انتظار؟
من نداشتم حتی به سایه ای که توی نور زاویه عوض میکرد اعتماد
پس درخشیدم تو کنجِ انزوا
مثل انفجار توی قلب انجماد
هر جا دیدیم بگو زنده باد
حتی روزی که زدن رو عکسم زنده یاد

روی ایستگاه اتوبوس نگاهم به ترافیکه و چراغای ماشینا که با چشمام شوخیِ کوچه بازاری دارن ..
آهن پاره هایی متحرک، ولی نرم تر از دل بعضی آدما روی تنِ تکه پاره خیابون پشت هم رژه میرن تا به مقصد برسن ..
میبینی؟ این داستانِ یه ساعت بعد از غروبه که انگار مثل روح میره توی جسمت و دلتنگیاتو میکشه بیرون تا یادت بیاد کجا بودی و الان کجایی ..
جوری که واسه فراموش کردنشون قدم های عابرای پیاده رو میشمری یا حتی باهاشون چشم تو چشم میشی .. اونا فقط یه دانشجو میبینن با فکرِ اینکه احتمالا داره واسه درس های فرداش برنامه میریزه اما هیچکس فرمانده ای سربلند حاصل از جنگ های درونی رو قرار نیست ببینه!
اتوبوس میرسه و با لبخند سوارش میشم،
منتظرِ ایستگاه های بعدیِ زندگی ..

نیفتاد سایه اجبار روی درخت افکار

نور پمپاژ میشد توی قلبم انگار =)

این نوشته سهراب سپهری بوی بارون پاییزی میده:

پنج وارونه چه معنا دارد؟
خواهرم کوچک این را پرسید!
من به او خندیدم.
کمی آزرده و حیرت زده گفت:
روی دیوار و درختان دیدم
باز هم خندیدم!
گفت دیروز خودم دیدم
پسر همسایه پنچ وارونه به مینو می داد
آنقدر خنده برم داشت که طفلک ترسید
بغلش کردم و بوسیدمش و با خود گفتم
بعدها وقتی غم،
سقف کوتاه دلت را خم کرد
بی گمان می فهمی
پنج وارونه چه معنا دارد ..

میشه با آدما حساب کرد ..
اما نمیشه روشون حساب کرد ..

دردی که انسان را به سکوت وامیدارد
بسیار سنگین‌تر از دردی‌ست که
انسان را به فریاد وامیدارد!
و انسان‌ها فقط به فریاد هم میرسند،
نه به سکوت هم!

- فروغ فرخزاد

پر از شلوغی بود آن تنهایی ‌‌..
پر از آشنایی بود آن غربت ..
پر از حرف‌ بود آن سکوت ..
پر از‌ سپیدی بود آن سیاهی ..
پر از گرمی بود آن سردی ..
پر از بیداری بود آن خواب ..
من نور ها دیدم از تاریکی :)

من صدای خاموش خشمَم
اما خالی از کینه و حسرت
من دو چشم نابینای قلبم
اما نشستم صف اول عقلم
من شلوغیِ خلوتِ جمعم
اما گریزان از گرمیِ همدم
زمزمه هزاران چهره در گوشم اما
من جدای این جهانِ جاریِ جنگم!

" آریو "

من ندیدم دو صنوبر را با هم دشمن
من ندیدم بیدی سایه اش را بفروشد به زمین
رایگان می بخشد نارون شاخه ی خود را به کلاغ
هر کجا برگی هست شور من می شکفد
مثل یک گلدان می دهم گوش به موسیقی روییدن

- سهراب سپهری

عجیبه

میسازن وزیر ازت این زخمای سرباز ..

هر شب میاد سراغم؛
گاها ساعت دو و سه صبح بیدارم میکنه و دست به یقه میشیم،
اگه من اون رو زمین بزنم میتونم خوابم رو ادامه بدم، زورم بهش میچربه اما دوست دارم اون ببره؛ بردن اون باختن من نیست!
آسمون تاریکه؛ کنارش میشینم و توی چشمای هم زل میزنیم،
خشم؟ نفرت؟ عشق؟ علاقه؟
میگه بریم قدم بزنیم؟
چشمای قشنگی داره اما چهره نداره!
انقد گرم صحبت میشم که به خودم میام میبینم دوباره یکی شدم،
آسمون روشنه،
زندگی ادامه داره ..
میدونی کی بود دیگه؟

اشاره کرد به ته دره سرسبزی که محو تماشاش شده بودیم،
گفت نگاه کن چقدر تاریک و عجییه، هیچکس نمیدونه بین اون درختایی که همه از دیدنشون لذت میبرن چه رقابت ترسناک و تلخی وجود داره،
من میدونم، خیلی نهال کوچیک اون زیر خفه شدن!
خندیدم و بهش گفتم مطمئنی؟ شخصا رفتی اونجا؟ احتمالا شبا که میگی خواب میبینم و صبا یادم نیست چی دیدم میای اینجا؛
از اون لبخندای شیطانی زد و گفت شاید!
میدونستم توی ذهنش چی میگذره، براش مهم نبود که روی کمر سبز این دره چه اتفاقی میافته!
اون فقط به فکر تبدیل شدن به درختی بود که گلوی نهالای آزادی رو با برگای لطیفشون فشار میدن ..

