بعضی رفتارا رو درک نمی‌کنم؛ این دیکتاتور درون و سرکوب نظرات مخالف، برای ذات خودتونه یا جمهوری اسلامی بهتون یاد داده؟!
"مردم به حاکمان خود شبیه‌ترند تا به پدران خود"

جمله آخر هم یعنی رفتار و اخلاق و سبک زندگی مردم یه جامعه بیشتر تحت تاثیر فضای سیاسی و مدیریتی کشورشونه تا تربیت خانوادگی؛
توهین نبود، در حفظ پدر خود کوشا باشید.

کُنج گالری پیدا کردم.

سلام بر جاویدنامانی که از "مکان" به "زمان" کوچ کردند و نامشان، شناسنامه‌ی بیداری‌ست.
چهل طلوع و غروب گذشت و حالا چهل تکه شده‌ایم؛ چهل تکه‌ی بُرنده.🖤

نمی‌دانم تابستان چه سالی ملخ به شهر ما هجوم آورد. زیان‌ها رساند. من مامور مبارزه با ملخ در یکی از آبادی‌ها شدم. راستش را بخواهید حتی برای کشتن یک ملخ نقشه نکشیدم. وقتی میان مزارع راه می‌رفتم، سعی می‌کردم پا روی ملخ‌ها نگذارم. اگر محصول را می‌خوردند پیدا بود که گرسنه‌اند. منطق من ساده و هموار بود.
اگر یک روز طلوع و غروب خورشید را نمی‌دیدم گناهکار بودم. هوای تاریک و روشن مرا اهل مراقبه بار آورد. تماشای مجهول را به من آموخت. من سال‌ها نماز خوانده‌ام. بزرگترها می‌خواندند، من هم می‌خواندم. در دبستان ما را برای نماز به مسجد می‌بردند. روزی در مسجد بسته بود. بقال سرگذر گفت:”نماز را روی بام مسجد بخوانید تا چند متر به خدا نزدیک تر باشید.
مذهب شوخی سنگینی بود که که محیط با من کرد و من سال‌ها مذهبی ماندم، بی‌آنکه خدایی داشته باشم.

سهراب سپهری

باور نمی‌کردند که من هم قاتل بودم و هم مقتول؛ مثل کسی که خودش را کشته باشد.

همیشه این مواقع سال بوی عید و بهار می‌داد، امسال بوی خون می‌ده ..

یقه بسته پیرهنت وقتی به دردت می‌خوره که زیپ شلوارت باز نباشه اجنبی.

شُعله.

شیاطینِ عمامه به سر؛
پیرهایِ دهه‌ هفتاد هشتاد؛
مجرمانِ بی‌گناه؛
زندگانِ دفن‌ شده؛
آسم معنایی گرفتم از شدت استشناق پارادوکس.

تنهایی رو به خیانت ترجیح می‌دم؛
سکوت رو به دروغ ترجیح می‌دم؛
تهمت رو به بوی خون ترجیح می‌دم؛
در کل، مرگ رو به فساد ترجیح می‌دم.

طبیعی است که آغازها زیبا باشند، زیرا منطقی نیست کسی نزدت بیاید و بگوید: سلام من آدم پستی هستم ..

فئودور داستایوفسکی

درخت پیر و تنومندِ حیاط پشتی رو بریدی، چون وقتی از گلبرگ‌های گُلِ رز قشنگت بهش می‌گفتی؛
از ساقه لاغر و بی‌ریشگیش خبر داشت.

چرا کتاب خواندن صرفا باعث آگاهی نمی‌شود؟!
پیش‌فرض ما از مطالعه کردن، دسترسی به دنیایی از دیدگاه‌های مختلف است؛ اما در نظام‌های تمامیت‌خواه، علاوه بر اینکه کتاب پنجره‌ جدیدی به جهان در نظر گرفته نشده، کتاب را مثل دیواری می‌بینند که باید دور ذهن کشیده شود. در کشوری مثل کره‌ شمالی، نرخ باسوادی نزدیک به صددرصد است و مردم ساعت‌ها وقت خود را صرف خواندن متون حزبی می‌کنند، اما این مطالعه آن‌ها را آگاه نمی‌کند، چون آن‌ها به بردگان باسواد تبدیل می‌شوند. سواد در دست استبداد، فقط سرعت انتقال دستورات و ایدئولوژی را بالا می‌برد!
​باید قبول کرد که آگاهی یک کنش ارادی و انتقادی است، اگر ساختار جامعه اجازه ندهد که فرد میان دو روایت متضاد دست به انتخاب بزند، مطالعه‌ی طولانی‌مدت فقط باعث عمیق‌تر شدن تعصبات می‌شود. آگاهی واقعی زمانی رخ می‌دهد که فرد بتواند کتاب‌های متفاوت بخواند و قدرت تحلیل آن را کسب کند؛ البته سانسور، پرهیز از آموزش تفکر انتقادی و ترویج باسوادیِ غیرواقعی هم از طرفی می‌تواند دلیلی بر منفعل ماندن افراد باشد.

آریو

‌گفت: بیا به عقاید هم احترام بگذاریم!
گفتم: نه دلیلی دارد و نه ضرورتی،
همین که کاری به کار هم
نداشته باشیم کافیست!

آلبرکامو