شیوه‌های دیدن
431 subscribers
44 photos
1 video
12 links
Practicing the art of looking.
شیوه‌های دیدن | پلتفرم مواجهه

اینستاگرام:
https://www.instagram.com/notesonlooking

ارتباط با ما:
@ShiveDidan
Download Telegram
در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟

ونسان ون‌گوگ
بحران درونی و ایستادگی با هنر

«غم برای همیشه ادامه خواهد داشت.»

این جمله‌ای است که ونسان ون‌گوگ در آخرین لحظات زندگی‌اش به تئو گفت؛ جمله‌ای که بیش از آنکه درباره‌ی ناامیدی باشد، از مواجهه‌ای عمیق با غم خبر می‌دهد: اینکه غم هیچ‌گاه کاملاً از میان نمی‌رود و شاید نتوان برای همیشه از آن رها شد.

برای ون‌گوگ، نقاشی کردن فقط خلق اثر هنری نبود؛ راهی بود برای ماندن در جهان، شیوه‌ای برای ادامه دادن، وقتی رنج حاضر است اما زندگی همچنان ادامه دارد.

در این نشست می‌پرسیم:
چطور هنر می‌تواند در دل بحران‌های درونی شکلی از ایستادن در کنار زندگی باشد؟

▫️شنبه، ۳۰ خرداد
ساعت ۱۸:۳۰
به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت

برای شرکت در جلسه، با آیدی @hanghasser در ارتباط باشید.
دوره‌ی دوم هنر در بحران

بعد از پایان دوره‌ی اول و دیدن آثار نقاش‌هایی مثل پیکاسو، ون‌گوگ و گویا، فکر کردیم پرسش‌هایمان از بحران تمام نشده‌اند و هنوز راه‌هایی برای اندیشیدن به بحران باقی مانده‌ است. بنابراین تصمیم گرفتیم سری‌نشست‌های «هنر در بحران» را ادامه بدهیم.

در دوره‌ی دوم، به‌سراغ سه نقاش معاصر رفتیم تا بار دیگر بپرسیم: در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟

سرفصل‌ها:

جلسه‌ی اول - ۱۳ تیر
آنتونی تاپیس
حافظه و بحران

جلسه‌ی دوم - ۲۰ تیر
لئون گلوب
بدن و بحران

جلسه‌ی سوم - ۲۷ تیر
فیلیپ گاستون
آیرونی و بحران

▫️شنبه‌ها
ساعت ۱۸:۳۰
به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت

• شرکت در این دوره به‌صورت تک‌جلسه هم امکان‌پذیر است.

برای شرکت در جلسات با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.
در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟

آنتونی تاپیس
حافظه و بحران

بعد از وقوع فاجعه، چه کسانی می‌توانند درباره‌ی آن شهادت بدهند؟

کسانی که از آن جان سالم به در برده‌اند نمی‌توانند شاهدانی کامل باشند، کسانی که تا انتهای تجربه‌ی نابودی پیش رفته‌اند و از آن بازنگشتند دیگر نمی‌توانند شهادت بدهند.

شاهد همیشه در مرز میان گفتنی و ناگفتنی قرار می‌گیرد: هرآنچه که از بحران در حافظه باقی می‌ماند و به سطح زبان درنمی‌آید.

آنتونی تاپیس، هنرمند اسپانیایی، در دوران حکومت فرانکو و در سایه‌ی جنگ داخلی اسپانیا زندگی کرد. کارهای او شاهدی‌‌اند بر چیزهایی که در آرشیوهای رسمی تاریخ ثبت نمی‌شوند.

▫️شنبه، ۱۳ تیر
ساعت ۱۸:۳۰
به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت

برای شرکت در جلسه، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.
دیدن همیشه از یک نقطه آغاز می‌شود: از یک تجربه، یک بدن، یک تاریخ.

از امروز «شیوه‌های دیدن» در اینستاگرام هم کنار شماست:
https://www.instagram.com/notesonlooking?utm_source=qr
در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟

جلسه‌ی پنجم:
لئون گلوب
بدن و بحران

«پیکره‌ی انسانی محل معناست.»
— از مصاحبه‌ی لئون گلوب با The Brooklyn Rail

گلوب بارها درباره‌ی اهمیت فیگور انسانی صحبت کرده بود: اینکه بدن برای او موضوع اصلی نقاشی است.

