از نظر علمی هم وقتی آدم درد می‌کشه، بدن موادی مثل اندورفین ترشح می‌کنه، اگر این وضعیت به‌طور مداوم تکرار بشه، مغز ممکنه به این ترشح‌ها عادت کنه و به ‌نوعی به حالت شیمیاییِ همراه با درد وابسته بشه، همین وابستگی میتونه باعث بشه فرد ناخودآگاه احساس کنه به درد نیاز داره مثل یه اعتیاد پنهان! بماند که بحث اعتیاد روانی و ترشح کورتیزول و آدرنالین و .. هم مطرحه.

طلوع دیگر فایده‌اش چیست؟
وقتی خورشید فقط سایه‌ای ساکت از اندوه دیروز را پشت دیوار‌های خانه می‌اندازد؟
کنج اتاق با دل خالی از حس، ذهن پر از فکر، فقط نگاه می‌کنم؛
سنگی شده‌ام در مسیر رودخانه‌، هربار تکه‌ای از من کنده می‌شود و در فراموشی ته‌نشین.

آریو

روش آنا لمبکی (Anna Lembke) برای بازسازی تعادل دوپامین

چی هست؟
یه روش برای ترک یا کاهش وابستگی به رفتارها و محرک‌هایی که بیش از حد سیستم پاداش مغز (دوپامین) رو فعال می‌کنن، هدف این روش برگردوندن تعادل ذهنی به مقوله درد و لذت و روند زندگی واقعیه بدون نیاز به محرک‌ مصنوعی
به چه درد می‌خوره؟
برای افرادی که درگیر موارد زیر هستن مفیده:
استفاده زیاد از گوشی و شبکه‌های اجتماعی
احساس پوچی، بی‌حوصلگی و نیاز مداوم به تحریک
اعتیاد به مواد، دارو، پورن، غذای ناسالم، بازی، قمار و به طور کلی اغلب عادات بد

برگرفته از کتاب Dopamine Nation

جمع‌آوری اطلاعات (Data):
باید خیلی دقیق رفتار، موقعیت‌ها، احساسات و افکار خودت رو ثبت کنی، مثلاً روزی چند بار و در چه شرایطی به سمت رفتارت می‌ری؟ ثبت این موارد کمک می‌کنه بتونی بفهمی چه محرک‌هایی پشت این رفتار هستن و چه الگوهایی باعث تکرارش می‌شن.

تعیین اهداف (Objectives):
هدفتو مشخص کن، اگه هدفت کلی و مبهم باشه، نمی‌تونی پیشرفتت رو اندازه بگیری،
مثلا می‌خوای عادت بدت رو به صفر برسونی یا کمترش کنی؟ تعیین هدف‌های کوتاه‌مدت و واقع‌بینانه باعث دستاورد و حفظ انگیزه می‌شه.

مشکلات (Problems):
باید شناخت دقیقی از عواملی که باعث ادامه رفتارت می‌شن رو پیدا کنی، مثلاً فشار کاری، استرس خانوادگی، تنهایی یا حتی رفیقات و محیط اطرافت ممکنه وسوسه‌ات کنن، شناخت این عوامل بهت کمک می‌کنه برنامه‌ بسازی که به جای جنگیدن بی‌فایده و دور خودت چرخیدن بتونی با بازده با این مشکلات مقابله کنی.

پرهیز (Abstinence):
بدنت و مغزت باید فرصت بدن وابستگی‌های فیزیکی و روانی کاهش پیدا کنه، قطع کامل رفتار برای مدتی (معمولا ۳۰ روز) به مغز کمک می‌کنه دوباره به حالت عادی برگرده، توی این مدت باید خودت رو با فعالیت‌های جایگزین مشغول کنی تا ذهنت حواسش پرت بشه.

ذهن‌آگاهی (Mindfulness):
این یعنی یاد بگیری وقتی وسوسه یا هیجان شدید سراغت میاد، با آرامش و بدون قضاوت فقط تماشاش کنی،
مثلاً وقتی احساس می‌کنی داری وسوسه می‌شی، یاد بگیری مجبور نیستی بهش واکنش بدی، اینطوری کنترل بیشتری روی رفتار و احساساتت داری.

بینش (Insight):
بعد از یه مدت ترک رفتار باعث می‌شه دید و بینش جدیدی به وضعیتت پیدا کنی، باید به عمق دلیل رفتارت پی ببری و آگاهانه خودتو جلوی لغزش احتمالی مستحکم کنی.

گام‌های بعدی (Next Steps):
وقتی دوره پرهیز تموم شد، نباید فکر کنی کار تموم شده، باید برنامه‌ریزی کنی که چطور ادامه بدی و چه کارهایی برای جلوگیری از بازگشت انجام میدی؟ اگر لغزش داشتی، به جا ناامیدی سریع برگرد و ادامه بده.

آزمایش (Experiment):
هیچ راه‌حلی صد درصد نیست، باید روش‌های مختلف رو امتحان کنی و ببینی چه چیزی بهتر جواب می‌ده، مثلا ممکنه ورزش جواب بده، اشتباه و شکست بخشی از فرآینده و از هر شکست می‌تونی درس بگیری تا تقریبا دستت بیاد که باید جلوی رفتارت چیکار کنی و راحت تر باهاش کنار بیای ..

آخر داستان همیشه معلومه.

یا اونا تو رو می‌کُشن‌ یا تو اونا رو.

شاید یه تراژدی که فقط برای یه مُرده‌ با چشمای باز اهمیت داره.

شاید هم دست‌دادن با فکری که شبا سرطان می‌گیره و همه‌چیز رو می‌بلعه.

ما که هنوز کار داریم.

سربازی که زنده ‌از جنگ برگشته،
دنبال مدال نیست؛

دنبال سکوتِ بیشتره.

بالاتر از سیاهی؟
رنگِ گیسوی اوست،
که گاه به گاه،
خاکستریِ اوقاتم را کبود می‌سازد.

آریو

پرسیدم: درشتی چشمانت چه معنی می‌دهد؟
گفت: در کودکی زیاد گریسته‌ام.
بعد‌ها غبطه می‌خوردم؛
کاش در همان کودکی خون زیادی از قلبش پمپاژ شده بود،
شاید دل بزرگ‌تری داشت.

آریو

خواب دیدم دختری مرا می‌کِشد؛
گاهی میان بوم نقاشی‌اش،
گاهی میان پُک‌های محکم‌اش به سیگار،
و گاهی، همراه با دردهایی بی‌انتها.

آریو

همانند "صِفر"،
در هر معادله‌ای حضور دارد و ندارد، در هر عبارتی، حتی در گُنگ؛
اگر جمع یا تفریقش کنی، تاثیر آنی را نخواهی دید، اما با تو خواهد بود و از حضورش اطمینان داری!
هر قدر هم بزرگ باشی، هرگاه در او ضرب شوی مبدل به جنس خودش خواهی شد، او حتی بی‌نهایت را هم در خود نیست می‌سازد!
در تقسیم، مرز جنون و ابهام و نامحدود است،
هرقدر به سمتش بروی، از هر سو، مثبت یا منفی، در دامنه ‌بی‌نهایت گم خواهی شد و به او نخواهی رسید ..
در مشتق و حد، لحظه‌ی صفر، آغاز تمام شروع‌هاست،
شاید صفر همان عدمی‌ست که موسیقی جهان از آن بلند می‌شود و نوازنده آن، "او"ست ..

آریو