یه روز می‌فهمی خستگی، از کار زیاد نیست؛
از امیدهاییه که هر بار جمعشون کردی، دوباره از دستت ریختن.

حیف شد.
CR7💔

دنیا میتونه به هزاران منطق مختلف، اتفاقات رو رقم بزنه و بچرخه. پس قرار نیست همه چیز با منطق تو همخوانی داشته باشه.

″سخت‌ترین وابستگی،
وابستگی به تصویری‌ست
که دوست داری دیگران از تو داشته باشند.
آزادی، از جایی شروع می‌شود که دیگر اسیر آن تصویر نباشی.″

ما مسئول نجات دادن زندگی هیشکی به‌جز خودمون نیستیم. آدم‌ها حق انتخاب دارن؛ وقتی آزادانه و با عقل سلیم راه رو اشتباه می‌رن، تلاش برای نجات دادنشون باعث می‌شه خودت هم راهت رو گم کنی عزیزم.

زندگی مسابقه نیست؛ ولی همه انقدر دویدن که یادشون رفته برای چی شروع کردن.

گرونترین چیز در دنیا؛ آرامشه. چون باید کلی توقع رو براش قربونی کنی.

غم، همیشه طوفان نیست؛ گاهی مثل مه میاد، بی‌صدا دور دلت می‌پیچه و کاری می‌کنه حتی نزدیک‌ترین نورها هم به چشمت نرسن.

زندگی دلسردکننده نیست، من فقط یک‌وقت‌هایی خیلی خستم. اگر زندگی رو هیت‌ کردم بدون نیاز به استراحت دارم.

می‌گویند زمان همه‌چیز را درست می‌کند؛ اما کسی نگفت اگر خودِ زمان زخمی باشد، چه؟ اگر هر سال، فقط شکل تازه‌ای از درد را با خودش بیاورد، آدم باید به کدام فردا دل خوش کند؟

آدما معمولاً همون زخمی رو به بقیه می‌زنن که خودشون هیچ‌وقت درمانش نکردن.

ما تو زندگی یسری موضوعات داریم که روشون کنترلی نداریم، و یک سری موضوعات دیگه داریم که روشون کنترل داریم و میتونیم تغییرش بدیم، ولی ذهن ما عادت بدی داره که همیشه متمرکز موضوعاتی میشه که روش کنترلی نداره! چون از حس ناکامی بدش میاد، و انقدر روی مسائلی که نمیتونیم کنترلش کنیم سوزنمون گیر میکنه که یادمون میره به اون بخشی از زندگی که کنترلش دست ماعه توجه کنیم. و نتیجه اش میشه غرق شدن تو باتلاقی که خودمون در ایجادش نقشی نداشتیم. و پذیرش اون بخش غیرقابل کنترل زندگی میشه آرامش و به صلح رسیدن با خودمون و زندگی، و متمرکز شدن روی اون بخشی که روش کنترل داریم میشه پیشرفت!

نوشته بود: "بابت شکستت تبریک می‌گم، چون اکثر مردم حتی امتحان هم نمی‌کنن."

قبلاً از اشتباه کردن می‌ترسیدم، چون فکر می‌کردم هر اشتباه، چیزی از ارزشم کم می‌کنه. الان می‌دونم اشتباه، فقط جهت حرکتم رو اصلاح می‌کنه.
درختی که هیچ‌وقت باد بهش نخوره، ریشه‌ی عمیق هم پیدا نمی‌کنه. شاید زندگی هم همین باشه؛ گاهی سختی‌ها برای شکستنم نیستن، برای ریشه گرفتنم هستن.

ساده بخوام بگم امید یعنی آینده هنوز نوشته نشده.

من با آدم‌های کم‌حرف، خاطره‌های بلند دارم.

″تا تو با منی، زمانه با من است.″

عشق، نامِ دگرِ صبرِ بی‌پایان است.

بیدل دهلوی

دلم، بعد از تو، هیچ آدرسی را خانه صدا نزد.

هیچ‌کس از همون جایی که زخمی شده، دوباره شروع نمی‌کنه، آدما معمولا از همون‌جا دیوار می‌کشن.