یک ملت می‌تواند از دست احمق‌ها و جاه‌طلبان نجات یابد؛ اما از خیانت درونی جان سالم به در نمی‌برد.

سیسرو (Marcus Tullius Cicero)

نوزاد که به دنیا آمد دیگر دم گوشش اذان نگویید، بگذارید از همین آغاز، با حقیقت جهان آشنا شود؛
بگذارید صدای موشک‌ها را بشنود، صدای گریه مادری که برون از آوار، عروسک گلگون شده فرزندش را می‌بیند اما خودش را نه؛
صدای توحش خزندگانی که بر آسمان ایران زمین، ادعای پرواز دارند و فریاد این مردم رنج‌زده‌ی غمگین را با انفجار خاموش میکنند،
بگویید سال‌هاست که باران نمی‌بارد، اگر هم ببارد، مزه خون می‌دهد، آخرین مزه چشیده شده در دهان کودکی‌ که زیر آوار، جنگ برایش لالایی خوانده؛
نشان دهید که لاشه موشک به مثابه مار مرده‌ای، هنوز دهانش باز و جای نیشش معلوم و کفتاران داخل، دندانشان زرد از مکر و دور دهانشان آغشته از خون مردمانشان است؛
جنگ چاله‌ایست که آدم‌‌ها درون آن می‌افتند و وطن، بهانه‌ای برای پر نکردن آن ..

آریو

متروکست.

انگار کلمات هم زخمی و بمباران شده‌اند؛
زمان قلم را از من ربوده؛
برای مدتی، فقط سکوت حرف می‌زند.

میگه داداش عطرت بوی چوب سوخته میده، بگو چی داره آتیشت میزنه؟

میخندم اما باقی خب من میدونم یه کلبه اونور سینه‌ام هنوز خاموش نشده.

خدا هم میخنده میگه آب قطعه.

خدا رو شکر انقدر خود‌خوری هم می‌کنم که نیاز نیست نگران تحلیل رفتن بدنم باشم ولی مغزم چرا‌‌.

یه جوری دارم توی مغزم دنبال خودم می‌گردم که یهودی دنبال وطن نمی‌گرده.

دیگه توی ایران نیستم، خودِ ایرانم.

از حیثِ احوالات عرض میکنم.

قد می‌کشید بیشتر، حیف که تو سایه بود ..

کاش چهل سال به جای اشعار مرگ به احزاب و کشورهای مختلف، روی زنده‌باد وطن تمرکز کرده بودی.

خداروشکر کسی قبول نداره که اشتباه میکنه

اینجوری فایده نداره؛
حتما باید ناهار و شامتو با استشناق گاز هگزافلورید اورانیوم و آب آلوده به اورانیل فلوراید میل کنی تا متوجه وخامت وضع بشی.

یادم رفته بود، باید دست شب رو بگیرم که توی تنهایی و تاریکیش گم نشه.