NeuroDaily

آیا تابحال با کسی مواجه شده‌اید که ادعا کند همسرش با شخصی مشابه جایگزین شده و دیگران قصد بازی‌دادن او را دارند؟

شاید روایت‌های مشابهی را در داستان‌های سایفای ( علمی-تخیلی )به کرّات دیده باشید که شخصیت‌های داستان، ادعا می‌کنند از سوی قدرت‌های فرابشری مورد آزار قرارگرفته و یکی از عزیزانشان با شخصیتی غیر واقعی ولی کاملاً مشابه، جایگزین شده است. در سال 2011، زنی 40 ساله بنام ماری به مرکزی درمانی در شهر محل سکونتش جهت ارزیابی روان‌شناختی معرفی شد. ماری باور داشت که دختر 9 ساله‌اش در یک مرکز بهزیستی گروگان گرفته شده و درعوض، دختر 9 ساله دیگری با همان شکل و شمایل به او تحویل داده شده است. حتی او ادعا می‌کرد وقتی برای به خانه بردن سارا به مدرسه مراجعه کرده، او ناگهان غیبش زده و مسئولان مدرسه در عوض دخترش، دخترک دیگری را به او تحویل داده‌اند.
ماری دچار سندرمی بود که بنام دکتر جوزف کپگرس، کسی که اولین بار مشخصه‌های آن‌را توصیف کرد، " سندرم کپگرس " نام‌گذاری شده‌است. Capgras Syndrome حالتی روانی است که بیمار، از شناسایی نزدیکانش عاجز است و دچار این دیلوژن شده که دیگران ( مثلا موجودات فضایی، یا دولت، یا هرشخص قَدَر قدرت دیگری ) او را دزدیده و با یک بدل جایگزینش کرده‌اند. از لحاظ نوروساینسی، سندرم یا دیلوژن کپگرس، نمونه جالبی از پردازش های ناخودآگاه ذهن است. ناحیه ونترومدیال اکسیپیتو تمپورال راست (right ventromedial occipitotemporal) کسانی که دچار این روانپریشی هستند آسیب دیده و ارتباطات عصبی ناحیه تشخیص چهره با نواحی لیمبیک که مربوط به عواطف هستند از بین رفته. در نتیجه شخص بیمار وقتی مثلا همسر یا پدر خود را می‌بیند، چون نمی‌تواند حس عاطفی از مشاهده عزیزانش را ادراک کند، از بازشناسی آن‌ها درمی‌ماند اما هم‌زمان با شنیدن صدا، دیدن رنگ مو، لباس، و تمام چیزهایی که دقیقاً منطبق با آن شخص خاص است، از مسیرهای عصبی دیگری و درواقع بصورتی ناخودآگاه درمی‌یابد که این شخص را اصولا باید بشناسد. از تعارض ایجاد شده بین این دو حالت، بیمار دچار کپگرس از پردازش حافظه اپیزودیک در مورد شخص مورد ظن درمانده می‌شود و به این نتیجه می‌رسد که حتماً این کسی که می‌بینم یک بدل یا شخصیت غیرحقیقی است که عیناً با بستگانم جایگزین شده.
نکته جالبی که در مورد افراد دچار سندرم کپگرس وجود دارد اینست که این ظنّ و بدگمانی، اکثراً در مورد همسر، خواهر یا برادر و یا والدین پیش می‌آید و موارد نادری دیده شده که شخص به فرزند خود ظنین شود. حتی در میان اشخاصی که نسبت به فرزندان خود دچار شکّ می‌شوند نیز، معمولاً بدگمانی به کودکان و فرزند زیر بیست ساله بسیار بسیار کم‌رخداد است و در مقابل، اعمال خشونت‌آمیز نسبت به کودکان بیشتر است. هنوز علت دقیق این مساله را نمی‌دانیم! با لحاظ کردن همین مساله بود که مورد زن 40 ساله‌ای که فرزند 9 ساله خود را باز‌نمی‌شناسد بعنوان نمونه‌ای درجهت معرفی این بیماری انتخاب شد. دخترک داستان ما که همچنان مادرش را دوست داشت و بیان می‌کرد " من عاشق او هستم، بجز زمان هایی که فریاد می‌زند تو دختر من نیستی " به مرکز حفاظت از حقوق کودکان سپرده‌شد تا خانوادۀ مناسبی جهت سرپرستی از او یافت شوند. اگر او در دورانی از حیات بشری که اسطوره‌ها و نیروهای ماورایی احاطه بیشتری بر روح و روان تعداد بیشتری از انسان‌ها داشتند، زندگی می‌کرد شاید به این اندازه خوش‌شانس نمی‌بود. همان‌گونه که در اسطوره‌ای سوئدی، زنی که باور می‌کرده فرزندش توسط دیو ها دزدیده‌شده و کودک دیگری جایگزین او شده، کودک بدلی را در کوره‌ای می‌اندازد تا خدایان به پاداش این‌کار، فرزندش را به او بازگردانند.

#capgras #evolution #delusion #casereport

💡https://t.me/NIAGg

Dksaggajsjdkdidi

You can contact @NIAGg right away.

2.07K viewsedited 13:41