نمیفهم چرا باید یه سری چیزای غیر ضروری رو به عنوان درس یاد بگیریم؛ یا بهتر بگم : حفظ کنیم
به توده کتاب‌های درسی که تا الان خوندیم فکر کنین ، خیلی مسائل مهم و فکت های جالب و تصاویری که شاید تا به حال ندیدیم توشون هست و علمی که دانشمندا به زحمت بهش دست یافتن رو دو دستی تقدیممون کردن (maybe) ولی همه اینا فقط درصد کمی ازشون هستن و بعضی وقتا به خودت میای و میبینی داری بیهوده ترین چیز ممکن رو حفظ میکنی ، بلا استفاده ترین مسئله رو حل میکنی ، مغزتو با همه اینا پر میکنی با اینکه حتی اگه احتمالات رو هم در نظر بگیری میبینی بازم بدردت نمیخورن
گاهی از وقت خوابت میزنی ، وقت تفریحت ، عمرت ، نوجوونیت ، کشش مغزیت تا نمره‌شو بگیری و بری مرحله بعدی و باز چیزای مزخرف بیشتری رو توی مغزت فرو کنی
در حالی که میشد با علم واقعی اشنا شی ، تجربه‌شون کنی ، آزمایش کنی و ببینی و در اون بین یاد بگیری چطوری باید یه معامله انجام بدی ، چجوری جلوی جمعیت سخنرانی کنی ، چجوری پنچرگیری کنی یا چادر بزنی ، چجوری احساسات مخصوصا خشمت رو کنترل کنی ، نکات اشپزی رو که آشپزای گذشته کلی تجربه کردن تا یاد گرفتن رو یاد بگیری و ...
نه فقط در حد اشاره و دقیقا به همون اندازه که به بقیه موضوعات تک بُعدی الان بها داده میشه چه بسا حتی بیشتر!
مثلا چی میشد کسایی که مارو توی جریان میندازن و میزارن طبقش پیش بریم یکم شبیه اقای کیتینگ توی انجمن شاعران مرده فکر میکردن؟