.

فرجام در درازنای نطق، محکوم به سکوت؛
خیره به دهان‌های پر و اذهان خالی
نگفتن پاسخی است برای گفته‌های نگفته‌تان.

مظنون به یک تصویر، مجهول در تعبیر
شکسته کمر جوانمردان را نیرنگ؟
یا که ماندند این ناکسان با چند رنگ؟

میگفت این منظره‌های تکراری باعث میشه لبخند بزنم، یعنی از پاییز جز عکس گرفتن با چندتا درخت که داره چشماشون گرم میشه بخوابن و صدای خش خش ناخنِ برگای زرد رو تن زمین، چیز دیگه‌ای بلد نیستن؟
اون همه دلتنگی دمِ غروب و شبای صبح نشدنیش رو ندیدن؟
ما که هرچی‌ام دلمون یخ زده باشه دلمون خوشه به همین چای داغ کنار بخاری و بوی نارنگی.

بریم یه روز میده گلامون شکوفه ..

هوای ابری پاییز دیگه درسی نداشت به من بده، رعد و برق شادیش رو زده بود، گریه‌هاشو کرده بود، و فقط منتظر شب، به همراه من کنار خیابون منتظر ایستاده بود؛ حواسم پرتِ گفتگوی یه دختر نسبتا خردسال و پدرش شد؛
کودک میگفت رنگا هم خسته میشن بابا، چون باهم دعوا دارن! اون ماشینه که آبی پوشیده اصلا به رنگ درختا نمیاد، به من اشاره کرد و به باباش گفت: نگاه لباس عمو رو؛ رنگ مشکیش میخواد هوا رو کتک بزنه!
حرفاش خیلی برام عجیب بود، سطح فکرای انتزاعیش توی این سن و سال رو باور نمیکردم؛ وقتی لبخند چهره معصومش رو دیدم یه طوفان سوزناک و سردِ پر از فکر لبخند خودم رو محو کرد؛
یعنی کِی میخواست بفهمه کسایی که چندرنگ پوشیدن با کسی دعوا ندارن ..؟!

یادت نمی‌آید؟
وقتی با تظاهرات نسبتا گرمت شناختمَت، دست‌هایت سرد شد و سرفه‌های من شروع!
نه سرما نخورده‌ام!
شاید ریه‌‌ام سرما خورده؛ بافتِ زیبایی داشت، با نخ‌های سیگار نخ کِشَش کردم و یک لباس از دود برایش دوختم تا چشمان قلبم دیگر چیزی را نبیند.
مشکی برایتان رنگ غم بود؟ برایم رنگ قدرت شده ..

1398 به بعد:

به سرفه کردنای آخر شبت وقتی از پشت بوم برمیگردی مشکوکم،به قرصای سر دردی که نمیخوری و میگی دردسر میشه دوباره، به درصدِ سلامت روانت که دیگه کمتر از ۱۵٪ بهت هشدار نمیده؛
مشکوکم به رنگ سفید و سردیِ زمستونِ بعد این پاییز گرم، به آفتابِ کم شرفِ بهمن ماه که لحظه ای نتونست دستامو گرم نگه داره!
من به خود شک هم مشکوکم که نکنه جز وهم و خیال، واقعیتی نباشه؟