از حیثِ احوالات عرض میکنم.

قد می‌کشید بیشتر، حیف که تو سایه بود ..

کاش چهل سال به جای اشعار مرگ به احزاب و کشورهای مختلف، روی زنده‌باد وطن تمرکز کرده بودی.

خداروشکر کسی قبول نداره که اشتباه میکنه

اینجوری فایده نداره؛
حتما باید ناهار و شامتو با استشناق گاز هگزافلورید اورانیوم و آب آلوده به اورانیل فلوراید میل کنی تا متوجه وخامت وضع بشی.

یادم رفته بود، باید دست شب رو بگیرم که توی تنهایی و تاریکیش گم نشه.

همین دیگه؛
وقتی عرضی نداریم، چرا طولش بدیم؟

.

آب ساکنه، مُردید رو می‌مونید

کاش حداقل کپی های خوبی بودید

چقدر طول می‌کشه بفهمی کسی که آدم می‌فروشه باهاش دل نمی‌خره؟

ترجیح می‌دهند با پوسته‌ها معامله کنند، با نقاب‌ها بنشینند، با توهم‌ها بخندند؛
در منطق مضحک‌شان، اصالت ارزشی ندارد، چیزی که برای‌شان می‌ارزد، نمایشی‌ست که تحسین و توجه بخرد؛
حقیقت، اگر به مذاق تماشاگر خوش نیاید، حذف می‌شود و دل اگر تاریک باشد، نور را توهین می‌داند؛
برای حفره‌ی درونیِ پوچ یک مجسمه هم هزینه می‌کنند، چون فهمیده‌اند که تهی بودن، اگر خوب لعاب‌ خورده باشد، ننگ نیست و معیار است، به عمق کاری ندارند، عمق در مخیله‌شان یعنی ترس، پوچی به دنبال پوچی‌ست؛
چه زیباست نشان دادنِ حقیقت به شما، لوده‌های ظریف.

آریو

تا جایی که یادم میاد، آخرین باری که ترافیک ذهنی نداشتم برمی‌گرده به دوره نوکیا