امروز از کنار نگارخانه که رد می‌شدم، چنان پررنگ حضورت رو حس کردم که ایستادم. انگار واقعا اون‌جا بودی، چند دقیقه‌ای کنار هم ایستادیم و خیره شدیم به دانشگاه. انگار دست کشیدی به دلم. هری ریخت پایین. حسش کردم. حست کردم. و بعد چون نمی‌شد که ناگهان هیچ و پوچ شم، به راهم ادامه دادم.
به نظر می‌رسه دانشگاه قراره حضوری بشه. این درهای سبز بزرگ باز گشوده شن. ولی تو هرگز به مکانی که چنین بهش عشق می‌ورزیدی باز نخواهی‌ گشت.

امروز رفتم ایونت عمارت منشا. راستش اینقدر هیجان‌زده بودم که هیچ تصویر دیگه‌ای تهیه نکردم از اون‌جا، چون کلا رفته بودم خانم تانزانیا رو ببینم. خیلی از تصوراتم نازنازی‌تر بود، صحبت کردیم کلی، بغلش کردم، کیفم رو پر از خوراکی کرد و با کلی ذوق و خوشحالی زدم بیرون.
خیلی منتظر خوردن این خوراکی‌ها بودم واقعا خوشحالم می‌کنن.

من این‌جا از کتاب‌ها می‌نویسم:‌

https://t.me/TheSceneryofRegrets

تقریبا روشم برای مقابله با اپیزودهای افسردگی اینه که یک برنامه‌ی سفت و سخت می‌چینم و خودم رو مجبور می‌کنم بهش پایبند بمونم. هر دفعه یک گوشه‌ای از زندگیم که رها شده بوده رو سعی می‌کنم جمعش کنم.
این سری چالش سالم‌خواری و رسوندن پروتئین روزانه + تمرین‌های منظم شکم رو در پیش گرفتم ولی حتی فکر رفتن به تمرین فردا ناراحتم می‌کنه.

عجب روز محشریه! (داره بارون میاد.)

این ویدئو از اون ویدئوهاست که گذر زمان روش اثری نداره. همیشه به‌جاست.

“The Revolution Devours Its Children.”

صاحب دکه گفت: «روزگار عجیبی شده، نه؟» مرد سیاه‌پوست لاغری بود با دندان‌های خراب و کلاه‌گیسی کاملاً تابلو. سر تکان دادم، در جیب‌های شلوار جینم دنبال پول خرد می‌گشتم، مشتاق پیدا کردن نیمکتی در پارک تا خودم را در شواهد عینی این دنیای نزدیک به پادآرمانشهر انسانی‌ای که در آن زندگی می‌کنیم غرق کنم. «ولی می‌تونست بدتر باشه، نه؟»
گفتم: «درسته؛ یا حتی بدتر، می‌تونست بی‌نقص باشه.»

عینک‌آینه‌ای‌ها
ترجمه‌ی مهراد آبی

سلام.
I am a safe person to come out to.

امروز رفتم غذای چینی خوردم، نوفل‌لوشاتو رو گشتم و یک کتابفروشی خوب پیدا کردم. شمع خریدم و کتاب.
عاشق شمع هستم. و عاشق کتاب.

از بزرگترین الطافی که به خودم و تمرکزم کردم این بود که اینستاگرامم رو ریختم روی آیپد (از گوشی حذفش کردم) و محدودیت ۳۰ دقیقه در روز گذاشتم براش.

از روزهایی که دلتنگشان هستم.

یه چیزی به طرز شدیدی ناراحت و عصبی‌م می‌کنه. اینکه یه سری از آدم‌ها قضاوت‌های‌ بی‌رحمانه‌ای نسبت به خانواده‌های کشته‌شدگانِ به دست جمهوری اسلامی دارن. از تک‌تک قربانی‌‌های اعتراضات بگیر تا کولبرهای لب مرز و اقلیت‌های قومی و دینی بلوچستان تا جای‌جای ایران. اونم اینه که اون افراد خانواده‌ رو لایق ادامه‌ی امور زندگی‌شون نمی‌دونن. کسب و کار جدید راه نندازن. عمل زیبایی نکنن. عکسی از خودشون و خانواده‌شون به اشتراک نذارن. به دیدن دوست یا سفر نرن. بی‌رحمانه‌ترین کاری که می‌تونید بکنید اینه که وقیحانه همچین چیزهایی رو به زبون بیارید و قلب‌شون رو بیشتر بشکونید. خونم به جوش میاد. ناامیدم می‌کنن. هر کلمه‌ای‌ که از دهنتون در میاد قدرت این رو داره دل‌شون رو سر سوزنی تسکین بده اما تصمیم یه‌سری‌ها اینه که همه‌ی رفتار این عزیز‌ها رو زیر نظر بگیرن و کلماتی رو با بدجنسی و بی‌شرفی تمام بیان کنن. کاش هیچوقت داغ نبینید تا نفهمید ادامه دادن زندگی و جنگیدن هر روزه‌ی اینکه بتونن دووم بیارن تا یاد عزیزشون رو زنده نگه دارن یعنی چی.
بعضی‌ها هنوز متوجه نشدن که عزاداری ایرانی‌ دیگه روضه خوندن و گل مالوندن به سر نیست، ایستادگیه. این یه اجباره و اونا حق‌شو دارن به روش خودشون پیش برن.

امروز یک طوری مشت خوردم که بینیم خون اومد و چشمام تار شدن و واقعا اشکم در اومد. رفتم توی دستشویی چند ثانیه‌ای گریه کردم، با خودم فکر کردم که هیچ‌وقت آدم قوی‌ای نمی‌شم بعدش یه آب زدم به صورتم و اومدم بیرون و رفتم راند بعد.