دیشب خیلی خوب بود. حال داشته باشم تعریف می‌کنم.

حس ناکافی بودن تموم نشد ولی من چرا.

بیاید از کاری که مشغولشید یه عکس بدید و بگید چی.

خودم.

من اینقدر این چندوقته داغون بودم که همه‌ش چایم سرد می‌شه و می‌مونه.

دیروز ناهار محبوبم رو درست کردم.

و بعد یکم پنیک اتک کردم و رفتم شیرینی خریدم.

حالم سر امتحان خوب نبود و داداشم برد منو پاتوق همیشگیمون و باهام صحبت کرد.

این از قدردانی‌های کوچک.

سوال بنده اینه که چرا روزهای سخت تموم نمی‌شن؟

So Hi!

یادت نره همیشه می‌تونی از اول شروع کنی، ولی در هر حال نمی‌تونی گذشته رو پاک کنی. نه از روی روحت، و نه از دنیای اطرافت.

همین یه ساعت پیش داشتم فکر می‌کردم که یه سال از حالا، و همه‌چیز تغییر می‌کنه. همه‌چیز درست می‌شه. همه‌چیز رو درست می‌کنم.

یک سال دیگه از امروز و ببینیم برنده‌ی این بازی چه کسی خواهد بود.

آدمی که لینک نداری و نمی‌دونم کی هستی من چنلت رو
(https://t.me/hahahahawtf) خیلی دوست دارم و بیشتر بنویس.

کلا باید یک روز لیست‌ چنل‌های کم‌عضوی که دوستشون دارم رو براتون بفرستم.

حیات به مانند اسمش، خود زندگانی بود. اگر از دوستانش می‌پرسیدی، (گاهی با کلافگی این را بیان می‌کردند.) هرگز یک‌جا بند نمی‌شد. چون سنجابی بلوط به دست کوله‌اش را زیر بغل می‌زد و به جستجو می‌رفت. جستجوی چه؟ کسی نمی‌دانست. گاهی یک کاموای سرخ، گاهی خانه‌ای قدیمی در شهری دور، گاهی نانوایی در آن سر شهر آشوب و گاهی به دنبال چیز مرموزی، درون خودش.
Jo March