سپرِ خصومت.

روزی به جای قطره‌های اشک؛ باران سنگ قبر شما را خیس خواهد کرد.

آسفالت نشه مِیدونمون؟!

طرف دوم ایهام رو بگیر.

دیو بیرون رفت، فرشته‌ هم از در آمد،
بال‌هایش را فروخت و غلُ‌زنجیر برای‌مان خرید، فرشته برای‌مان دعا می‌خواند و نان را با اسم قناعت از سفره‌ها می‌چاپید، فرشته با همان دستانش به تنِ خسته درختان و نهالان معترض که در خیابان ریشه دوانده بودند شلیک می‌کرد؛ فرشته از پشت دیوارهای فیلترینگ و سانسور به انتظار احتضار ما نشسته بود؛ فرشته فرزندان حقیقی این خاک را در انفرادی‌های تاریک به زنجیر می‌کشید تا مبادا عیشِ و نوش فرزندان خودش به هم بخورد؛ فرشته جیب‌های مردمش را از ریال بی‌ارزش خالی و ریه‌های‌شان را با مازوت و سُرب پر می‌کرد،
وقتی شّر مقدس شد، دیگر نیازی به دیو نیست.

آریو

برای جریانی که تمام عمر گُل به خودی زده‌،
نفهمیِ مطلق، باشکوه‌ترین استادیوم دنیاست.

همیشه خوک‌ها تصمیم می‌گرفتند و سایر حیوانات حقی برای تصمیم گرفتن نداشتند؛ ولی رأی دادن را یاد گرفته بودند.

اگر تعدادی از حیوانات، زمانی که خوک‌ها و سگ‌ها در آن اطراف نبودند، شکایت می‌کردند که این کار موجب اتلاف وقت و ایستادن در هوای سرد است، گوسفندان آن‌ها را با بع بع، ساکت می‌کردند.

حیواناتی که از بیرون به آن‌ها نگاه می‌کردند، آن‌ها را شبیه هم می‌دیدند. نمی‌توانستند تشخیص دهند که کدام‌یک حیوان است و کدام‌یک انسان! دیگر ممکن نبود که یکی را از دیگری تمیز دهند. آدم‌ها شبیه خوک‌ها بودند و خوک‌ها شبیه آدم‌ها!

این بشر تنها مخلوقی است که بدون هیچ تولیدی، فقط مصرف می‌کند، نه شیر دارد و نه تخم می‌کند. او به حدی ضعیف است که نمی‌تواند گاوآهن بکشد و یا حتی سرعتی در دویدن که خرگوشی را بگیرد. با این حال ارباب مطلق حیوانات است.

علم، زمان، احساس.