکه میخواند:
[ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته]
#وعده_صادق
#پایان_داعش
#این_پیروزی_خجسته_باد
@chobealef @Nothingmann
هنوز جای خالی اش را همان نوارکاست #کویتی_پور پر میکند زمانیکه میخواند:
[ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته]
#وعده_صادق
#پایان_داعش
#این_پیروزی_خجسته_باد
@chobealef @Nothingmann
#اجتماعی_کردن_چهره_حاج_قاسم
قاسم سلیمانی بیش از آنکه یک فرمانده ی نظامی باشد، نماد چهره ی واقعی جمهوری اسلامی است. چهره ای که ایران را به عنوان علت العلل بازگرداندن ثبات به منطقه در مقابل ظلم آشکار به مردم معرفی می کند. ایرانی که وقتی پایش به معادلات باز می شود رایحه ی پیروزی هم حس می شود و این چهره خواسته یا ناخواسته در افکار عمومی مردم منطقه نقش بسته است.چهره ای به خشمناکی رعد و به لطافت باران.
این چهره ی جدید اما برای مردم ایران، یک چهره ی کاملا بیرونی است، چهره ای است که هویتش در خارج از ایران(سوریه، عراق، لبنان و...)تعریف می شود. نکته ی قابل تاملی که وجود دارد این است که در صورت اجتماعی کردن این چهره در داخل، تا حد زیادی می توان، امید مردم به آینده ی انقلاب اسلامی را افزایش داد. چرا که با اجتماعی کردن این چهره ی جدید، مردم با واقعیت ها و پتانسیل های جمهوری اسلامی بیشتر آشنا می شوند. وقتی که مردم به این باور برسند که حقیقت جمهوری اسلامی، به دنبال پایان دادن به ظلم است، قطعا در مراودات اجتماعی خود از تن دادن به ظلم ها و نابرابری های وضع موجود، پرهیز کرده و اقدام به کنشگری می کنند، چون نمی توانند بپذیرند که قاسم سلیمانی اگر مثلا رییس فلان موسسه ی بانکی، یا مدیر فلان کارخانه، یا دادستان فلان شهرستان، یا رییس بهمان صندوق فرهنگی بود، حقوق مردم را پایمال می کرد، بلکه بالعکس به حقوق مردم احترام می گذاشت و اصلا نمی گذاشت که در تشکیلاتش ظلم یا بی عدالتی ای صورت بگیرد. اگر این چهره اجتماعی بشود، امید است که دو اتفاق بیفتد:
یک: مردم هر ظلم، فساد، دزدی، رانت و... را به اصل نظام ربط ندهند.
دو: مردم به امید اینکه فلان دزد، مفسد، ظالم و... را کله پا کنند، تا آدم درستی را سر کار بیاورند، اقداماتی تاثیر گذار انجام دهند.
منظور از اجتماعی کردن چهره ی قاسم سلیمانی این است که در رسانه هایمان، در بحث هایمان با راننده تاکسی ها، در تشکل های داشنجوییمان، همواره حاج قاسم را به عنوان شخصیت تراز جمهوری اسلامی معرفی کنیم، تا این تلقی جا بیفتد که اگر جمهوری اسلامی در حال حاضر، جمهوری اسلامی مطلوبِ مد نظر امام نشده است، به خاطر بها ندادن و یا کمبود این شخصیت ها در ابعاد مختلف است، نه ناکار آمدی اصل نظام.
#مهدی_مطلق
@Nothingmann
قاسم سلیمانی بیش از آنکه یک فرمانده ی نظامی باشد، نماد چهره ی واقعی جمهوری اسلامی است. چهره ای که ایران را به عنوان علت العلل بازگرداندن ثبات به منطقه در مقابل ظلم آشکار به مردم معرفی می کند. ایرانی که وقتی پایش به معادلات باز می شود رایحه ی پیروزی هم حس می شود و این چهره خواسته یا ناخواسته در افکار عمومی مردم منطقه نقش بسته است.چهره ای به خشمناکی رعد و به لطافت باران.
