ما به فروتنی جمعی احتیاج داریم. هیچکس نباید خیال کند که حقیقت نزد اوست و دیگری را نادان و نامشروع ببیند، چرا که نهایتا خودش هم یک «دیگری» است.

‌کسی رو دارین که شما رو ببینه؟ الن دوباتن میگه: «تا کسی ما را ندیده باشد، ما وجود نداریم. نمی‌توانیم به خوبی حرف بزنیم، مگر اینکه کسی باشد که به حرف‌هامان گوش بدهد. خلاصه اینکه ما کاملا زنده نیستیم، مگر اینکه کسی ما را دوست داشته باشد.»
@NoNeedForFancyNames

#New 🔥
@NoNeedForFancyNames

از همان اول سلامش بوی رفتن میداد
و خداحافظی‌اش بوی کسی که هیچ‌وقت نمانده بود..

دنیایی که هم سن و سالای من یا خودشون می‌میرن یا آرزوهاشون، اصلا قشنگ نیست..

به تو قول می‌دهم اگر به دنبال هر چیز زیبایی در این جهان ادامه بدهی، سرانجام خودت آن زیبایی خواهی شد.
@NoNeedForFancyNames

جای زخم تلاش نکردن برای آرزوهامون
به مراتب ماندگارتر و عمیق‌تر از رنج تلاش در راه رسیدن به اوناست.

فکر می‌کنم یکی از بهترین حسای دنیا اینه که یه نفر خیلی واضح بهت نشون بده که چقدر براش مهمی..
@NoNeedForFancyNames

من از اون کافه‌ی شهر که توی اون عاشق چشمات شدم می‌ترسم..
@NoNeedForFancyNames

بابت رفتنت بهت حق میدم؛
تو قلبم تنها بودی حوصله‌ت سر می‌رفت.

دلم می‌خواد باور کنم همه چیز درست میشه؛ درست هم نشد، حداقل بهتر شه. دلم می‌خواد زندگی چیزی بیشتر از دووم آوردن و نمردن باشه. دلم برای زندگی کردن تنگ شده...
@NoNeedForFancyNames

همون‌طور که "حذف آدم‌ها" خیلی آسان و سریع شده، "صمیمیت" هم شتاب گرفته. دیگه چیزی که بشه بهش گفت "فرآیند صمیمی‌شدن" نداریم. رابطه‌ها شده مثل مترو. زود بیا و زود برو. مدتی توی این تونل و اون تونل کنار همیم و بعد هم خداحافظ شما.
#معین_دهاز

«دلم می‌خواهد چشم‌هایم را روی هم بگذارم و وقتی بازشان می‌کنم پهلوی تو باشم. دلم می‌خواهد ببوسمت. آن‌قدر ببوسمت که تشنگیم تمام شود.»
از میان نامه‌‌ی فروغ فرخزاد به ابراهیم گلستان
@NoNeedForFancyNames

#New 🔥
@NoNeedForFancyNames

اما عزیز من..
من بارها به تو فرصت دادم تا رنجاندنم را جبران کنی؛ اما تو همان فرصت‌ها را هم صرف رنجاندن دوباره‌ام کردی!

حتی یک‌ تلاش کوچیک هم واسه آینده مسخره به نظر می‌رسه. مثلا صبح بیدار شدن‌.

ما واقعا هنر کرده‌ بودیم...
ما هنر کرده‌ بودیم که با وجود زخم‌های بسیارمان، هنوز مهربان بودیم. ما هنر کرده‌ بودیم که با وجود تمام دلخوری‌ها و رنج‌هایی که در ما اقامت داشت، همچنان لبخند می‌زدیم و دلمان نمی‌آمد کسی را برنجانیم و بانیِ شکستنِ هیچ دلی باشیم.
ما هنر کرده‌ بودیم که خودمان بغض داشتیم و برای شادی و موفقیت دیگران دعا می‌کردیم.
ساده و بی‌شیله بودن هنر می‌خواست و ما از هنر لبریز بودیم، می‌خندیدیم و می‌بخشیدیم و کاری به کار هیچ‌کس نداشتیم...

#نرگس_صرافیان_طوفان
@NoNeedForFancyNames

حیف اون همه آرزو
که بچه بودیم به قاصدکا گفتیم...

دوستت دارم
بیشتر از وسعتِ دیدِ چشمانت
و نزدیک‌تر از روزنه‌های پوستت...
@NoNeedForFancyNames