دستِ مادر درد نکند، می‌دانم شام خوشمز‌ه‌ای برای ما درست کرده بود، اما ما از گلوله‌هایی که در خیابان خوردیم، سیر شدیم.
مادر بشقابم را بردار و نگذار غذا سرد شود، هرچند تن من الان از غذای روی میز هم سردتر است.

آریو

خیال می‌کردم دارم درست بازی می‌کنم، دو تا اسب‌هام را می‌برم جلو، وزیر را می‌کشم بیرون، یک سرباز می‌دهم، با سه حرکت، کیش، مات. امّا سربازم را دادم، اسب‌هام را دادم، وزیر و فیل و قلعه را هم دادم و در این پس‌قلعه متروک جا ماندم.

عباس معروفی

عادت کردیم به حفره‌های خالی توی روحمون، اون‌قدری که اگه پر بشن، حس خفگی می‌کنیم ..

دُژَم.

نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی اگر گلوله‌ای به سمتم شلیک شود
سرم را هم خم نخواهم کرد
یعنی اگر برای بریدنِ این رگ تیغ در خانه نباشد
تا مغازه هم نخواهم رفت
چرا که دیگر نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
اگر به خانه‌ام بیایی
تمامِ خانه را گل خواهم کاشت
اگر نیایی هم تمام خانه را گل خواهم کاشت
اگر بروی هم
اگر بمیری هم!
چرا که دیگر نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی زمان را از دستم باز کرده‌ام
چاقو را از جیب درآورده‌ام
و رابطه‌ی علت و معلول را بریده‌ام
چرا که می‌خواهم بی‌دلیل تنها باشم
درست چون نوازنده‌ای که در میان اجرا
سازش را زمین می‌گذارد تا موسیقی‌اش تمام نشود
درست چون خدایی که انسان‌اش را زمین گذاشته
تا بر آسمان بنویسد:
دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!

گروس عبدالملکیان

از لحاظ اجتماعی، سانتی‌مانتالیسم یعنی جایگزین کردن "واکنش احساسی لحظه‌ای" به جای "مسئولیت‌پذیری عمیق".
در این حالت جامعه به جای ریشه‌یابی یک معضل، ترجیح می‌دهد با تماشای یک تصویر غم‌انگیز یا شنیدن یک روایت پرسوزوگداز، کمی اشک بریزد و با این کار احساس کند که وظیفه‌ی اخلاقی‌اش را انجام داده است ..

چراغ را می‌توان کشت، روشنی را هرگز
شراب را می‌توان کشت، مستی را هرگز
قلب را می‌توان کشت، عشق را هرگز
من را می‌توان کشت، مارا هرگز.

اگر طرفدار آزادی هستید، باید توان تحمل نظر مخالف را داشته باشید، چون عیار واقعی این ادعا در چگونگی برخورد با منتقدان مشخص می‌شود. اگر کسی از شما سوالی پرسید، حتی سوالی بسیار ساده، وظیفه اخلاقی حکم می‌کند که به جای فحش و انگ زدن، با منطق جواب درست بدهید. هوچی‌گری و دشنام، فریاد زدنِ ضعف استدلال است، با پاسخ محترمانه نشان دهید که به اندیشه خود ایمان دارید.

ولی آدمی که آگاهانه به اشتباهات و تاریکی‌های خودش اعتراف می‌کنه، یه جور دیگه جالبه.

شاید هم من از کشف تاریکی‌های بشر لذت می‌برم.

بهتر است خیال برت ندارد، آدم‌ها چیزی برای گفتن ندارند. واقعیت این است که هرکس فقط از دردهای شخصی خودش با دیگری حرف می‌زند. هرکس برای خودش و دنیا برای همه.

سیستمی که به جای عِلم روی ایدئولوژی سوار باشه بهتر از اینم نمی‌شه، تا یادم میاد کلاس درس همیشه محل تزریق عقاید بوده و کسی هم حرف و نظر مخالفی داشته باشه، هر برچسبی روش می‌زنن.
به جای سرمایه‌گذاری روی خودمون و یاد دادن مهارتای ضروری و تکنولوژی به‌روز دنیا، این چیزا می‌شه تکلیف دانش آموز، به جای آموزشِ انتقاد و انتقادپذیری و احترام و ادب و شعر، مرگ بر این و اون می‌شه شعارشون، نتیجه؟! بعد از ۱۲ سال یه آدمی به جامعه پرتاب می‌شه که حتی زبونشونم بلد نیست؛
یه سیستم سیاست‌زده عقب مونده که هرکس از قیف کنکورش رد می‌شه، سرخورده دنبال مهاجرت یا کار آزاده.
رسما آینده‌ی ایران گروگان گرفته شده.

بعضی رفتارا رو درک نمی‌کنم؛ این دیکتاتور درون و سرکوب نظرات مخالف، برای ذات خودتونه یا جمهوری اسلامی بهتون یاد داده؟!
"مردم به حاکمان خود شبیه‌ترند تا به پدران خود"

جمله آخر هم یعنی رفتار و اخلاق و سبک زندگی مردم یه جامعه بیشتر تحت تاثیر فضای سیاسی و مدیریتی کشورشونه تا تربیت خانوادگی؛
توهین نبود، در حفظ پدر خود کوشا باشید.

کُنج گالری پیدا کردم.