شاید همه‌چیز با نان آغاز شد.
ما فرزندان انقلاب نبودیم، ما نان بودیم. نان داغی که لقمه‌ی چپ سران حکومت شدیم. تکه‌پاره‌مان کردند و خوردند و پاشیدند. نه، چه می‌گویم؟ انگار که در این خلقت اضافه بودیم. ما را مصرف جامعه‌مان نکردند، ما را اسراف کردند، پخش‌مان کردند که بر سفره‌ی خودمان ننشسته باشیم، که هیچ‌کدام‌مان در ساختن آن مملکت نقش نداشته باشیم. شخصیت و هویت‌مان را به لجن کشیدند که حتا در اروپای مترقی هم نتوانیم مثل بقیه‌ی مردم زندگی کنیم.

عباس معروفی

اَبَد و دو روز. 🖤

شناختن علائم و نماد‌ها خیلی بحث مهمی شده؛
مثلا من بخوام یه کودنِ عقب‌مونده‌ی ضدوطن رو توی کشورم پیدا کنم، می‌گردم ببینم کی کنار اسم خودش یا کانالش " 🇵🇸 " زده.

دوستان اشاره می‌کنن که 🇦🇿 و 🇹🇷 رو جا انداختم.

پهلوانِ جاوید‌نام؛ مسعود ذات پرور.

​می‌گویند آمار جعلی‌ست.
باشد، قبول. بیست‌هزار نه،
ده هزار؟! شش‌هزار؟! سه‌هزار؟!
اصلا بیایید حرف شما را باور کنیم؛ بیایید فرض کنیم همه‌ی خیابان‌ها خالی بود و فقط خون یک نفر در سرمای دی‌ماه، روی آسفالت ریخت.
​نمی‌فهمید؛ گیریم شما ریاضیاتتان خوب است، اما هندسه‌ی درد را نمی‌شناسید.
اگر این آمار برای شما جعلی و زیاد است، باید به عرضتان برسانم که برای ما، برای مادری که منتظر است، برای پدری که از غم روی جسد پسرش خم شده بود، خون همان یک نفر هم بیش‌ از حد زیاد است.

آریو

اگر فکر می‌کنید جمهوری اسلامی فقط کتاب‌ها را سانسور کرد، سخت در اشتباهید!
​عباس معروفی، غلامحسین ساعدی، رضا براهنی، بزرگ علوی و.. را وادار به جلای وطن کردند تا در غربت دق کنند.
برای کسانی که نرفتند هم سرنوشت تلخ‌تری رقم زدند؛
احمد کسروی، سعیدی سیرجانی، جعفر پوینده، سعید سلطان‌پور، بکتاش آبتین و.. را به قتل رساندند.
​چه کسانی این کار را کردند و می‌کنند؟
خوک‌های شکم و زیر شکم پرور.
آن‌ها از دانستن واهمه دارند. کسانی که خیال می‌کنند با حذف نویسنده، داستان تمام می‌شود و نفعشان در نفهمیدن ملت است.

آریو

دستِ مادر درد نکند، می‌دانم شام خوشمز‌ه‌ای برای ما درست کرده بود، اما ما از گلوله‌هایی که در خیابان خوردیم، سیر شدیم.
مادر بشقابم را بردار و نگذار غذا سرد شود، هرچند تن من الان از غذای روی میز هم سردتر است.

آریو

خیال می‌کردم دارم درست بازی می‌کنم، دو تا اسب‌هام را می‌برم جلو، وزیر را می‌کشم بیرون، یک سرباز می‌دهم، با سه حرکت، کیش، مات. امّا سربازم را دادم، اسب‌هام را دادم، وزیر و فیل و قلعه را هم دادم و در این پس‌قلعه متروک جا ماندم.

عباس معروفی

عادت کردیم به حفره‌های خالی توی روحمون، اون‌قدری که اگه پر بشن، حس خفگی می‌کنیم ..

دُژَم.

نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی اگر گلوله‌ای به سمتم شلیک شود
سرم را هم خم نخواهم کرد
یعنی اگر برای بریدنِ این رگ تیغ در خانه نباشد
تا مغازه هم نخواهم رفت
چرا که دیگر نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
اگر به خانه‌ام بیایی
تمامِ خانه را گل خواهم کاشت
اگر نیایی هم تمام خانه را گل خواهم کاشت
اگر بروی هم
اگر بمیری هم!
چرا که دیگر نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!
یعنی زمان را از دستم باز کرده‌ام
چاقو را از جیب درآورده‌ام
و رابطه‌ی علت و معلول را بریده‌ام
چرا که می‌خواهم بی‌دلیل تنها باشم
درست چون نوازنده‌ای که در میان اجرا
سازش را زمین می‌گذارد تا موسیقی‌اش تمام نشود
درست چون خدایی که انسان‌اش را زمین گذاشته
تا بر آسمان بنویسد:
دیگر
نه اصراری به زندگی دارم
نه اصراری به مرگ!

گروس عبدالملکیان

از لحاظ اجتماعی، سانتی‌مانتالیسم یعنی جایگزین کردن "واکنش احساسی لحظه‌ای" به جای "مسئولیت‌پذیری عمیق".
در این حالت جامعه به جای ریشه‌یابی یک معضل، ترجیح می‌دهد با تماشای یک تصویر غم‌انگیز یا شنیدن یک روایت پرسوزوگداز، کمی اشک بریزد و با این کار احساس کند که وظیفه‌ی اخلاقی‌اش را انجام داده است ..

چراغ را می‌توان کشت، روشنی را هرگز
شراب را می‌توان کشت، مستی را هرگز
قلب را می‌توان کشت، عشق را هرگز
من را می‌توان کشت، مارا هرگز.