این چهره ی جدید اما برای مردم ایران، یک چهره ی کاملا بیرونی است، چهره ای است که هویتش در خارج از ایران(سوریه، عراق، لبنان و...)تعریف می شود. نکته ی قابل تاملی که وجود دارد این است که در صورت اجتماعی کردن این چهره در داخل، تا حد زیادی می توان، امید مردم به آینده ی انقلاب اسلامی را افزایش داد. چرا که با اجتماعی کردن این چهره ی جدید، مردم با واقعیت ها و پتانسیل های جمهوری اسلامی بیشتر آشنا می شوند. وقتی که مردم به این باور برسند که حقیقت جمهوری اسلامی، به دنبال پایان دادن به ظلم است، قطعا در مراودات اجتماعی خود از تن دادن به ظلم ها و نابرابری های وضع موجود، پرهیز کرده و اقدام به کنشگری می کنند، چون نمی توانند بپذیرند که قاسم سلیمانی اگر مثلا رییس فلان موسسه ی بانکی، یا مدیر فلان کارخانه، یا دادستان فلان شهرستان، یا رییس بهمان صندوق فرهنگی بود، حقوق مردم را پایمال می کرد، بلکه بالعکس به حقوق مردم احترام می گذاشت و اصلا نمی گذاشت که در تشکیلاتش ظلم یا بی عدالتی ای صورت بگیرد. اگر این چهره اجتماعی بشود، امید است که دو اتفاق بیفتد:
یک: مردم هر ظلم، فساد، دزدی، رانت و... را به اصل نظام ربط ندهند.
دو: مردم به امید اینکه فلان دزد، مفسد، ظالم و... را کله پا کنند، تا آدم درستی را سر کار بیاورند، اقداماتی تاثیر گذار انجام دهند.
منظور از اجتماعی کردن چهره ی قاسم سلیمانی این است که در رسانه هایمان، در بحث هایمان با راننده تاکسی ها، در تشکل های داشنجوییمان، همواره حاج قاسم را به عنوان شخصیت تراز جمهوری اسلامی معرفی کنیم، تا این تلقی جا بیفتد که اگر جمهوری اسلامی در حال حاضر، جمهوری اسلامی مطلوبِ مد نظر امام نشده است، به خاطر بها ندادن و یا کمبود این شخصیت ها در ابعاد مختلف است، نه ناکار آمدی اصل نظام.
#مهدی_مطلق
@Nothingmann
Forwarded from توابین | سيد مصطفی موسوی
ما هم چنان نشسته ایم. توی گروه های مجازی داریم پست فوروارد می کنیم اما شهر خاموش است.
نه کارناوال موتوری ها به راه افتاده اند، نه پرچم های بیرون زده ازشیشه ماشین ها می رقصند،نه بوی سپند نه سینی های شربت و کیک و نقل و نبات...
داعش متلاشی شد...
به قیمت خون به جگر شدن هزاران همسر کودک و پدر و مادر.
به قیمت شرحه شرحه شدن و تکه تکه شدن صدها جوان رشید اسلام.
به قیمت بهانه ها و گریه های شب و روز کودکان بی پدرشده و...
داعش متلاشی شد...
برخیزید یک نفر یک نفر یا دو نفر دو نفر یا گروه گروه.
شیرینی بخرید و شکلات تعارف کنید.
کوچه ها را از صدای"صبح پیروزی مبارک باد" پر کنید.
برخیزید به شادی قلب مادران شهید، همسران شهید و کودکان شان و شهر را پر کنید...
ما شادی انقلابی مان را در چهار دیواری مان ابراز نمی کنیم. برخیزید.
غریو شادی سر دهید.
الله اکبر، الله اکبر... الله اکبر
#ناشناس
@ir_tavabin
نه کارناوال موتوری ها به راه افتاده اند، نه پرچم های بیرون زده ازشیشه ماشین ها می رقصند،نه بوی سپند نه سینی های شربت و کیک و نقل و نبات...
داعش متلاشی شد...
به قیمت خون به جگر شدن هزاران همسر کودک و پدر و مادر.
به قیمت شرحه شرحه شدن و تکه تکه شدن صدها جوان رشید اسلام.
