بخشی از مستند "داستان خدا"
⚪️ اعتقاد به خداوند موجب چه تغییری در مغز می شود؟

🔳 اسکن مغزی با SPECT از "مورگان فریمن" و توضیحات دکتر اندرو نیوبرگ را ببینید.

👁‍🗨 t.me/NIAGg

تصویری از پروژه ی "Self Reflected"، ترکیبی زیبا از علم و هنر
👁‍🗨مخچه و ساقه ی مغز، مناطقی که اعمال حیاتی و عملکرد حرکتی بدن را کنترل می کنند.

@NIAGg

تصویری از پروژه ی” Self Reflected”، ترکیبی زیبا از علم و هنر
👁‍🗨بخشی از قشر بینایی

@NIAGg

"Self Reflected" is your brain perceiving itself

🔲 پروژه ی زیبای “Self Reflected” و خلق تصاویر خارق العاده از مغز را ببینید.

🔳 سایت مجموعه:
🔗 https://goo.gl/dCiBi5

با ما همراه باشید.
👁‍🗨 @NIAGg

کارگاه سه روزه نوروساینس اعتیاد و اف ام آر آی
گروه آنالیز تصاویر مغزی
تیر ماه 1396

یک عمل جراحی نادر و موفقیت آمیز
☑️ جداسازی دوقلوهای بهم چسبیده از ناحیه سر

در یکی از نادرترین جراحی‌های جداسازی دوقلوهای به هم چسبیده، جراحان و متخصصان موفق شدند دو نوزاد که از مغز به هم چسبیده بودند را از هم جدا کنند. اين نوزادان ۱۰ ماهه كه ابي و ارين نام دارند، براي اولين بار در زندگي خود مي‌توانند در تخت‌هايي جداگانه بخوابند. اين دو نوزاد طي جراحي ۱۱ ساعته‌اي كه پس از ماه‌ها برنامه‌ريزي و آماده‌سازي در بيمارستان كودكان فيلادلفيا انجام شد،‌ از يكديگر جدا شدند.
@NIAGg
جس تيلور يكي از جراحان حاضر در اين عمل در بیمارستان کودکان فیلادلفیا می گوید، جداسازي دوقلوهاي به‌هم چسبيده كاري بسيار دشوار است كه دوران نقاهت بسيار طولاني نيز به دنبال دارد،‌اما ما به نتيجه مثبت اين جراحي بسيار اميدواريم.

در دوقلوهاي هم‌سان،‌جنين در اوايل دوران بارداري به دو نيم تقسيم مي‌شود اما در دوقلوهاي به‌هم چسبيده،‌ اين عمليات جداسازي انجام نمي‌شود و نوزادان از بخشي از بدن به يكديگر متصل باقي مي‌مانند. اين پديده بسيار نادر است و در هر ۲۰۰ هزار تولد يكبار رخ مي‌دهد، و دوقلوهاي از سر به هم چسبيده يا كرانيوپاگوس، كمياب‌ترين مورد به شمار مي‌روند و تنها دو درصد از دوقلوهاي به‌هم چسبيده را تشكيل مي‌دهند.

شدت اين وضعيت به منطقه‌اي از بدن نوزاد بستگي دارد كه از آن محل دوقلوها به هم چسبيده‌اند، البته پزشكان مي‌گويند بيشتر دوقلوهايي كه از سر به هم چسبيده‌اند زنده باقي نمي‌مانند. والدين ابي و ارين دلانی در ۱۱ ماهگي از بارداري به پيوستگي دوقلوها پي بردند.

پس از تولد پزشكان شروع به برنامه‌ريزي دقيق براي عمل جراحی جداسازي دوقلوها كردند و براي ماه‌ها به مطالعه نتایج حاصل از تصویربرداری مغزي، مدل‌هاي سه‌بعدي و ديگر داده‌‌ها كردند تا بهترین شيوه را براي جداسازي بيابند. ميزان دشواري جراحي را شدت اتصال و محل آن تعيين مي‌كند. اصلي‌ترين چالش اين جراحي نيز مديريت عروق خونرسان مغز هستند ، زيرا معمولا بافت رگ در مغز يكي از نوزادان بسيار خوب و در ديگري بسيار كم است.

