اینجوری فایده نداره؛
حتما باید ناهار و شامتو با استشناق گاز هگزافلورید اورانیوم و آب آلوده به اورانیل فلوراید میل کنی تا متوجه وخامت وضع بشی.

یادم رفته بود، باید دست شب رو بگیرم که توی تنهایی و تاریکیش گم نشه.

همین دیگه؛
وقتی عرضی نداریم، چرا طولش بدیم؟

.

آب ساکنه، مُردید رو می‌مونید

کاش حداقل کپی های خوبی بودید

چقدر طول می‌کشه بفهمی کسی که آدم می‌فروشه باهاش دل نمی‌خره؟

ترجیح می‌دهند با پوسته‌ها معامله کنند، با نقاب‌ها بنشینند، با توهم‌ها بخندند؛
در منطق مضحک‌شان، اصالت ارزشی ندارد، چیزی که برای‌شان می‌ارزد، نمایشی‌ست که تحسین و توجه بخرد؛
حقیقت، اگر به مذاق تماشاگر خوش نیاید، حذف می‌شود و دل اگر تاریک باشد، نور را توهین می‌داند؛
برای حفره‌ی درونیِ پوچ یک مجسمه هم هزینه می‌کنند، چون فهمیده‌اند که تهی بودن، اگر خوب لعاب‌ خورده باشد، ننگ نیست و معیار است، به عمق کاری ندارند، عمق در مخیله‌شان یعنی ترس، پوچی به دنبال پوچی‌ست؛
چه زیباست نشان دادنِ حقیقت به شما، لوده‌های ظریف.

آریو

تا جایی که یادم میاد، آخرین باری که ترافیک ذهنی نداشتم برمی‌گرده به دوره نوکیا

فکر می‌کردم از یه جایی به بعد بزرگ‌تر نمیشی تا وقتی که توی آستینم دیدمت!

البته به بچه‌های الان بگی ما "مار بازی" می‌کردیم، چپ چپ نگاهت می‌کنن.

روزهای سوزان و گرمی را دیده‌ام که از فرط تشنگی باید بغضت را با آب یخ قورت دهی و ساکت بمانی؛
شب‌هایی یادم می‌آید آن‌قدر خسته بودم که حتی خواب نیز تنم را نمی‌برد و روح سرماخورده‌ام میان هزاران لحاف، شیون سر می‌داد؛
از کله‌ی سحر تا بوق سگ به دنبال رویاهایت بدوی و از حجم حرف‌هایی که هیچ‌وقت به زبان نیاوردی، نفَست بالا نیاید؛
می‌گویند به هرچه بخندی سرت می‌آید، من به عشق خندیدم، به غم، به عمقِ غیاب در اوجِ حضور؛
شبیه خانه‌ای شده‌ام که در آن زنده می‌مانند اما زندگی نمی‌کنند، مثل مردی سیاه‌پوش از این خانه خارج می‌شوم و پا به پای تاریکی به دنبال سایه‌ام می‌روم و رفته‌رفته در آن محو می‌شوم؛
بی‌آنکه کسی بفهمد سایه‌ام چه کسی خواهد بود ..

آریو

مثل هرشب باز "سقف اتاق" داره یه سریال قدیمی پخش می‌کنه.

با ژانر تخمی‌تخیلی و غمگین؛
خلاصشم اینه یه نوجوون به صورت خیلی ناآگاهانه، خودش رو می‌کُشه!