توی تاریکی کنار پنجره نشستم، بارون رو تماشا میکنم و 𝗇𝖾𝖾𝖽 گوش میدم. هیچی و هیچکس نمیتونه زیباییِ الان رو خراب کنه.

people, people, people, an ocean of people, but I can't find even a drop of humanity.

بچه های اول مسیر بچه دوم به بعد رو آسفالت میکنن.

And then ill go and spoil it all by sayin something stupid like "i wrote a poem about you"

همونقدر که هیچ جا خونه ی خود آدم نمیشه، هیچ جایی هم نمیتونه وایب "خونه مامان‌بزرگ" رو داشته باشه

everything you lose is a step you take.

یک قطره بارون از هوای این روز ها رو به هزاران هزار تا تابستون نمیدم 💘

کاش زندگی دکمه Off و on داشت😭

every single thing I touch becomes sick with sadness