"افلاطون"

2:11

ازم گله نکن، نمیتونم توضیح بدم که چرا مدام سرفه میزنم؛
نه! سیگاری نیستم؛ چرنوبیل رو هم نبلعیدم!
اتفاقا دکتر گفته که ریه ام تمیزه و ممکنه به آدمای اطرافم حساسیت داشته باشم؛
ولی خودم دلیلشو میدونم و هیچ کدوم از اینا نیست!
یه شب صدای شکستنی رو توی سینه ام شنیدم که مطمئنم خرده شیشه هاش نمیتونه از ریه ام دل بِکَنه.

#آبی_سیاه

باز میان حصار قدرت
ما شدیم پیاده نظام دشمن؟
فشار دشمن رو‌ منه با چرخ دندش
به شما که رسید، بد نگذشت
اون خون که می‌کنه از رگ نشت
از فرزندیه که دیگه برنگشت
تکرار شد، تکراری نه :))
منو به حال خود بسپارینم
اسم‌ها میرن تو مسیر ریل میندازن
اشک‌ها برات سیل می‌سازن
این نسخه‌ها بی‌دوامن
بی دوا من ..

چهار یا پنج ساله که این موسیقی، صدای زنگِ تماسم شده و هر بار که این شاهکار رو میشنوم، برام تازه تر میشه.

جایی گم شده ام، در میان افکارم یا لباس هایم، نشانی خاصی ندارد؛
بازدم‌هایی که باید از آن‌ها دم بزنم، گاهی برایم نفسی باقی نمی‌گذارند؛
منجی یا مسیح نیستم، پر از گناه!
اما گویی کسی از من چنین می‌خواهد که زندگی را ببخشم و در آخر، خنجرهای خودی زخمی ام کنند و بالای صلیب قضاوت، قربانی شوم.

این واژه های بی‌گناه، زخم هایی که میسرایم،گاهی انعکاسی از من نیست؛
شکوهِ این تنهایی، قلمرویی‌ست بی پایان، فریادیست که به جهان میگویم: بازگردان مرا!
پاهایم در گِلِ زمان فرو رفته، ولی پرواز را به ریشه‌ام آموخته‌اند و شاید می‌دانند که سایه‌ام شوم است، سیاه‌تر از تاریکی ..

نه آبی مانده و نه اشکی؛
حتی چشمان کسی دیگر برق نمی‌زند، درست به همان دلیل، که در مدار شهری برق نیست؛ دلیلش را هم کسی نمی‌داند!
رفته رفته، باید در زمستان از گرمای یخ زده دل همدیگر استفاده کنیم و در تابستان، سردیِ رغبتمان خُنکمان خواهد کرد؛ مگر اینطور نیست؟ کاملا بهینه!
البته شما که خوب میتوانید، از یخِ کینه مردم سدها را پر آب سازید و از شدت نفاق و اختلاف بین آن‌ها، مولد برق باشید و به خانه‌هایتان نور ببخشید،
دیگر قصه‌ها رنگ و آهنگی ندارند، حسنی را خواب برده، شرف و اموال سرزمینم را هرکسی توانسته ..
اما شما همچنان حساب سود و زیان می‌بندید، غافل از آنکه زندگی، ریاضیات طبیعت را خوب می‌داند؛
گاهی یک دانه‌ گندم، در خاک بی‌آب، ریشه می‌دواند ..

رنگ‌ها و تفاوت‌ها کارهای بسیار مهم‌تری از فاصله انداختن میان انسان‌ها دارند!
این زائیده ذهن همین آدم‌هاست، هرچه را درک کنند، بیش از حد معمول نشان میدهند و هرچه را درک نکنند، به سخره میگیرند و آن را اهریمنی میدانند؛
به همین دلیل چندسالی خود را در کنج ذهنم زندانی کرده بودم و سقف خانه برایم آسمان شده بود، هرسو که میرفتم، به جای درک، طرد میشدم و با انگیزه‌تر!
احساس میکردم چیزی درونم زنده است که برای دیگران قابل فهم نیست، فقط خودم میتوانستم نبض جریان زندگی اش را حس کنم و دیگر هیچگاه از این موضوع شاکی نشدم؛
شاید روزی کتابی بنویسم و تمام این پرحرفی‌ها را میان صفحاتی که قرار است بار زیادی به دوش بکشند، چال کنم و باقی را با خود به گور ببرم ..

#آبی_سیاه

خاقانی یه شعر راجع به ایوان مدائن (طاق کسری) داره؛
به نظرم از یه اتفاق به بعد، هرکسی میتونه این شاهکار رو بخونه و درکش کنه ..

به رنگ آبی علاقه عجیبی داشتم؛
انگار این رنگ، آرامشِ اقیانوس رو توی رگام جاری میکرد و همه جا سعی میکردم اول برم سراغ آبی.
یه روز تموم خودکارامو گم کرده بودم، خیلی دنبالشون گشتم؛
توی کشوها، زیر تخت، توی کیف مدرسه .. هیچ جا نبودن!
تا اینکه در اتاق خواهرم رو باز کردم، نفسم بند اومد؛
روبروی آینه نشسته بود، لباس سفیدش حالا پر از جوهر آبی شده بود، پر از لکه هایی که برق میزدن؛
دستش پر از خودکارایی بود که دل و رودشون رو بیرون آورده بود، نوک بعضیاشون هنوز چکه میکرد؛
با استرس نگاهم کرد و پرسید: حالا منو دوست داری؟
میخواستم بخندم و گریه کنم همزمان؛
کودک مریضی که خیلی دقیق علایق من رو میدونست، بعد از یه دعوای ساده خودش رو میخواست به کل آبی کُنِه، اما برای من به ستاره‌ای تبدیل شده بود که یه آسمون رو بغل کرده؛
البته اون آسمون، خیلی زود شب شد ‌‌و من متنفر از رنگ آبی‌.

#آبی_سیاه