در جلسه‌ی دوم فلانور از تجربه‌ی شهری بعد از اختراع واکمن‌ها گفتیم.

شرکت در جلسه‌ی سوم فلانور

چطور شهر را دوست داشته باشیم؟
این پرسش سرآغاز دوره‌ی فلانور بود. در آخرین جلسه از دوره‌ی فلانور، در تجربه‌ای طراحی‌شده شهر را از نو کشف می‌کنیم؛ به پنج گروه تقسیم می‌شویم و با پنج مأموریت مختلف به دل شهر می‌رویم.

◽️فلانور: تمرین مواجهه با شهر از خلال موسیقی و تصویر، خاطره و روزمرگی
جلسه‌ی چهارم:
به یاد آوردن در شهر: پرسه‌زنی و کمی بیشتر

پنج‌شنبه، ۹ مهر
ساعت ۱۶:۳۰ تا ۲۰:۳۰
به‌صورت حضوری
محدوده‌ی ونک

با هیلدا حسنی (هزارافسان)

◽️برای شرکت در این جلسه لازم نیست که باقی دوره را شرکت کرده باشید.

برای ثبت‌نام، ازطریق آیدی @ShiveDidan با ما در ارتباط باشید.

به دور از خانه بودن و خود را در همه‌جا در خانه حس کردن: اینکه جهان را ببینی، در مرکزش باشی و از چشم جهان پنهان بمانی.
— از «نقاش زندگی مدرن»،
شارل بودلر

Marianne Breslauer, Paris, 1929.

گزارش پرسه‌زنی فلانور:
به یاد آوردن در شهر، پرسه‌زنی و کمی بیشتر

در اینستاگرام شیوه‌های دیدن بخوانید:
https://www.instagram.com/p/DeE5oi4DV0d/?stkn=MWY0ZnNxNGlhZG40bw==

Nichols Canyon III (cropped), by David Hockney, 2017.

جلسه‌ی اول شهر و نقاشی: دیوید هاکنی و بودن در شهر

دیوید هاکنی و بودن در شهر

در اینستاگرام شیوه‌های دیدن بخوانید:
https://www.instagram.com/reel/DeW95rbOhde/?exln=bTZja2gyaDNkY25z

«به‌محض اینکه پایم را آنجا گذاشتم، فهمیدم که سرزمین من آنجاست.»
— جورجیا اوکیف، از مستند By Myself

جورجیا اوکیف بعد از اینکه از نیویورک به نیومکزیکو رفت، عاشق آنجا شد و بیست سال بین دو شهر در رفت‌وآمد بود، تا سرانجام ساکن آنجا شد. نیومکزیکو در شکل‌گیری هویت هنری اوکیف بسیار تأثیر داشت.

در این جلسه، مستندی از او می‌بینیم و درباره‌ی تجربه‌ی شهری، خلوت‌گزینی و هویت هنری گفت‌وگو می‌کنیم.

◽️جورجیا اوکیف:
اینجا آسمانش فرق دارد، ستاره‌هایش فرق دارند، حتی باد هم فرق دارد!
پخش مستند Georgia O’Keeffe: By Myself
با زیرنویس اختصاصی شیوه‌های دیدن

◽️جمعه، ۲۴ مهر
ساعت ۱۸:۳۰
به‌صورت حضوری
محدوده‌ی لارستان

برای رزرو، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.

«گاهی زیباترین غروب‌ها را از پس چیزی دیده‌ام که انگار اقیانوس بود. بی‌نظیر است.
دلم می‌خواهد همین امروز بروم آنجا. بعد از نیویورک، بهترین چیزی است که سراغ دارم. اینجا احساس می‌کنم در کفشی گیر افتاده‌ام که اندازه‌ام نیست.
تا به اینجا، گمانم با رؤیابافی توانستم فراموشش کنم و حالا از رؤیاها بیزارم؛ چیزهای واقعی می‌خواهم: آدم‌های زنده که بشود بهشان نزدیک بود، که دیدشان، که با آن‌ها حرف زد: موسیقی‌ای که آسمان را بشکافد.
می‌خواهم تا آنجا که می‌توانم سخت عشق بورزم، اما نمی‌توانم. نمی‌توانم بگذارم. اما اهمیتی ندارد، تا وقتی که فقط خودم هستم.»
— از نامه‌های جورجیا اوکیف

Art and Letters, Georgia O’Keeffe, National Gallery of Art, Washington

Sunrise, by Georgia O’Keeffe, 1916.

رزرو صندلی: پخش مستند جورجیا ا‌وکیف

🔔ظرفیت برنامه‌ی پخش مستند تکمیل شد.
در برنامه‌های بعدی می‌بینیمتون!