چشمگیرترین عنصر در آثار گلوب ارتباط تنگاتنگ میان ضربه‌ها، حملات و خشونت به بدن انسان است. در نقاشی‌های او، بدن بستری است برای مطالعه‌ی تاریخ خشونت و نمایان کردن سازوکارهای قدرت؛ همچون سطحی که تاریخ بر آن حکاکی می‌شود.

▫️شنبه، ۲۰ تیر
ساعت ۱۸:۳۰
به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت

برای شرکت در جلسه، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.
در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟

جلسه‌ی ششم:
فیلیپ گاستون
آیرونی و بحران

زندگی‌ کردن در تناقض، بدون پناه‌ بردن به یک پاسخ نهایی و فاصله‌ گرفتن از ارزش‌هایی که دیگر باورپذیر نیستند، درحالی‌که هنوز چیزی برای جایگزین ‌کردن آن‌ها وجود ندارد: آیرونی از همین‌جا آغاز می‌شود.

فیلیپ گاستون، که بعد از جنگ ویتنام دیگر نمی‌توانست زبان والای نقاشی مدرن را جدی بگیرد، ما را در فضایی بینابینی، میان تناقض و قطعیت، نگه می‌دارد. او نه زیبایی را انکار می‌کند و نه زشتی را می‌ستاید.

او با فهم همین آشوب و میانه‌روی می‌کوشد، به‌جای ارائه‌ی پاسخ، با زنده نگه ‌داشتن تناقضی که پاسخ‌ها آن را پنهان می‌کنند به جهان نگاه کند؛ جایی‌که هم آزادی حاضر است، هم اضطراب.

▫️شنبه، ۲۷ تیر
ساعت ۱۸:۳۰
به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت

برای شرکت در جلسه، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.
«من چجور آدمی هستم که توی خانه می‌نشینم، اخبار جنگ و خشونت را می‌خوانم، از همه‌چیز خشمگین می‌شوم، بعد می‌روم آتلیه که فقط قرمز را با آبی ترکیب کنم؟»
— فیلیپ گاستون، در مصاحبه‌ای با مارک استیونز


فیلیپ گاستون، روبن کادیش و جولز لانگسنر در مقابل دیوارنگاره‌ی «مبارزه علیه تروریسم»، حدود سال ۱۹۳۴


شرکت در جلسه‌ی فیلیپ گاستون: آیرونی و بحران
«همه‌ی ما موجوداتی شکل‌گرفته از فقدان هستیم. […] فقدان همان چیزی است که ما را به هم پیوند می‌دهد.»

تلخ‌ترین اتفاق زندگی نیک کیو هنگامی رخ داد که آلبوم «درخت بی‌برگ» درحال ضبط بود: مرگ ناگهانی پسر پانزده‌ساله‌اش، آرتور، بر اثر سقوط از ارتفاع.

نیک کیو تا قبل از مرگ پسرش سعی می‌کرد ازطریق داستان‌ها و ترانه‌هایی که می‌نوشت جهان را بفهمد. اما وقتی جهان فرومی‌پاشد‌ و از ریشه تغییر می‌کند، هنوز می‌توانیم داستان‌هایی برای گفتن پیدا کنیم؟

◽️زیر پوست راوی
مواجهه با سوگ چگونه ترانه‌نویسی نیک کیو را تغییر داد؟

با آرمین فرمانی

◽️شروع از ۱ مرداد
پنج‌شنبه‌ها، ساعت ۱۸ تا ۲۱
۴ جلسه

به‌صورت حضوری و آنلاین
محدوده‌ی چهارراه ولیعصر

• شرکت در این دوره به‌صورت تک‌جلسه امکان‌پذیر است.

برای آشنایی بیشتر با دوره، می‌توانید در جلسه‌ی اول به‌صورت رایگان همراه ما باشید.

برای رزرو، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.
ما رو از امروز در سطح شهر پیدا می‌کنید. 🏙️
زیر پوست راوی | با آرمین فرمانی

جلسه‌ی اول: پنج‌شنبه، ۱ مرداد
ساعت ۱۸
آنلاین و حضوری

شرکت در جلسه‌ی اول به‌صورت رایگان
Breeze, by Philip Guston, 1967.
از جلسه‌ی اول زیر پوست راوی

پنج‌شنبه‌ها | ساعت ۱۸
آنلاین و حضوری

در جلسه‌ی اول درباره‌ی فرق بین ترانه و شعر صحبت کردیم، ترانه‌ی White Elephant رو تحلیل کردیم و در آخر یک اجرای زنده از نیک کیو دیدیم.