به قیمت بهانه ها و گریه های شب و روز کودکان بی پدرشده و...
داعش متلاشی شد...
برخیزید یک نفر یک نفر یا دو نفر دو نفر یا گروه گروه.
شیرینی بخرید و شکلات تعارف کنید.
کوچه ها را از صدای"صبح پیروزی مبارک باد" پر کنید.
برخیزید به شادی قلب مادران شهید، همسران شهید و کودکان شان و شهر را پر کنید...
ما شادی انقلابی مان را در چهار دیواری مان ابراز نمی کنیم. برخیزید.
غریو شادی سر دهید.
الله اکبر، الله اکبر... الله اکبر
#ناشناس
@ir_tavabin
فریم جدید عینکت مبارک آقای عزیزم!
فدای عمامه خاکیات بشوم آقاجان؛ قربان انگشتری قشنگت؛ با خاک عبایت تیمم میکنم آقای مهربونم...
اینها عباراتی است که صدها جمله مشابه آن توسط کاربران حزباللهی پس از بازدید رهبر انقلاب از مناطق زلزلهزده در شبکههای اجتماعی منتشر شد؛ افرادی که نگاهشان به ولایت فقیه فراتر از همین احساسات دخترانه و کودکانه نبوده و نیست؛ افرادی که مدام در حال فداشدن و ذوب شدن در «کلمهی ولایت»اند.
افرادی که حاضرند جانشان را برای عمامه خاکی رهبری بدهند، اما حاضر نبوده و نیستند که قدمی در راه مبارزه با استکبار داخلی و ظلمی که به مظلومان و مستضعفان میشود، بردارند.
افرادی فاقد درکی صحیح از مقوله «امام-امت» که به قول آقای حیدر رحیمپور ازغدی آنچه از ولایت فقیه میفهمند، ولایت نیست، بلکه سلطنت است. سلطنتی که هیچ کسی اجازهی آب خوردن بدون اجازه رهبری را ندارد، هیچ فردی حق انتقاد از منصوبانِ منصوبانِ منصوبانِ رهبری را هم ندارد و اصلا حق پرسشگری و مطالبهگری از رهبری و منصوبان ایشان را امری حرام،باطل و دشمنشادکن به حساب میآورند.
و چه خون دلها خورد علی از دست این جماعت سر به سجود آیهخوان و بهظاهر متدین...
#سیدهادی_مصطفوی
@Nothingmann
فدای عمامه خاکیات بشوم آقاجان؛ قربان انگشتری قشنگت؛ با خاک عبایت تیمم میکنم آقای مهربونم...
اینها عباراتی است که صدها جمله مشابه آن توسط کاربران حزباللهی پس از بازدید رهبر انقلاب از مناطق زلزلهزده در شبکههای اجتماعی منتشر شد؛ افرادی که نگاهشان به ولایت فقیه فراتر از همین احساسات دخترانه و کودکانه نبوده و نیست؛ افرادی که مدام در حال فداشدن و ذوب شدن در «کلمهی ولایت»اند.
افرادی که حاضرند جانشان را برای عمامه خاکی رهبری بدهند، اما حاضر نبوده و نیستند که قدمی در راه مبارزه با استکبار داخلی و ظلمی که به مظلومان و مستضعفان میشود، بردارند.
افرادی فاقد درکی صحیح از مقوله «امام-امت» که به قول آقای حیدر رحیمپور ازغدی آنچه از ولایت فقیه میفهمند، ولایت نیست، بلکه سلطنت است. سلطنتی که هیچ کسی اجازهی آب خوردن بدون اجازه رهبری را ندارد، هیچ فردی حق انتقاد از منصوبانِ منصوبانِ منصوبانِ رهبری را هم ندارد و اصلا حق پرسشگری و مطالبهگری از رهبری و منصوبان ایشان را امری حرام،باطل و دشمنشادکن به حساب میآورند.
و چه خون دلها خورد علی از دست این جماعت سر به سجود آیهخوان و بهظاهر متدین...
#سیدهادی_مصطفوی
@Nothingmann