در جراحي جداسازي بيش از ۳۰ جراح و متخصص حضور فعال داشتند. وسایل عمل جراحي علامتگذاری و رنگ‌بندي شده‌بودند و هر‌رنگ به يكی از این دو خواهرتعلق داشت. جراحي با جداسازي رگ‌هاي خون‌رسان مغز آغاز شد و به دشوارترين بخش،‌يعني جداسازي سينوس ساژيتال رسيد. پس از آن جراحان در دو گروه ، عمل های جراحی ترمیمی را آغاز كردند.
@NIAGg
💢 می توان در کنار این خبر از لاله و لادن بیژنی نام برد که سالها مشهورترین دوقلوهای بهم چسبیده ی ایران و در زمان عمل جراحی، در دنیا بودند. عمل جراحی این دو خواهر سی ساله ی ایرانی در سنگاپور و با حضور 35 پزشک و متخصص انجام شد اما پس از 52 ساعت به دلیل خونریزی عروق مشترک مغزها، هر دو خواهر از دست رفتند. به زودی گزارش مفصلی از عمل جراحی این دو خواهر را در نورودیلی منتشر خواهیم کرد.

📑گزارش the SUN را در این زمینه مطالعه کنید.
📎 https://goo.gl/kqmTJ6

🎞گزارش شبکه ی CBS و مراحل انجام عمل در ادامه قرار خواهد گرفت.

🔳با NeuroDaily همراه باشید.

👁‍🗨https://t.me/NIAGg

جداسازی دوقلوهای بهم چسبیده از ناحیه سر
☑️ابی و ارین دلانی که طی عملی 11 ساعته و دشوار از یکدیگر جدا شدند.

🔳با ما همراه باشید.
👁‍🗨t.me/NIAGg

جداسازی دوقلوهای بهم چسبیده از ناحیه سر
☑️گزارش شبکه ی CBS و مراحل انجام عمل جراحی با حضور 30 متخصص و در بیمارستان کودکان فیلادلفیا

🔳با ما همراه باشید.
👁‍🗨t.me/NIAGg

با عرض سلام و احترام،

به اطلاع می رساند مهلت استفاده از تخفیف جهت ثبت نام در کارگاه "نوروساینس اعتیاد + اف ام آر آی" گروه آنالیز تصاویر مغزی تا روز پنج شنبه، 1 تیر ماه، تمدید گردید

با سپاس
گروه آنالیز تصاویر مغزی

www.niag.ir/addfmri

کارگاه سه روزه نوروساینس اعتیاد و اف ام آر آی
گروه آنالیز تصاویر مغزی
تیر ماه 1396

❓ چرا مردم بیشتر دوست دارند درباره خودشان حرف بزنند؟

امروزه شبکه‌های اجتماعی، دیگر آن "دنیای مجازی" قبلی نیستند. اینستاگرام و فیسبوک و ... تبدیل به بخشی از واقعیت‌های زندگی روزمره انسانها در سال دوهزار و چند شده‌اند چون به‌این‌واسطه، بیشتر و بیشتر از "خودمان" می‌گوییم.

انسانها به عنوان حیواناتی اجتماعی زمان زیادی از ساعات بیداری خود را به تعامل با دیگران اختصاص می دهند. به طور معمول 60 درصد مکالمات افراد درباره خودشان است. این رقم وقتی در پلت فورم های اجتماعی مثل فیسبوک و تویتر بررسی شود به 80 درصد میرسد.

از بین تمام موضوعات مهم از سیاست و بیماری ها گرفته تا به اشتراک گذاری ایده ها و اطلاعات و غیره چرا مردم بیشتر دوست دارند درباره خودشان حرف بزنند؟

تحقیقات جدید یک توضیح ساده پیشنهاد میکند: زیرا حس خوبی میدهد!

