فکر می‌کردم از یه جایی به بعد بزرگ‌تر نمیشی تا وقتی که توی آستینم دیدمت!

البته به بچه‌های الان بگی ما "مار بازی" می‌کردیم، چپ چپ نگاهت می‌کنن.

روزهای سوزان و گرمی را دیده‌ام که از فرط تشنگی باید بغضت را با آب یخ قورت دهی و ساکت بمانی؛
شب‌هایی یادم می‌آید آن‌قدر خسته بودم که حتی خواب نیز تنم را نمی‌برد و روح سرماخورده‌ام میان هزاران لحاف، شیون سر می‌داد؛
از کله‌ی سحر تا بوق سگ به دنبال رویاهایت بدوی و از حجم حرف‌هایی که هیچ‌وقت به زبان نیاوردی، نفَست بالا نیاید؛
می‌گویند به هرچه بخندی سرت می‌آید، من به عشق خندیدم، به غم، به عمقِ غیاب در اوجِ حضور؛
شبیه خانه‌ای شده‌ام که در آن زنده می‌مانند اما زندگی نمی‌کنند، مثل مردی سیاه‌پوش از این خانه خارج می‌شوم و پا به پای تاریکی به دنبال سایه‌ام می‌روم و رفته‌رفته در آن محو می‌شوم؛
بی‌آنکه کسی بفهمد سایه‌ام چه کسی خواهد بود ..

آریو

مثل هرشب باز "سقف اتاق" داره یه سریال قدیمی پخش می‌کنه.

با ژانر تخمی‌تخیلی و غمگین؛
خلاصشم اینه یه نوجوون به صورت خیلی ناآگاهانه، خودش رو می‌کُشه!

جسدش هم سال‌ها بعد، ساعت ۰۰:۰۷ نیمه شب در حال تایپ کردن توی یه کانال پیدا می‌شه.

حقیقتا فیلم خیلی جذابی نبود؛
امیدوارم فصل جدیدش بهتر باشه،
اما قرار نیست که شخصیت اصلی دیگه زنده بشه؟! ..

شبا به سقف اتاق زل نزنید.

کی گفت ناخواسته کردیم؟

اتفاقا کاملا عامدانه‌ست این ضدیت بر مضمون کنونی.

فردا روز هم از چپ بودن میگی، از ضد زن بودن یا نژادپرستی و تهش برمیگردی سر خونه‌ اولی که شاید اصلا نیم کره چپ مغزت توی استدلال منطقی ناتوانه.

این شهر را
هیچ‌چیز نمی‌تواند پاک کند،
باران می‌بارد
اما هیچ‌چیز را نمی‌شوید،
هوایی آلوده‌ به غم،
گویی به جای مازوت،
خروار خروار "خاطره" سوزانده‌اند!

آریو

مقوله عجیبی که خیلی کم بهش توجه می‌شه، بحث اعتیاد به درد هست!
بعضی آدما، آگاهانه یا حتی بدون اینکه خودشون بفهمن، به شرایطی عجیب عادت می‌کنن و توش ناراحتی، رنج یا شکست و .. رو می‌بینن، درد براشون آشناست و همین آشنایی بهشون حس امنیت کاذب می‌ده، انگار ناخودآگاه دنبال تکرار موقعیت‌هایی هستن که توش رنج می‌کشن.

مثلا آدمایی که دوران بچگی‌شون درد و تنهایی کشیدن، ناخودآگاه یاد گرفتن که درد جزئی از وجودشونه، فکر می‌کنن باید همیشه یه جوری رنج بکشن تا ارزشمند باشن و اینجوری هم بزرگ می‌شن، بعضیا از آرامش و حال خوب و تغییر می‌ترسن چون براشون یه چیز عجیب و غریبه و نیاز به خونه تکونی اساسی داره،
یه سری هم وقتی ناراحتن، حس می‌کنن با ابراز کردنش، دیگران بهشون توجه می‌کنن و این باعث می‌شه به درد عادت کنن و به نظرم اینجا حتی کارکرد دوپامین و پاداش رو هم درگیر می‌کنن!

از نظر علمی هم وقتی آدم درد می‌کشه، بدن موادی مثل اندورفین ترشح می‌کنه، اگر این وضعیت به‌طور مداوم تکرار بشه، مغز ممکنه به این ترشح‌ها عادت کنه و به ‌نوعی به حالت شیمیاییِ همراه با درد وابسته بشه، همین وابستگی میتونه باعث بشه فرد ناخودآگاه احساس کنه به درد نیاز داره مثل یه اعتیاد پنهان! بماند که بحث اعتیاد روانی و ترشح کورتیزول و آدرنالین و .. هم مطرحه.

