هنوز رخ بی‌نقاب
تو حجاب نمیره لُختی باد‌ ..

تو عصر پاچه‌خوارا فقط کله میخورم ..

بلندپروازی ام برای ارتفاع چشمانت سقوطی بیش در پی نداشت،
هرروز پرنده‌ای با بال های زخمی در خاطراتت پرواز میکند.

ز امیدمان چشمه روییده،
گر خورشید جهالتتان همین نزدیکی‌ست ..
دود و تبخیر خواهیم شد، سپس ابر، سپس باران،
و خواهیم بارید بر لبان تشنه‌‎ی جوانه‌های بیابانتان.

و خواهد رویید درختانی ریشه دار در این بوستان
ابراهیم نیستید،خواهید سوخت در این گلستان‌

به زودی قراره لبه تیز چاقوی عصر پاییزی رو زیر گلوت حس کنی،
یه بغض که آلوده به زهر دلتنگی شده.

در پی خواب های متعدد دچار بیداری شدم،
روزی دلم میخواست همه چیز را بدانم و اکنون بیشتر از هرکسی دلم میخواهد هیچ چیز را کاملا دقیق بدانم؛
ما متشکل از دانسته‌های ندانسته ایم.

و چه کلمات تیز و بُرنده‌ای که میان سکوت غلاف شده‌اند ..

در مفهوم انکار اطمینانی موج میزند سرشار از تکذیب ..
چون طلوعی که سایه خود را بر غروب پس از خود می‌اندازد و غروبی که رنگ خود را بی‌رحمانه بر تن طلوع بعد از خود می‌پاشد و هیچ یک برد خود را قطعی نمیداند ..

میزنم گاهی از بقیه و خودم بیرون

آینده تو کَله خفن ولی گذشته ویرون

خستم بم میگن چرا زود میری بمون

یه پوزخنده جوابم با پیر نشی جَوون ..