به منظور کشف این حقیقت که آیا "خودافشایی" حسی مانند یک پاداش درونی ایجاد میکند یا خیر، محققان دانشگاه هاروارد از تصویربرداری fMRI استفاده کردند.
در نتیجه ی ارائه ی سوالاتی درباره عقاید و یا ویژگی های خود در برابر سوالاتی درباره دیگران و دریافت جواب، 3 ناحیه از مغز فعالیت بیشتری نشان دادند، از جمله قشر پیش پیشانی میانی (MPFC) که مربوط به تفکر درباره ی خود است، و دوناحیه دیگر که بخشهایی از mesolimbic dopamine system هستند: NAcc و VTA.
این دو ناحیه عموما وابسته به پاداش اند و درارتباط با احساسات رضایتبخش و حالت های انگیزشی وابسته به محرک مانند کوکائین، روابط جنسی و غذای خوب هستند.

وقتی حرف از "خود" میزنیم فعالیت این سیستم میتواند نشان دهنده این باشد که خودافشاگری مانند بقیه محرکهایی که از پیش میشناسیم ممکن است رضایت بخش باشد و مردم بیشتر انگیزه دارند که درباره خود صحبت کنند تا درباره دیگران، حتی با وجود جالب یا مهم بودن آن مباحث.

این تحقیق یک سوال را بی پاسخ باقی گذاشت که آیا دانستن اینکه کسی به حرفشان توجه میکند یا خیر تغییری در این نتایج ایجاد میکند؟

بدین منظور، محققان در این تحقیق یک آزمایش Follow-up طراحی کردند که آزمودنی ها به همراه یک دوست یا عضو خانواده به انتخاب خودشان حضور یافتند. مانند آزمایش قبل اما با این تفاوت که جواب ها دو حالت "به اشتراک گذاری" یا "خصوصی" داشتند که در حالت به اشتراک گذاری، همراهشان به پاسخ آنها گوش میداد و در حالت خصوصی هیچکس حتی محققان از پاسخ آنها مطلع نبودند. مانند نتیجه ی قبل در این آزمایش، جواب عمومی فعالیت بیشتری نسبت به جواب خصوصی در پی داشت.

درنتیجه "صحبت کردن درباره ی خود" و "صحبت کردن با دیگران" فعالیت زیادی را در نواحی مغزی مربوط به پاداش ایجاد میکند و انجام همزمان هردوی اینها فعالیت بیشتری نسبت به انجام آنها به طور جدا از هم را در این نواحی موجب میشود.

#Self_Disclosure #Reward #Motivation

گزارش کامل این بررسی را میتوانید از لینک زیر دریافت کنید:
https://goo.gl/xvngFY

📱 با NeuroDaily همراه باشید.
https://t.me/NIAGg

🔸مدلسازی ریاضی مغز یک قاتل زنجیره ای🔸

پژوهشگران مدعی شده‌اند که جرایم قاتلین زنجیره‌ای الگوی مشخصی دارد که از قانون توانی (Power Law) در آمار پیروی می‌کند. به نظر می‌رسد برانگیختگی زیاد عصبی در مغز، قاتل را به سمت جنایت می‌کشاند و قتل،‌ او را آرام می‌کند.
@NIAGg
میخاییل سیمکین و وانی رویکودهری،‌ دو استاد گروه مهندسی برق دانشگاه کالیفرنیا (UCLA)، الگوی رفتاری یک قاتل زنجیره‌ای متولد اوکراین به نام اندری چیکاتیلو را تحلیل کرده و به این نتیجه رسیده‌اند که با الگوی شلیک عصبی سلول‌های عصبی مغز که از قبل پیش‌بینی کرده بودند،‌ همبستگی دارد. آن‌ها بر این باورند که اگر قوانین توانی ریاضیات را به حوزه جرم‌شناسی و بررسی رفتار قاتلین وارد کنیم، بهتر می‌توانیم رفتار آن‌ها را درک یا شاید پیش‌بینی کنیم.

در دهه 1990 چیکاتیلو به قتل 56 نفر در طول 12 سال اعتراف کرد و در سال 1994 اعدام شد. به تصویر کشیدن عملکرد او روی یک خط زمانی نشان می‌دهد که ظاهرا، قتل‌ها از یک الگوی خاص پیروی می‌کنند،‌ الگویی که در ریاضیات با نام پلکان شیطان Devil's staircase) ( شناخته می‌شود.