فردریک کبیر، که از سال ۱۷۴۰ تا ۱۷۸۶ بر کشور آلمان حکومت می‌کرد معتقد به آزادی اندیشه بود و رشد فکری مردم را در گرو آن می‌دانست. مشهور است كه او یک روز سوار بر اسب با همراهانش از یکی از خیابان‌های برلین می‌گذشت، گروهی از مخالفان اعلامیه تند و تیزی علیه او بر دیوار چسبانده بودند.
فردریک آن را به دقت خواند و گفت:
“بی انصافها چقدر اعلامیه را بالا چسبانده‌اند ما که سوار اسب هستیم آن را به راحتی خواندیم ولی افراد پیاده برای خواندنش به زحمت می‌افتند. آن را بکنید و پایین‌تر بچسبانید تا راحت تر خوانده شود”.
یکی از همراهان با حیرت گفت: «اما این اعلامیه بر ضد شما و اساس امپراتوری است».

فردریک با خنده پاسخ داد: “اگر حکومت ما واقعاً به مردم ظلم کرده و آنقدر بی‌ثبات است که با یک اعلامیه چند خطی ساقط شود همان بهتر که زودتر برود و حکومت بهتری جای آن را بگیرد، اما اگر حکومت ما بر اساس قانون و نیک خواهی و عدالت اجتماعی و آزادی بیان و قلم است مسلم بدانید آنقدر ثبات و استحکام دارد که با یک اعلامیه از پا نیفتد.

"شیمی" پرده‌ی سینمایِ خداست ..
ساختمانِ جدول مندلیف، عناصر مانند کودکانی در آن پنهان شده اند که ادای آدم بزرگ ها را در می آورند.
از بی اثر بودن گازهای نجیب که کاری به کسی ندارند و در دنیای خود زندگی میکنند تا یک جا بند نشدن فلوئور که حتی وقتی آرگون تنبل را میبیند او را وادار به واکنش میکند ..
بیچاره سدیم! وقتی اکسیژن را میبیند از خود بی خود میشود و فکر میکند عاشق شده؛ بی‌آنکه بداند اکسیژن چه فکری در سر دارد، با اشتیاق زیاد کم کم مرگ خود را در آغوشِ اکسیژنِ خنجر به دست حس میکند؛ اما دیگر دیر شده, فقط یک قطره فنول فتالئین میتواند عمق این درد را نشان دهد!
لطیف تر و شفاف تر از آب دیده ای؟ همین آب وقتی به جان بلورهای نمک نفوذ کند؛ میتواند پیوندهایی را از هم باز کند که هزاران جسم سخت و سنگین هم نتوانسته اند ..
به ظرفیت محلول ها نگاه کن، از یک جا به بعد هرچه نمک در آب حل کنی با حالتی خسته ته نشین میشود،
درست مانند انسان هایی که اگر حساب نشده خوبی یا بدی کنی از تو خسته میشوند و ظرفیت خود را نشان خواهند داد ..
اتم تقریبا ریز ترین ذره عالم است اما بزرگی عالم را نشان میدهد! ذره های کم انرژی که به دور هسته ای جاذب و پر انرژی میچرخند،
چیزی جز منظومه شمسی و رابطه خدا و بنده هایش را نشان نمیدهد ..
ناپایداری بعضی عناصر فقط نیمه عمرشان را کم کرده؛ شاید بعضی ها نمیدانند با بدی کردن به خوبی نمیرسند ..
همانطور که در تمام واکنش های شیمیایی هیچ چیز از بین نمیرود و به شکل های دیگری تبدیل میشود، اثر کارهای تو هم باقی خواهد ماند.
الماس و گرافیت هردو از جنس کربن اند؛ با این تفاوت که الماس سال های بسیار زیادی در قعر فشار و گرما تبدیل به ماده ای کمیاب و بُرنده شده؛ تلاش و سختی ها هم از تو الماسی ارزشمند خواهد ساخت ..
بعضی انسان ها آمفوترند، اسیدی یا بازی بودنشان معلوم نیست؛ تغییر رنگشان از محلول مس سولفات هم سریع تر است ..
بله، همه چیز مانند عدد آووگادرو حساب شده است .. :)