از سهولت حروف شروع و به پیچدگی ادبیات مختوم؛
زندگی تشبیهی بود که مشبه نداشت به همین دلیل برای هر فرد داستانی مجزا داشت،
فعلی بود که جلمه آن پس از گذر زمان دیده نمیشد و بیست سال در یک چشم به هم زدن گذشت،
پارادوکسی بود که در عین سادگی، سخت ترین روز‌ها در کمین آدمی نشسته بود،
کنون زیر چراغی با نور زرد، سال‌هاست درون این قبر تنگ خوابیده ام و به فرداهایی پوزخند میزنم که خون آن از لبان گذشته می‌چکید و نگران بودم نتوانم نجاتش دهم.

امان از اون روز که بگم دیگه مهم نی ..

جامِ احساست را از قلب‌ مذاب شده‌ام پر خواهم کرد؛
سپس از جهنم باز خواهم گشت ‌..

به بلوغ رسیدی یا روی دندونای عقلت نیش بستی؟

بامداد دیشب، در شلوغی همان پیاده‌رُوی قدیمی؛
چشمانی آشنا از چهره‌ای ناشناس و غریب را دیدم که به چشمان من چشم دوخته بود؛
انگار شخصیتی غمیگن و قوی، از داستان‌هایی بود که هنوز ننوشته ام!
شاید آمده بود بریدگیِ میان گذشته‌ای نارنجی و آینده‌ای آبی را با چشم دوختن به هم متصل کند ..

مترسک چشماتو باز کن
روزا خبری از کابوس نیست

مترسک چشماتو باز کن؛
قلب پوشالی خوب آتیش میگیره.

حُسن تعلیل فقط اونجا که خدا آخر نماز به جای خداحافظی ازت سلام میخواد؛
به دور از هر فرد و سیاست و قانون،
آغوشی که همیشه بازه و انسان راهی برای وداع با هویت الهی خودش نداره ..
همینقدر زیبا.

‏من آنقدر بزرگوار نبودم که از اهانت‌ها بگذرم، امّا سرانجام فراموش می‌کردم. و آن‌که گمان می‌برد از او بیزارم مبهوت می‌شد. آن‌گاه که می‌دید لبخندزنان به او سلام می‌کنم، برحسب سرشتش عظمت روحم تحسینش را برمی‌انگیخت یا خفت منشم را خوار می‌شمرد.غافل از این‌که علتِ رفتارم ساده‌تر از این حرف‌ها بود: حتی نامش رافراموش کرده بودم.

۶۰ دقیقه برای ساعتای بعد از نیمه شب واقعا کمه.