فرضیه این محققین این است که فاصله بین قتل‌ها از یک قانون توانی پیروی می‌کند و به نظر می‌رسد که زمانی قاتل مرتکب یک قتل می‌شود که برانگیختگی عصبی در مغز از آستانه مشخصی فراتر رود. آن‌ها توضیح می‌دهند: "ما نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم که به محض این که برانگیختگی عصبی در مغز قاتل از حد آستانه گذشت،‌ وی مرتکب قتل شود. بلکه او نیاز به زمان دارد تا نقشه بکشد و خودش را برای ارتکاب جرم آماده کند. بنابراین فرض ما این است که بعد از این که برانگیختگی عصبی از حد آستانه گذشت، طی یک دوره مشخص، وی دست به جنایت بزند. فرضیه دیگر ما این است که قتل روی مغز قاتل تاثیری مانند مسکن دارد و باعث می‌شود که برانگیختگی عصبی به پایین‌تر از حد آستانه برسد."

به زبان دیگر،‌ این محققین چنین فرض می‌کنند که بعد از وقوع یک قتل،‌ احتمال این که قاتل به قتل دیگری دست بزند،‌ بیشتر از متوسط است و از سوی دیگر، وقتی زمان زیادی از یک قتل می‌گذرد،‌ احتمال این که فرد دست به قتل جدیدی بزند،‌ کم‌تر از حد متوسط است.
@NIAGg
الگوی مشابهی در تشنج‌های افراد مبتلا به صرع (Epileptic Seizures) دیده شده است. این پژوهشگران بر این باورند که تاثیرات روانی که در چنین افرادی دیده می‌شود، نتیجه شلیک عصبی همزمان تعداد بسیار زیادی از سلول‌های عصبی مغز است.

✍️خواندن مقاله ی این گزارش را که در ژورنال Journal of Theoretical Biologyمنتشر شده است را به علاقمندان پیشنهاد می کنیم.
📎https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4058389/

✍️گزارش کامل را می توانید در MIT Technology Review بخوانید.
🔎https://www.technologyreview.com/s/426615/mathematicians-reveal-serial-killers-pattern-of-murder/


📌با NeuroDaily همراه باشید.
💡https://t.me/NIAGg

مدلسازی ریاضی مغز آندره چیکاتیلو (قاتل 56کودک) ، شباهت الگوی مغز او با توزیع فواصل در بیماری صرع (که هر دو از قانون توانی پیروی می کنند) را نشان داد.

http://yon.ir/4Er7
https://t.me/NIAGg

💡به دلیل فعالیت بیش از حد سیستم پردازش صورت در مغز
💢 افراد مبتلا به #اوتیسم از تماس چشمی فرار می کنند

📑 گزارش NeuroDaily را بخوانید.
👁‍🗨t.me/NIAGg

💡به دلیل فعالیت بیش از حد سیستم پردازش صورت در مغز
💢افراد مبتلا به #اوتیسم از تماس چشمی فرار می کنند

آیا تا به حال با یک فرد اوتیستیک برخورد داشته اید؟ آیا به رفتارهای آنها دقت کرده اید؟ متوجه شده اید که از نگاه کردن مستقیم به صورت دیگران اجتناب می کنند؟ آیا این مسئله از یک اختلال بینایی نشأت می گیرد یا مشکل در جای دیگری است؟
@NIAGg
اغلب افراد دارای اختلال اوتیسم از تماس چشمی با دیگران دوری می کنند و اگر قادر به صحبت باشند از سوزش چشم در چنین مواقعی شکایت می کنند. اطرافیان هم گمان می کنند که این رفتار به دلیل خجالتی یا متفاوت بودن آنها است. رواج چنین باورهایی در حالی است که اسکن های مغزی انجام شده از کودکان اوتیستیک نشان از یک واقعیت دیگر دارد.