طلوع دیگر فایده‌اش چیست؟
وقتی خورشید فقط سایه‌ای ساکت از اندوه دیروز را پشت دیوار‌های خانه می‌اندازد؟
کنج اتاق با دل خالی از حس، ذهن پر از فکر، فقط نگاه می‌کنم؛
سنگی شده‌ام در مسیر رودخانه‌، هربار تکه‌ای از من کنده می‌شود و در فراموشی ته‌نشین.

آریو

روش آنا لمبکی (Anna Lembke) برای بازسازی تعادل دوپامین

چی هست؟
یه روش برای ترک یا کاهش وابستگی به رفتارها و محرک‌هایی که بیش از حد سیستم پاداش مغز (دوپامین) رو فعال می‌کنن، هدف این روش برگردوندن تعادل ذهنی به مقوله درد و لذت و روند زندگی واقعیه بدون نیاز به محرک‌ مصنوعی
به چه درد می‌خوره؟
برای افرادی که درگیر موارد زیر هستن مفیده:
استفاده زیاد از گوشی و شبکه‌های اجتماعی
احساس پوچی، بی‌حوصلگی و نیاز مداوم به تحریک
اعتیاد به مواد، دارو، پورن، غذای ناسالم، بازی، قمار و به طور کلی اغلب عادات بد

برگرفته از کتاب Dopamine Nation

جمع‌آوری اطلاعات (Data):
باید خیلی دقیق رفتار، موقعیت‌ها، احساسات و افکار خودت رو ثبت کنی، مثلاً روزی چند بار و در چه شرایطی به سمت رفتارت می‌ری؟ ثبت این موارد کمک می‌کنه بتونی بفهمی چه محرک‌هایی پشت این رفتار هستن و چه الگوهایی باعث تکرارش می‌شن.

تعیین اهداف (Objectives):
هدفتو مشخص کن، اگه هدفت کلی و مبهم باشه، نمی‌تونی پیشرفتت رو اندازه بگیری،
مثلا می‌خوای عادت بدت رو به صفر برسونی یا کمترش کنی؟ تعیین هدف‌های کوتاه‌مدت و واقع‌بینانه باعث دستاورد و حفظ انگیزه می‌شه.

مشکلات (Problems):
باید شناخت دقیقی از عواملی که باعث ادامه رفتارت می‌شن رو پیدا کنی، مثلاً فشار کاری، استرس خانوادگی، تنهایی یا حتی رفیقات و محیط اطرافت ممکنه وسوسه‌ات کنن، شناخت این عوامل بهت کمک می‌کنه برنامه‌ بسازی که به جای جنگیدن بی‌فایده و دور خودت چرخیدن بتونی با بازده با این مشکلات مقابله کنی.

پرهیز (Abstinence):
بدنت و مغزت باید فرصت بدن وابستگی‌های فیزیکی و روانی کاهش پیدا کنه، قطع کامل رفتار برای مدتی (معمولا ۳۰ روز) به مغز کمک می‌کنه دوباره به حالت عادی برگرده، توی این مدت باید خودت رو با فعالیت‌های جایگزین مشغول کنی تا ذهنت حواسش پرت بشه.

ذهن‌آگاهی (Mindfulness):
این یعنی یاد بگیری وقتی وسوسه یا هیجان شدید سراغت میاد، با آرامش و بدون قضاوت فقط تماشاش کنی،
مثلاً وقتی احساس می‌کنی داری وسوسه می‌شی، یاد بگیری مجبور نیستی بهش واکنش بدی، اینطوری کنترل بیشتری روی رفتار و احساساتت داری.

بینش (Insight):
بعد از یه مدت ترک رفتار باعث می‌شه دید و بینش جدیدی به وضعیتت پیدا کنی، باید به عمق دلیل رفتارت پی ببری و آگاهانه خودتو جلوی لغزش احتمالی مستحکم کنی.

گام‌های بعدی (Next Steps):
وقتی دوره پرهیز تموم شد، نباید فکر کنی کار تموم شده، باید برنامه‌ریزی کنی که چطور ادامه بدی و چه کارهایی برای جلوگیری از بازگشت انجام میدی؟ اگر لغزش داشتی، به جا ناامیدی سریع برگرد و ادامه بده.

آزمایش (Experiment):
هیچ راه‌حلی صد درصد نیست، باید روش‌های مختلف رو امتحان کنی و ببینی چه چیزی بهتر جواب می‌ده، مثلا ممکنه ورزش جواب بده، اشتباه و شکست بخشی از فرآینده و از هر شکست می‌تونی درس بگیری تا تقریبا دستت بیاد که باید جلوی رفتارت چیکار کنی و راحت تر باهاش کنار بیای ..

آخر داستان همیشه معلومه.