یادآوری:
یک تمرین نصفه‌نیمه و بی کیفیت، بهتر از تمرین نکردنه.

و دوباره، همه‌مون روزهای بد داریم.

من دارم برنامه‌ی اصفهانم رو می‌چینم. دو هفته‌ی گذشته روزهای خیلی سختی بودن، مخصوصا هفته‌ی پیش و خیلی فشرده بوده همه‌چیز.

نمی‌دونم حس می‌کنم حتی آماده‌ی سفر رفتن هم نیستم مخصوصا این‌که فکر کنم تنها برم (در حالت عادی عاشق این قضیه‌م.) ولی همیشه برای چیزهایی که باید انجام بدی آماده نیستی.

بعد روزی که می‌خوام برم انتخاب واحد هم هست. شنبه امتحان هم دارم. باید برا اون بخونم و بلافاصله تحقیق کنم برای انتخاب واحد بعدش و یکشنبه هم باشگاه هست هم باید برم با یکی از دوستام بیرون، هم وسایلم رو جمع کنم. هنوز هیچ ایده‌ای هم ندارم که می‌خوام چی ببرم باید هوا رو چک کنم و لباسام رو بشورم.
یه سرهمی هم سفارش دادم که باید امیدوار باشم تا روز دوشنبه می‌رسه دستم.
ترمینال‌های تهران رو تا حالا نرفتم و کمی نگرانم. بلیطمم هنوز نگرفتم.
باید بعد انتخاب واحد راه بیفتم که تا شب نشده برسم اصفهان.

باید لیست غذاهایی که مخصوص اصفهان هستن رو هم بنویسم. کمک کنید. وای.
* خیلی هیجان‌زده شدن برای غذا *

فکر کنم دوغ و گوشفیل، بریونی اصفهان، خورشت ماست و …

و بچه‌ها جون خسته‌م. گوشه گوشه‌ی وجودم خسته‌س و این مدت به هیچ کاری نرسیدم. نمی‌دونم. امیدوارم اصفهان سفر خوبی باشه. به یه استراحت خوب نیاز دارم جدا.

اگر اینقدر برف و کولاک نبود می‌رفتم تبریز. پلن اول اون بود بلیطشم گرفته بودم. بعد الان تو دفتر تبریزم دارم برنامه‌ی اصفهان رو می‌چینم و حس می‌کنم بهش خیانت کردم😂

هیچ‌چیزی اندازه‌ی دیدن آدم‌های جدید منو هیجان‌زده نمی‌‌کنه.

کلا از فامیل دوری کنید

هرچی که تا به‌حال رها کرده‌ام، اثر چنگ زدنم رویش بوده.



دیوید فاستر والاس
معین فرخی

امروز زندگیم پر از «کاش» بود.

دانشگاه تهران، ادایی‌ترین دانشگاه خاورمیانه.

«این‌که می‌گه به آن‌ها که بهشان ریلیشن‌شیپ ادوایس می‌دادیم، سینگل‌تر بودیم.»
تا ته خود منه.

امروز مثل بچه‌ها خوابیدم تا زودتر صبح شه که برم اصفهان. بهش که فکر می‌کنم هیجان وجودم رو می‌گیره ولی نه زیاد. نه مثل سفر شیراز. حس می‌کنم چون می‌دونستم شیراز قراره چطور باشه و یه ایده‌ای داشتم که بدم دست قوه‌ی خیالم که رویاپردازی کنه براش.
الان از اصفهان هیچ ایده‌ای ندارم مخصوصا این‌که قراره تنها سفر کنم. با دوستام دو سه باری اینور اونور رفتم ولی این رسما اولین سفر تنهاییمه، و نمی‌دونم چطور قراره بگذره. چه آدمایی رو ببینم و چه تجربیاتی رو از سر بگذرونم.
به نظرم همین جالبش می‌کنه و امیدوارم از اون‌چه که فکر می‌کنم و امید دارم، بهتر باشه.
دوست دارم دفعه‌ی بعد تصور اصفهان رفتن از شادی دیوانه‌م کنه.

کارهای امشب:
دوش گرفتن
چیدن لباس‌های چمدون
چیدن وسایل کوله
دوش گرفتن
مرتب کردن اتاق

وسایلی که یادم باشه بردارم:
شارژر هدفون و ساعت و گوشی
وسایل بهداشتی
کتاب
دفتر یادداشت و خودکار
تراول ماگ
جعبه‌ی قرص‌ها
جالنزی و مایع لنز
سرم‌های مو
خط چشم و ضدآفتاب

در راه.