بر این اساس، تماس چشمی برای این گروه از جامعه استرس زا و ناراحت کننده است. در واقع، همین تماس چشمی از نظر ما ساده موجب تحریک عصب های مغزی فرد اوتیستیک می شود. دکتر نوشین حاجی خانی سرپرست تیم پژوهشی می گوید: خلاف آنچه گمان می کنیم فقدان ارتباطات میان فردی در آنهایی که با اختلال اوتیسم زندگی می کنند به دلیل بی توجهی و عدم تمرکز آنها نیست. چنین رفتارهایی پاسخی است به قسمت هایی از مغز (قسمت های دخیل در پردازش تصاویر افراد) که در اثر ارتباط با دیگران بیش از اندازه تحریک و فعال می شوند. به عبارت دیگر، فرد اوتیستیک با دزدیدن نگاه خود از دیگران ناراحتی حاصل از فعالیت غیرمنتظره مغز را کاهش می دهد.


درست است که تماس چشمی فعالیتی بسیار ساده است که نوزادان از همان ابتدای تولد بدون دردسر و آموزش انجام می دهند؛ اما در میان افراد اوتیستیک قضیه شکل دیگر دارد. در واقع، فعالیت بیش از حد قسمت ساب کورتیکال مغز (#کالیکولوس_فوقانی، #تالاموس و #آمیگدال) این گروه منجر به آن می شود که نگاه کردن به دیگران به فعالیتی آزار دهنده بدل شود. به همین خاطر، اگر کودک شما از دارای اختلال اوتیسم است هیچ گاه او را مجبور به تماس چشمی نکنید. همین فعالیت غوغایی در مغز او به پا می کند.

📑گزارش کامل ScienceDaily را بخوانید:
🔗https://goo.gl/f99n6n

📑مقاله ی این پژوهش را بخوانید که طی چند رو گذشته در مجله ی معتبر Scientific Reports منتشر شده است.
🔗https://goo.gl/qhdLcM

🔘با ما همراه باشید.
👁‍🗨t.me/NIAGg

💢مردی پس از سالها،در اثر عوارض جانبی پرتودرمانی خواب های رنگی دید

ممکن است تابش پرتو موجب شود که فرد در مراحل خواب مدام بيدار شود؛ که شانس توجه و به خاطر آوردن خواب‌ها را افزايش مي‌دهد.

👁‍🗨 @NIAGg

یک تجربه ی نادر:
💢مردی پس از سالها، در اثر عوارض جانبی پرتودرمانی خواب های رنگی دید

مردي پس از اينکه براي درمان تومور در چشم اش #پرتودرماني شد، براي اولين بار #خواب رنگي ديد. مرد ۵۹ ساله‌ي استراليايي قبلا فقط خواب‌هاي سياه و سفيد مي‌ديد. برای این بیمار رژیم پرتودرمانی 32.4 گری انرژی جذب شده در 18 جلسه (هر جلسه 1.8 گری و در 4هفته ) تجویز شده بود. در این روند درمانی مغز و بخشی از مخچه تحت تابش پرتو قرار می گیرند.

اينکه چرا وي پيش از اين فقط به شکل سياه و سفيد خواب مي‌ديد مشخص نيست اما ممکن است به دليل نوع تلويزيوني که با آن بزرگ شده، باشد. به نظر مي‌رسد که افرادي که در کودکي فقط تلويزيون و فيلم‌هاي سياه و سفيد تماشا مي‌کنند به احتمال بيشتري در طول زندگي خود خواب‌هاي سياه و سفيد مي‌بينند. در استراليا تا سال ۱۹۷۵ هنوز به طور کامل تلويزيون رنگي رايج نشده بود.
@NIAGg
مايکل مک‌کي، انکولوژيست پرتو، مي‌گويد رنگي شدن خواب‌هاي او ممکن است به دليل تاثير تابش پرتو بر فعاليت الکتريکي مغز باشد. شواهدي وجود دارد که تابش پرتو مي‌تواند بر فعاليت الکتريکي مغز تاثير بگذارد. به عنوان مثال افرادي که در طول بيماري چرنوبيل در معرض تابش قرار مي‌گيرند، در آزمون های #الکتروانسفالوگرافي(EEG) مغزشان فعاليت الکتريکي غيرمعمولي نشان داد. بيش از يک سوم آنها نيز خواب‌هاي غيرطبيعي گزارش کردند.

