چند روز پیش وقتی داشتم کتابخونم رو مرتب میکردم بعضی کتابامو ورق زدم و رسیدم به سنگدل، نشستم و جملات هایلایت شده رو دوباره خوندم مخصوصا اخرای کتاب و خیلی یهویی دوباره اشکام سرازیر شدن. درد و نفرین و مرگ.

روزی روزگاری تیلور یکی از غمگین‌ترین اهنگاشو نوشت و تصمیم گرفت اسمشو 𝗁𝖺𝗉𝗉𝗂𝗇𝖾𝗌𝗌 بزاره.. خیلیم عالی.

" وقتی اهنگ قطع شده بود من داشتم میرقصیدم. با ناباوری... نمیتونم با این چیز جدید رو به رو شم؛ هنوز منِ جدید رو ملاقات نکردم.
بعد از تو هم خوشحالی خواهد بود، ولی اون خوشحالی به خاطر تو بود.
کِی همه درس هایی که یاد گرفتیم شروع کردن شبیه اسلحه هایی بشن که عمیق ترین زخم های من رو نشونه بگیرن؟ "

توجهتون رو به این جلب میکنم که کتابی که از نگاه آدام بود اسمش "رهایم کن" بود در حالی که کتابی که از دیدگاه وارنره اسمش "ویرانم کن" هست

𝖺𝗅𝗐𝖺𝗒𝗌 𝗍𝗁𝖾 𝗅𝗂𝗌𝗍𝖾𝗇𝖾𝗋, 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝗍𝗁𝖾 𝗌𝗈𝗎𝗇𝖽