موفقیت در استمراره. هر وقت خواستی کاری رو انجام بدی. هر وقت از شروع کردن ترسیدی. هر وقت فکر کردی نمیتونی. هروقت خواستی وسطش جا بزنی. یادت بیار که موفقیت در استمراره.

وقتی دیگه برای دیده شدن کار نکردی، کارهات شروع می‌کنن به دیده شدن.

دنیا اینه. آدم از هر دستی بده از همون دست پس میگیره.

عباس معروفی

نمی‌تونی کسی رو مجبور به تغییر کنی؛ آدم‌ها فقط وقتی تغییر می‌کنن که دردِ تغییر نکردن، از دردِ تغییر کردن بیشتر بشه.

بالا و پایین‌های زندگی، اثر جانبی زنده بودنه؛ عین نوار قلب که برای اثبات بودنت، مجبوره مدام از صاف شدن خط فرار کنه.

گاهی هم بالغانه ترین واکنش اینه که واکنش نشون ندی.

آدما رو از قول‌‌هاشون نشناس؛ از چیزایی که حاضرن برات از دست بدن بشناس.

اگه مدام از خودت بگذری، یه روز می‌بینی دیگه خودی نمونده که ازش بگذری.

ناراحتی بعضی آدما این نیست که موفق شدی؛ اینه که بدون اونا موفق شدی.

دلم می‌خواست آدم ساده‌ای باشم، از اونایی که زود می‌بخشن، ولی حافظه، اخلاق نیست که بشه تربیتش کرد.

اینم یادت باشه که آدم بی‌تفاوت، بیشتر از آدم عصبانی، جوابش رو گرفته.

ما بیشتر از اتفاق‌ها، توی "شاید"ها زندگی می‌کنیم.

جدیدا میرم توی اتاق، یادم میره برای چی اومدم، گوشی رو دستم می‌گیرم، نمی‌دونم دنبال چی بودم، اسم آدمایی که سال‌ها می‌شناختم، نوک زبونمه، ولی بیرون نمیاد.
اولش فکر می‌کردم حافظه‌م ضعیف شده، بعد حدس زدم شاید مشکل، حافظه نیست.
شاید ذهنی که مدت‌هاست از فکر، نگرانی، استرس و هزار تا باید خسته شده، دیگه حوصله نگه‌داشتن جزئیات رو نداره.
انگار مغز آدم هم مثل دلش یه جایی می‌گه: «ببخشید، ظرفیت تکمیل شد.»

اگه یکی ازت تعریف کرد، لطفاً پروژه‌ی "اثباتِ بی‌ارزش بودنِ خودت" رو شروع نکن! یه تشکرِ ساده خیلی قشنگ‌تر از اینه که هی خودت رو تخریب کنی. تعریف دیگران رو با انکارِ خودت جواب نده؛ خودتخریبی، فروتنی نیست.

چه چیز عجیبیه این «بعدا». نصف آرزوهامون رو گذاشتیم اونجا و حتی آدرسشم بلد نیستیم.

بعضی وقت‌ها دلم می‌خواد اشتباه کنم،فقط برای اینکه ببینم کی هنوز طرفِ منه.

یه خبر خوب بین این همه خبر بد: فصل جدید تدلاسو اومد.

خیلی از آدم‌ها هم وقتی می‌گن ″تغییر کردی″
در واقع دارن می‌گن: ″دیگه مثل قبل، به نفع من رفتار نمی‌کنی.″

کمال‌گرایی یه زندانه؛ زندانی که قفلش دست خودته. انقدر دنبال بی‌نقص بودن می‌دوی که آخرش حتی جرئتِ شروع کردن رو هم از خودت می‌گیری. هی منتظر «بهترین زمان» و «بهترین نتیجه» می‌مونی، اما زندگی منتظر کامل شدنِ هیچ‌کس نمی‌مونه. حقیقت اینه که یه قدمِ ناقص، از هزار فکرِ بی‌نقصی که هیچ‌وقت عملی نمی‌شن، ارزشمندتره.

بدترین تکلیف دنیا بلاتکلیفیه!

دلم نمی‌خواد آدم سردی بشم، ولی انگار گرما، زبان قابل فهم همه نیست.