ما بیشتر از اتفاق‌ها، توی "شاید"ها زندگی می‌کنیم.

جدیدا میرم توی اتاق، یادم میره برای چی اومدم، گوشی رو دستم می‌گیرم، نمی‌دونم دنبال چی بودم، اسم آدمایی که سال‌ها می‌شناختم، نوک زبونمه، ولی بیرون نمیاد.
اولش فکر می‌کردم حافظه‌م ضعیف شده، بعد حدس زدم شاید مشکل، حافظه نیست.
شاید ذهنی که مدت‌هاست از فکر، نگرانی، استرس و هزار تا باید خسته شده، دیگه حوصله نگه‌داشتن جزئیات رو نداره.
انگار مغز آدم هم مثل دلش یه جایی می‌گه: «ببخشید، ظرفیت تکمیل شد.»

اگه یکی ازت تعریف کرد، لطفاً پروژه‌ی "اثباتِ بی‌ارزش بودنِ خودت" رو شروع نکن! یه تشکرِ ساده خیلی قشنگ‌تر از اینه که هی خودت رو تخریب کنی. تعریف دیگران رو با انکارِ خودت جواب نده؛ خودتخریبی، فروتنی نیست.

چه چیز عجیبیه این «بعدا». نصف آرزوهامون رو گذاشتیم اونجا و حتی آدرسشم بلد نیستیم.

بعضی وقت‌ها دلم می‌خواد اشتباه کنم،فقط برای اینکه ببینم کی هنوز طرفِ منه.

یه خبر خوب بین این همه خبر بد: فصل جدید تدلاسو اومد.

خیلی از آدم‌ها هم وقتی می‌گن ″تغییر کردی″
در واقع دارن می‌گن: ″دیگه مثل قبل، به نفع من رفتار نمی‌کنی.″

کمال‌گرایی یه زندانه؛ زندانی که قفلش دست خودته. انقدر دنبال بی‌نقص بودن می‌دوی که آخرش حتی جرئتِ شروع کردن رو هم از خودت می‌گیری. هی منتظر «بهترین زمان» و «بهترین نتیجه» می‌مونی، اما زندگی منتظر کامل شدنِ هیچ‌کس نمی‌مونه. حقیقت اینه که یه قدمِ ناقص، از هزار فکرِ بی‌نقصی که هیچ‌وقت عملی نمی‌شن، ارزشمندتره.

بدترین تکلیف دنیا بلاتکلیفیه!

دلم نمی‌خواد آدم سردی بشم، ولی انگار گرما، زبان قابل فهم همه نیست.

ناامید شدن دردش از امید نداشتن بیشتره. پس ناامید باش.

ليس الحُبُّ أن أراك كلَّ يوم، بل أن أراك في كلِّ شيء.

″عشق یعنی نه اینکه هر روز تو را ببینم، بلکه در همه‌چیز تو را ببینم.″

گاهی باید از یک نفر دل بکنی، نه چون دوستش نداری؛ چون خودت را هم دوست داری.

″ارتَفع لِتَری لا لِتُری″

″اوج بگیر که ببینی، نه که دیده بشی″

دلم اون شدنی رو می‌خواد که فکر می‌کردم هیچ‌وقت و به هیچ‌وجه و هیچ‌طوری نمی‌شه.

خداوند تو را
از شرّ کسانی که
وانمود می‌کنند
نیت خیر دارند،
اما در خفا
برای سقوط تو
دعامی‌کنند؛
حفظ کند.
______________

دلم فقط یک شب معمولی با تو می‌خواهد؛ چای نصفه، حرف‌های بی‌اهمیت، خنده‌های بی‌دلیل و آن آرامشی که وقتی تو هستی، بی‌اجازه می‌آید و می‌نشیند کنارم.

اسیر افکاری شدیم که خودمون ساختیم.

بعضی آدم‌ها باید از مرکز زندگیمون بیان بیرون، نه لزوما از کل زندگیمون.

بعضی آدم‌ها وقتی میرن، جاشون خالی نمی‌مونه؛ جاشون تبدیل می‌شه به معیاری که باهاش آدم‌های بعدی رو می‌سنجی. و این شاید بدترین یادگاری بعضی رفتن‌ها باشه.

متنفرم از فامیل، اگر هزار جلسه هم تراپی برم باز از فامیل متنفرم. از فامیل گستاخ و پررو دو بار متنفرم.