شرکت در دوره‌ی زیر پوست راوی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این سکانس هری پاتر رو یادتون می‌آد؟


موقعی که هری و هرماینی دارن به رادیو گوش می‌دن و رادیو اسامی کسانی رو که در اون روز کشته شدن اعلام می‌کنه، ترانه‌ی O Children از نیک کیو پخش می‌شه و این دو بلند می‌شن باهم می‌رقصن.

نیک کیو این ترانه رو برای تمام بچه‌هایی نوشته که پا به دنیایی گذاشتن که خودشون هیچ نقشی در ساختنش نداشتن، و حالا محکوم‌ان که امیدوار باشن و زندگی کنن.

◽️در نشست دوم زیر پوست راوی، به تحلیل ترانه‌ی O Children می‌پردازیم، به‌همراه ۳ ترانه‌ی دیگه.

◽️پنج‌شنبه، ۸ مرداد
ساعت ۱۸
حضوری و آنلاین

برای رزرو با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.
آیا هنر به پایان رسیده است؟

برای قرن‌ها، وظیفه‌ی نقاش‌ها بازنمایی عین‌به‌عین جهان بیرون بود. اما نقاشی مدرن، در تلاش برای رسیدن به خلوص، وابستگی‌اش به جهان بیرون را نفی می‌کند و به خود برمی‌گردد: به زبان و تاریخ نقاشی، به رنگ و فرم و بوم تخت.

آیا نقاشی در تلاش برای یافتن خالص‌ترین فرم خودش تمام ظرفیت‌هایش را مصرف کرده و به پایان رسیده؟

📃 باهم می‌خوانیم:
مقاله‌ی «مدرنیسم در نقاشی»
از کلمنت گرینبرگ

• در این سری‌نشست‌ها باهم متن می‌خوانیم و درباره‌ی نقاشی‌ها حرف می‌زنیم.
(شرکت در این جلسات به پیش‌نیاز آکادمیک احتیاج ندارد.)

▫️از شنبه، ۱۰ مرداد
ساعت ۱۸:۳۰
به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت

برای شرکت در جلسه، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.
این بلیت رو بردار!

شما هم دعوتید تا دور هم بنشینیم، فیلم ببینیم و گفت‌وگو کنیم.

نشست سوم زیر پوست راوی: جهان اصلاً جایی ندارد
پخش مستند One More Time with Feeling
کارگردان: Andrew Dominik

در این نشست، مستند One More Time with Feeling رو می‌بینیم، روایتی از زندگی نیک کیو در آستانه‌ی انتشار آلبوم Skeleton Tree و مواجهه با سوگ از دست دادن فرزندش.

می‌پرسیم: چطور بعد از یک فاجعه زبان ترانه‌نویسی و جهان فکری یک هنرمند تغییر می‌کنه؟
و در پایان، یک ترانه از نیک کیو رو باهم تحلیل می‌کنیم.

◽️پنج‌شنبه، ۱۵ مرداد
ساعت ۱۸
محدوده‌ی خیابان ولیعصر
ظرفیت محدود

برای رزرو، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.
شما هم دعوتید تا دور هم بنشینیم، فیلم ببینیم و گفت‌وگو کنیم.

نشست سوم زیر پوست راوی
پخش مستند One More Time with Feeling
کارگردان: Andrew Dominik

پنج‌شنبه، ۱۵ مرداد
ساعت ۱۸
محدوده‌ی خیابان ولیعصر
ظرفیت محدود

رزرو صندلی
در نقاشان بزرگ گذشته، شخص پیش از دیدن تابلو به‌عنوان نقاشی، آنچه را در آن است می‌بیند. حال آنکه تابلوی مدرنیستی را از اول به‌عنوان نقاشی می‌بیند —که این البته بهترین طریقه‌ی دیدن هر قسم تابلویی است— ولی مدرنیسم آن را به‌عنوان یگانه طریقه و طریقه‌ی ضروری دیدن به گردن بیننده می‌گذارد و موفقیتش در این کار به‌ معنای توفیق در نقادی از خویش است.
— از «مدرنسیم در نقاشی»، کلمنت گرینبرگ


*L’Omnibus, by Pierre Bonnard, 1895.

شرکت در جلسه‌‌ی باهم می‌خوانیم: مقاله‌ی مدرنیسم در نقاشی
با نیک کیو از عشق و سوگ، اشباح و امکان‌ها

در اینستاگرام شیوه‌های دیدن بخوانید:
https://www.instagram.com/p/Db0qG_jDa71/?igsh=MXVva2o2a3FrenF1NA==