همانند آخر شب‌ها،
خیره به آسمان و شهاب‌های گُذرناک،
نمی‌دانستم چرا و چگونه رقم خورد؛
هر اتفاق ممکن از من خوب و بدی ساخت که نمی‌توانستم انتخاب کنم! کدام جهت و کدام جبهه جای من است؟
دراز کشیدن کنار گل‌های لاله یا نشستن میان خاطراتی که قرار بود خونشان قطره‌ قطره بر چهره‌ام ببارد؟!
نه!
ایستادن کنار "خود‌ها" را ترجیح می‌دهم؛
روز موعود با "خود" نیز فرا خواهد رسید ..

آریو

قضیه اونجایی جالب می‌شه که برات از صلح و اتحاد می‌گن؛
چیزی که طبیعت هرگز قبولش نکرده، واقع گرا که باشی می‌بینی هیچوقت عملی نشده ..
چی توی اون مغز سرب زده‌شونه؟!

یه گیاه هم برای زنده موندن، باید نور یه گیاه دیگه رو بدزده.
​صلح فقط یه استراحت کوتاهه بین دوتا حمله‌ ..

هر اتمی توی عالم، با زور جاذبه کنار اتم دیگه نگه داشته شده ..

اتفاقا شعارش خیلی هم زیبایی داره، ولی زیر پوست زمین ریشه‌ها برای بقا دارن با بی‌رحمی آب همدیگه‌ رو می‌مکن.

البته می‌تونیم علاوه بر بقا به معنا هم فکر کنیم، یعنی چیزی فراتر از زنده موندن برای خودمون خلق کنیم.
​به نظرم انسانیت همون لحظه‌ایه که می‌تونی بزنی اما انتخاب می‌کنی دست یکی دیگه رو بگیری ..
این شکوهِ ضعفِ سیاسته.

فک کنم مفهوم آزادی رو یادت رفته

آزادی؟!!
اینم حرف خودشون نیست؟!
یه توهمِ حقیر برای مردمی که زنجیرای نامرئی رو با شوق و ذوق گندیدشون به دست و پای خودشون می‌بندن.

تلخه متاسفانه ولی آزادی توی مرگه.

حالا تعریفت از آزادی چیه؟!
برای خیلیا در حد یه میدون وسط تهرونه
برای یکی گیر ندادن به کاراشه
برای یکی شرف داشتنه
برای اون یکی آزادی لای پای انسانه.

تو هم اگه سریع و بدون فکر حرف من رو قبول می‌کنی، برده‌ آزادی هستی.

​آدمک، از خدا و آسمانش چه می‌خواهی؟
که در سرزمینت، تباهی شد بی‌گناهی
​در این شهر سنگی پیِ مرهمی می‌گردی؟
نیست راهِ گریزی، نخواهم هیچ پناهی
​به برادر نده دل، که سست است دنیا
بترس از شبی که، تو را افکنند در چاهی
​سکوت است پاسخ، به فریادِ شب‌هنگامت
تو در عمقِ چاهی، پیِ صورتِ ماهی؟
​بخند آدمک جان، که دنیا شوخ است
تو جرمی نداری، جز آنکه سر به راهی ..

آریو

پُشتِ‌بومی آرزوی رنگی شدن داشت ولی نقاش می‌دونست دلِ سیاه چقدر آدما رو زمین‌گیر می‌کنه.
خالق اثر می‌د‌ونه مداد سیاه رو باید توی لحظات تاریک به کار ببره.

پُشتِ بومی.

خواب پرواز ببین روی لونه‌‌ای که خرابش کردن.

قبلا اگه یکی می‌رسید و شروع می‌کرد به توهین، اغلب توسط اجتماع سرزنش سطحی می‌شد به هر نحو و دلیلی؛
الان یه‌جوری شده که همون رفتار، دل و مغز خیلیا رو هم می‌بره، اون خط قرمزه پاک شده.
وقتی یه کار هرچند زشت، زیاد تکرار بشه کم‌کم عادی می‌شه ..
کسی حتی فکرشم نمی‌کنه چی گفته شده، نگاه می‌کنه کی حرفش تندتره و صداش بلندتره.
جامعه حساسیتشو از دست داده.
نتیجش هم اینه‌که اختلاف‌ بی‌جهت زیاد می‌شه و فهمیدن کم ..
نمونه‌اش جنگ جنسیتی که الان خیلی بحثش مطرحه.
دودش توی چشم خودمون می‌ره.
اسمشو آزادی بیان هم نمی‌شه گذاشت، سروصدای بی خوده.
چندسال دیگه می‌تونید واضح عوارضش رو ببینید و متوجه بشید سیاست که با فرهنگ دشمنی داشته باشه، اجتماع به چه بیماری‌هایی مبتلا می‌شه.

آریو