- محمود درویش

" قبلنا با دوستام یه بازیی میکردیم که توش باید یک دهه ای رو انتخاب میکردیم که دلمون میخواست بجای زمان حال توش زندگی کنیم. من همیشه دهه ۳۰ قرن نوزده رو انتخاب میکردم ولی بدون آدم های نژاد پرست و بدون ازدواجی که بخاطر سود و منفعت باشه.
نوستالژی یه حیله ذهنیه، اگه توی اون دهه زندگی میکردم باز هم از زندگی متنفر میشدم. از اینجا متنفرم، پس به حفره های ماهِ (که با چشم غیرمسلح دیده نمیشن و پنهانن) توی ذهنم پناه میبرم
تا وقتی اونا موفق شدن سیاره ای بهتر از زمین رو پیدا کنن که توش فقط آدم های مهربون دووم میارن؛ در تاریکی شبی که احساس کردم ممکنه بمیرم رویای اون سیاره رو توی ذهنم پروروندم.
پس منو به کنار دریاچه هایی ببر که تمام شاعران در آن آرمیدن، من به اینجا تعلق ندارم، و تو هم همینطور، معشوقه ی من. من میرم ولی نه بدونِ الهام بخش موسیقیم؛ نه، بدون تو . "