تو رو نمی‌دونم؛ برای من دیگه عادی نمی‌شه؛
قرار نیست چیزی فراموشم بشه؛
هر جا و مشغول هرکاری باشم یهو می‌زنه به سرم که چرا داریم به این آسودگی تظاهر به زندگی کردن می‌کنیم در صورتی که جمعیت خیلی زیادی از ما رو مثل آب خوردن توی یه هفته گرفتن، آزادی بیان و افکار رو که یه عمره ..
از وقتی چشم باز کردم یا اعتقاداتشونو بهمون خوروندن یا گلوله.

من از برهنگان تن فروش بیزار نیستم؛
از پوشیدگان شرف فروش بیزارم.

زخم را با زخم بستیم،
درد را با درد درمان کردیم،
خون را نیز با خون خواهیم شُست.

ديوانه‌تر از خويش كسى مى‌جستم،
دستم بگرفتند و به دستم دادند ..

سعدی

این ترازوی واژگون، رسم پایداری نیست؛ که هر چقدر کفه شما سنگین‌تر شود، سقوط‌تان از ارتفاع ظلم و نادانیِ خودتان، مرگ‌بارتر خواهد بود.

خیال می‌کرد آدم وقتی در حجره خودش تنها باشد، تنهاست. نمی‌دانست که تنهایی را فقط در شلوغی می‌شود حس کرد.

باید سوخت و ساخت.
چرا باید؟
ازین احمقانه‌تر نمی‌شود.
آیا مفهوم زندگی این بود که آدم شاهد رجاله‌بازی یکدسته مادرقحبه بشود ؟
ما که زیر محکومیت خودمان را امضاء کرده ایم.
به درک!

صادق هدایت

بیماری فقط این سرفه‌های بی‌امان نیست؛ اغلب دچار طاعونیم، طاعون دروغ؛
خبری از نقاب منقار نیست، تا دلت بخواهد چهره‌ها زیر نقاب‌های مختلف پنهان شده؛
تب نمی‌گیرد و نشان مرگ در چهره ندارد؛
روحت را ذره ذره می‌پوساند تا جهان را قفسی کنار قبرستان ببینی؛
این بیماری، خاک را هم به قحطی کشانده،
امید در هر جای دل که جوانه زد، خشک شد و مُرد؛
تو ماندی و ناقل این طاعون، "اعتماد".

آریو

شب مرا با خود می‌برد و صبح، مچاله‌تر از دیروز، خود را در خوابی کابوسناک پیدا ‌می‌کردم ..

کسی که به کمر این "مَرد" شلیک کرد؛
می‌تونه تا آخر عمرش کمر راست کنه ..؟!
روحت شاد حمید 🖤.

شک ندارم برای تعدادی از آدما، بی‌شرفی سود نداره؛
که اگر داشت از هرکسی بی‌شرف‌تر و پست‌تر بودن.

مُلزم.