شب پنجم

آدم خاموش به دنبال تاریکی و سکوت می‌رود، برای همین به شب پناه می بردم‌.
عماد فکر می‌کرد خام حرف‌ها و مظلوم نمایی‌اش شده‌ام و با اعتماد کامل بالای پل کنارش ایستاده‌ام؛ دستانم را باز کرده بود و می‌خواست با پنبه سر ببرد و زودتر به مقصد برسد.
فرار کردن؟ هیچ‌وقت به فرار کردن فکر نکرده‌ام؛ شاید غرورم دو دستی مرا گرفته که فرار نکنم، حتی وقتی مغز مرا هل می‌دهد.
فکر خودکشی هم نداشتم؛ تنها چیزی که می‌توانستم از بالا به پایین پرت کنم، ته سیگار بود.
بوی علف و گل می‌آمد، من زیر پایم علف سبز شده بود و در دستان او علف سبز.
عماد پرسید: ' تا به حال کسی را کشته‌ای؟ '
گفتم: " آخرین نفری که کشتم، خودم بودم. "
' پس چرا هنوز اینجا ایستاده‌ای؟ چرا در گور نخواباندنت؟ '
" مگر گور تکه‌ای از زمین است؟ برای من گور حالا چشمان اوست. "
' می‌دانم چه کسی را می‌گویی، دلت برایش تنگ شده؟ می‌خواهی او را ببینی؟ '
" نه. "
دروغ گفتم؛ چه می‌دانستم قرار است چه پیش بیاید.

#شب_هفتم
#قطعه_دهم

بیست و یک تابوت؛

هرکدوم سنگین‌تر از قبلی.

از موسیقی می‌ترسم؛
چون نمی‌دانم می‌خواهد مرا به کجای خاطراتم ببرد.

فرانتس کافکا

کوچ کرده‌ام از بین شما؛
در به در شده‌ام در کوچه‌های بی‌خیالی‌!
نه صدایی، نه نگاهی، از دیارِ نیمه‌راهی
دل بریده‌ام از آینه‌ها، از پناهِ بی‌پناهی
مانده‌ام با سایه‌ام، خسته از هر هم‌صدایی
در هوای بی‌کسی، بی‌خبر از آشنایی
شب، مرا تا صبح می‌خوانَد، بی‌نشانی، بی‌دلیلی
مثل مه روی پنجره‌ها، بی‌سخن، بی‌ هیچ میلی

آریو

زبونِ بی‌صاحاب رو دست اطرافیانش خرج می‌ذاره؛

چون حرفای مفت خیلی گرونه.

بیست و سگ سال است که همین را می‌شنوم؛
باورت بشود یا نه، یک بار در مدرسه هم معلم به من که ستونِ ردیف آخر کلاس درس روزگار بوده‌ام، گفت: " فرار رو به جلو نکن، مقصر تو بودی و هستی. "
آخر چه فرار رو به جلویی؟ من از دنده عقب به دنده لج روی آورده‌ام؛
دل گاز می‌دهد و عقل پای از ترمز نمی‌کشد.
#آبی_سیاه

آریو

گفته‌ بودم که شب تنها تاریکی نیست؟
آیینه‌ایست که تو را به وضوح به خودت نشان می‌دهد؛
برای من، شب زمان خوابیدن نبود؛ بیداری به تمام وجودم رخنه می‌کرد.

آریو

1:49

..!

مردم چندین نسل آینده، چطور باید از ادبیات و شعر این دوره یاد کنن؟!

مثلا جمله:
" تو برق بودی و دل من ساعت ۱۵ تا ۱۷ "
می‌تونه منسوب به دوره الان باشه‌.