شب برای کسی که درختش توی تاریکی رشد کرده دلگیر نیست.

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند؛

از گوشه‌ی بامی که پریدیم، پریدیم ..

آدمیزاد گاهی آنقدر با خودش غریبه می‌شود که اگر توی خیابان تنه‌اش به تنه‌ی خودش بخورد، عذرخواهی می‌کند و رد می‌شود.
عجیب است، آدم می‌تواند سال‌ها در یک پیراهن زندگی کند، با یک نام صدایش بزنند و روی یک مُتَکا به خواب رود، اما وقتی به آیینه نگاه می‌کند، فرد آشنایی را نبیند.

آریو

با خودت چه کردی؟!
و این غمگین‌ترین سوال جهان است.

نقش قربانی را اغلب گوسفندان بازی می‌کنند.

زود عکساتونو بگیرید تا آب نشده؛

برف یا از خجالت

فرق نداره.

نخ به نخ کشیده می‌شد؛
از نخِ سیگار تا نخ رشته‌های فکر که حتی با تکه‌شیشه‌هایی که قلبش را دریده بود، پاره نمی‌شدند.
دستی که می‌لرزد، پایی که دویدن را بلد است، به هیچ سری رحم نخواهد کرد.

آریو

حس منجمد را چه نسبت با اعتدالِ فصل‌ها؟

دولا شدی دیدم رو سرِ کبکت برفه ..

هر اثری از هر خواننده‌ای گوش می‌دی، یکی میاد ایراد می‌گیره که فلانی رفته بهمان کار رو کرده؛ چرا گوشش می‌دی؟!
هرکسی هرچیزی گوش می‌ده، به خودش مربوطه.
شما قبل از پلی کردن یه آهنگ
می‌رید پرونده قضایی طرفو چک می‌کنید؟
می‌رید ببینید ده سال پیش کجا بوده، چی گفته، با کی قهر بوده، با کی آشتی کرده، یا کد ملی و نام پدرشم درمیارید بعد گوش می‌دید؟
این‌طوری بخوایم حساب کنیم، نصف هنر دنیا باید بایگانی بشه.
خدا کمکتون کنه.

سپرِ خصومت.