سایمون کراپر از دانشگاه ملبورن می گوید، ممکن است خواب‌هاي اين مرد در پاسخ به تغيير فعاليت مغز، رنگارنگ‌تر شود زيرا رنگ، عنصري از ادراک است که به راحتي قابل اصلاح مي‌باشد. به عنوان مثال، هالوسينوژن‌ها – که الگوهاي ديده‌ شده در #EEG را هم تغيير مي‌دهند- تقريبا هميشه تجربه‌ي رنگ را افزايش مي‌دهند.

رابرت استيک‌گولداز دانشگاه هاروارد مي‌گويد اما توضيح ساده تری مي تواند وجود داشته باشد، ممکن است تابش پرتو به راحتي باعث شود که فرد در مراحل مختلف خواب بيشتر و به صورت مداوم بيدار شود؛ که اين امر شانس توجه و به خاطر آوردن خواب‌هاي رنگارنگ را افزايش مي‌دهد.
@NIAGg
تومور اين مرد با پرتودرماني درمان شد و چند روز پس از اتمام درمان، دوباره به ديدن خواب‌هاي سياه و سفيد بازگشت. مک‌کي اميدوار است که اگر افراد ديگري چنين تجربه‌هاي مشابهي از تغيير خواب ديدن در طول پرتودرماني داشتند، پیش بیایند و گزارش دهند تا بتوان اين پديده را بيشتر مطالعه کرد.

👈گزارش Science Alert را بخوانید.
📎 https://goo.gl/XB8cNO

👈خواندن گزارش موردی #case_study که به تازگی در مجله ی معتبر Sleep Medicine منتشر شده است را پیشنهاد می کنیم:
📎 https://goo.gl/GDSGgU

🔘با NeuroDaily همراه باشید.
👁‍🗨https://t.me/NIAGg

🎞رشد مغز انسان در سال های اولیه زندگی
⁉️چرا نوزاد انسان نسبت به نوزاد دیگر جانداران دراولین سال زندگی رشد کمتری دارد؟

◀️این ویدئوی دیدنی را به زبان فارسی ببینید.

👁‍🗨 t.me/NIAGg

☑️ پرتودرمانی، درمانی برای تومور مغزی اما همراه با اختلال شناختی

پژوهشی که به تازگی منتشر شده است نشان می‌دهد پرتو درمانی با اینکه یکی از درمان‌های اصلی تومور مغزی است؛ می تواند منجر به تغییر شبکه‌های عصبی در مغز شود و اثر طولانی‌مدت اختلال شناختی داشته باشد.
@NIAGg
در #پرتودرمانی از پرتوهای پر انرژی بر اساس طراحی درمان برای ازبین بردن تومور و یا التیام بیماری استفاده می‌شود. این روش، یک درمان اصلی بر اساس پروتکل های درمان سرطان برای تومورمغزی است. پژوهش های محققان دانشگاه کالیفرنیا در سن‌دیه‌گو به سرپرستی دکتر نعیم بهرامی نشان می‌دهد متاسفانه پرتودرمانی عوارض جانبی گسترده‌ای دارد که تغییر شبکه عصبی و اختلال شناختی طولانی‌مدت یکی از مهمترین آن است.

تیم پژوهشی با استفاده از تصویربرداری #MRI و مدل‌های ریاضی پیشرفته مانند #نظریه_گراف، ضخامت کورتکس مغز 54 بیمار مبتلا به تومور مغزی را قبل و بعد از پرتو درمانی را بررسی کردند. نتایج نشان آنالیز و استخراج تغییرات در پرتو درمانی منجر به تغییر توپولوژی شبکه مغز و کاهش ضخامت قشر در نواحی لوب #پریتال و #روسترال_آنتریور_سینگولیت درمغز می‌شود.

این پژوهش بیان می کند نرخ کاهش قشر مغز بر اثر پرتو درمانی بسیار سریعتر از روند بیماری #آلزایمر است. از طرفی سبب جداسازی بخش‌های مختلف مغز می‌شود که عملکرد هماهنگ این بخش‌ها برای حافظه و فراخوان اطلاعات ضروری است.
به مطالعه بیشتری برای بررسی اثرات پرتو درمانی بر مغز نیاز است؛ ولی این پژوهش نشان می‌دهد پرتو درمانی باید با دقت و حساسیت بیشتری انجام شود تا صدمات کمتری به بافت مغز وارد شود.

