تقریبا روشم برای مقابله با اپیزودهای افسردگی اینه که یک برنامه‌ی سفت و سخت می‌چینم و خودم رو مجبور می‌کنم بهش پایبند بمونم. هر دفعه یک گوشه‌ای از زندگیم که رها شده بوده رو سعی می‌کنم جمعش کنم.
این سری چالش سالم‌خواری و رسوندن پروتئین روزانه + تمرین‌های منظم شکم رو در پیش گرفتم ولی حتی فکر رفتن به تمرین فردا ناراحتم می‌کنه.

عجب روز محشریه! (داره بارون میاد.)

این ویدئو از اون ویدئوهاست که گذر زمان روش اثری نداره. همیشه به‌جاست.

“The Revolution Devours Its Children.”

صاحب دکه گفت: «روزگار عجیبی شده، نه؟» مرد سیاه‌پوست لاغری بود با دندان‌های خراب و کلاه‌گیسی کاملاً تابلو. سر تکان دادم، در جیب‌های شلوار جینم دنبال پول خرد می‌گشتم، مشتاق پیدا کردن نیمکتی در پارک تا خودم را در شواهد عینی این دنیای نزدیک به پادآرمانشهر انسانی‌ای که در آن زندگی می‌کنیم غرق کنم. «ولی می‌تونست بدتر باشه، نه؟»
گفتم: «درسته؛ یا حتی بدتر، می‌تونست بی‌نقص باشه.»

عینک‌آینه‌ای‌ها
ترجمه‌ی مهراد آبی

سلام.
I am a safe person to come out to.

امروز رفتم غذای چینی خوردم، نوفل‌لوشاتو رو گشتم و یک کتابفروشی خوب پیدا کردم. شمع خریدم و کتاب.
عاشق شمع هستم. و عاشق کتاب.

از بزرگترین الطافی که به خودم و تمرکزم کردم این بود که اینستاگرامم رو ریختم روی آیپد (از گوشی حذفش کردم) و محدودیت ۳۰ دقیقه در روز گذاشتم براش.

از روزهایی که دلتنگشان هستم.

یه چیزی به طرز شدیدی ناراحت و عصبی‌م می‌کنه. اینکه یه سری از آدم‌ها قضاوت‌های‌ بی‌رحمانه‌ای نسبت به خانواده‌های کشته‌شدگانِ به دست جمهوری اسلامی دارن. از تک‌تک قربانی‌‌های اعتراضات بگیر تا کولبرهای لب مرز و اقلیت‌های قومی و دینی بلوچستان تا جای‌جای ایران. اونم اینه که اون افراد خانواده‌ رو لایق ادامه‌ی امور زندگی‌شون نمی‌دونن. کسب و کار جدید راه نندازن. عمل زیبایی نکنن. عکسی از خودشون و خانواده‌شون به اشتراک نذارن. به دیدن دوست یا سفر نرن. بی‌رحمانه‌ترین کاری که می‌تونید بکنید اینه که وقیحانه همچین چیزهایی رو به زبون بیارید و قلب‌شون رو بیشتر بشکونید. خونم به جوش میاد. ناامیدم می‌کنن. هر کلمه‌ای‌ که از دهنتون در میاد قدرت این رو داره دل‌شون رو سر سوزنی تسکین بده اما تصمیم یه‌سری‌ها اینه که همه‌ی رفتار این عزیز‌ها رو زیر نظر بگیرن و کلماتی رو با بدجنسی و بی‌شرفی تمام بیان کنن. کاش هیچوقت داغ نبینید تا نفهمید ادامه دادن زندگی و جنگیدن هر روزه‌ی اینکه بتونن دووم بیارن تا یاد عزیزشون رو زنده نگه دارن یعنی چی.
بعضی‌ها هنوز متوجه نشدن که عزاداری ایرانی‌ دیگه روضه خوندن و گل مالوندن به سر نیست، ایستادگیه. این یه اجباره و اونا حق‌شو دارن به روش خودشون پیش برن.

امروز یک طوری مشت خوردم که بینیم خون اومد و چشمام تار شدن و واقعا اشکم در اومد. رفتم توی دستشویی چند ثانیه‌ای گریه کردم، با خودم فکر کردم که هیچ‌وقت آدم قوی‌ای نمی‌شم بعدش یه آب زدم به صورتم و اومدم بیرون و رفتم راند بعد.

خوش‌بختانه فیلم کنسرتی که یکم شهریور توی اصفهان اجرا کردیم خوب پیش رفت و الان قراره یک تورِ دور ایران (هر جایی که در توانمون باشه) داشته باشیم. بیست و هشتم این ماه توی سالنِ مرکزی رشت اجرا خواهیم داشت. بی‌صبرانه منتظر دیدن همتون هستم. ارکستر ما "احتمالا" از اولین ارکسترهای مستقل ایرانه که کیفیت و فرصت این رو داره که بتونه تور داشته باشه و مشخصا حمایتتون از ما باعث می‌شه مسیر برای هنرمندهای مستقل دیگه هم باز بشه.

از اینجا می‌تونین بلیت بخرین.