زمان یه بیماریه، یه سرطانِ برعکس.

بوی نارنج می‌دهی!
بهار می‌آیی
یا پاییز می‌رسی؟

عباس معروفی

چقدر فاصله‌ی ماست؟! در ترافیکی که ساخته‌اید، از کنارتان عبور می‌کنم و نمی‌دانم به چه چیزی می‌گویید "حماسه حضور".
آیا حماسه این است که با وجود احساس تهوع اکثریت جامعه، باز هم دین و سیاستت را به خوردشان دهی؟!
با چه زبانی باید گفت که نمی‌خواهم بطن شما و کارهای رقت‌انگیزتان را ببینم؟!
نمی‌خواهم نانتان را بخورم، هر فکری که به خوردم داده‌اید را دارم بالا می‌آورم.
شما فقط برای خودتان خوب می‌خواهید و من برای همه این را می‌خواهم،خودتان هن خوب می‌دانید اما باز می‌گویید که حرف شما جسارت و راه‌ درست است و حرف من، شورش و حماقت.
زبان شما را اسلحه می‌فهمد و من با دست خالی از شرارت با زبان انسان، خواستم سرِ منطق داشته باشم.
برای شما من لایق زندگی نیستم و حقم را مرگ می‌دانید، حق معترض به شرایط را گلوله یا سکوت می‌دانید.
از قطع برق و آب و گاز به قطعی اینترنت رسیده‌ایم، هزاران سُفره و کار در این مدت کوتاه به دست شما نابود و تعطیل شده و معلوم نیست این دست زورِ مادرقحبگی شما تا کجا ادامه‌خواهد داشت.
به من هموطن نگویید، وطن شما پیراهن پاره‌ای پوشیده که جیبش به طور نیابتی در لبنان و غزه و یمن و عراق پاره شده.
شبیه شما نیستیم و راست می‌گویید؛ زبان سرخ، دستِ مالیدن می‌دهد بر باد.

داستان تموم می‌شه؛ راوی می‌مونه و درداش.

جلوی درد رو فقط درد می‌گیره، داد و فریاد به درد نمی‌خوره.

چنان آزاد بودم که بند به بند وجودم اسیر رهایی بود.

ما یاد گرفتیم بگریزیم.
اما به کجا؟!
مرز این دو کجا بود؟!
کجا باید می‌ایستادیم که نه اسیر منادیان اخلاق باشیم و نه پرپر شده‌ی دست درندگان بی‌اخلاق؟

عباس معروفی

قفسی وجود نداشت،
اما انتظار برای پرنده همان قفس بود، بدون آنکه بتواند دیواره‌هایش را لمس کند.

اگر خداوند خالق همه چیز است، آیا او مسئولیت رنج‌هایی که بر ما می‌رود را بر عهده ندارد؟
یا اینکه ما باید خود را از قید تقدیر آزاد کنیم و به دنبال تغییر باشیم؟

Supernatural 2005 - 2020

دیگه تظاهر نمی‌کنم که حالم خوبه، به جاش می‌گم جنگ نخواهد شد و مذاکره نخواهیم کرد.

کاش تولد‌ من هم می‌ماند برای بعد، به کجای دنیا برمی‌خورد؟!

۲۷ اردیبهشت، زادروزِ خالقِ سمفونی مردگان، عباس معروفی.