👈گزارش ScienceDaily را در این زمینه مطالعه کنید.
📎 https://goo.gl/vbSb8x

👈مقاله ی این پژوهش را مطالعه کنید که به تازگی در مجله ی Brain Connectivity منتشر شده است.
📎 https://goo.gl/Qz85hu

🔘با NeuroDaily همراه باشید.
👁‍🗨https://t.me/NIAGg

🔴 نقاط قرمز،نواحی که پیش و پس از رادیوتراپی دیده شدند.

🔵 نقاط آبی، نواحی که پس از رادیوتراپی دچار تغییر شدند.
(#اینفریور_پریتال، #سوپریور_پریتال و #لترال_اکسیپیتال)

با ما همراه باشید.
✅ t.me/NIAG

یک یافته ی جالب دانشمندان علوم اعصاب
💡حذف خاطرات دردسرساز از مغز بدون آسیب به خاطرات دیگر

دانشمندان علوم اعصاب در مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا و دانشگاه مک گیل کانادا با انجام پژوهشی جالب، موفق شدند تا به صورت انتخابی خاطرات مختلف ذخیره شده در یک نورون اختصاصی متعلق به یک آپلیزیا (حلزون دریایی) را حذف کنند. نتایج منتشر شده از این پژوهش بیان می کند که خاطرات دردسر ساز مانند آن دسته از خاطراتی که سبب اختلال استرس پس از سانحه (#PTSD) و اضطراب می‌شوند می‌توانند بدون آسیب رساندن به خاطرات دیگر از مغز انسان حذف شوند.
@NIAGg
هنگامی که مغز یک تجربه ناگهانی را در آرشیو حافظه خود ذخیره می‌کند، آن خاطره در واقع در چند فرم مختلف ذخیره می‌شود. هر خاطره می‌تواند بیت‌هایی از اطلاعات تصادفی از آن تجربه را داشته باشد و چند سال بعد، این خاطرات اتفاقی می‌تواند موجب حملات هراس و اضطراب شدید شود.

محققان این پژوهش در جستجوی راه‌هایی برای از بین بردن خاطرات ناخوشایند بدون آسیب رساندن به خاطرات بلندمدت وابسته به آن هستند که می‌تواند به افراد برای گرفتن تصمیمات مهم کمک کند.محققان تصور می‌کردند مغز تمام حافظه‌های طولانی مدت چه وابسته و چه غیروابسته را با افزایش و حفظ قدرت اتصالات سیناپسی به طور مشابهی نگهداری می‌کند. اما آخرین پژوهش انجام شده در این زمینه نشان می‌دهد که خاطرات غیر وابسته و وابسته به شیوه‌های مختلف ذخیره و نگهداری می‌شوند.

در آزمایش های دانشمندان دو #عصب_حسی را به یک #نورون_حرکتی در یک مدل سلولی دریایی متصل کرده و دریافتند که تحریک یک عصب حسی موجب ایجاد خاطره وابسته و تحریک دیگری باعث ایجاد یک خاطره غیر وابسته می‌شود.آزمایشات نشان دادند که برای افزایش قدرت سیناپسی در طول شکل‌گیری هر خاطره، از دو پروتئین متفاوت استفاده می‌شود. با مسدود کردن یک مولکول پروتئینی خاص، محققان توانستند یک خاطره را بدون آسیب رساندن به سایرین حذف کنند.محققان می‌گویند ما نیازمند مطالعات بیشتری هستیم برای تعیین اینکه کدام داروها می‌تواند برای حذف خاطرات غیر وابسته در مغز انسان مورد استفاده قرار گیرد.

👈گزارش ScienceDaily را مطالعه کنید.
📎 https://goo.gl/1Z91Cv

🖇 مقاله ی این پژوهش را که در جولای 2017 منتشر خواهد شد در ادامه قرار خواهد گرفت.

🔘با NeuroDaily همراه باشید.
👁‍🗨https://t.me/NIAGg