- Natalie Portman

آن‌قدر خشمگین، که رعدی به دنبال شکافتن آسمانم
آن‌قدر اندوهگین، که بارانی بی‌پایان در عصری پاییزی ام
آن‌قدر دردمند، که هر عضو بدنم سوی دیگری فریاد می‌کشد
آن‌قدر درمانده، به سان دستانی که سوی پوچی دراز می‌شوند
آن‌قدر ناامید، که تمام رنگ ها به خاکستری می‌‌مانند
آن‌قدر تحت فشار، چو اسیری که در هر کجا دیوار ها به او نزدیک و نزدیک‌تر می‌شوند
و آن‌قدر خسته، که روحی با پاهایی آهنین و کیلومتر ها مسیر باقی‌مانده ام؛ ستونی ترک خورده که همچنان باید دیواری سنگین را نگه دارد.