☑️ سیناپس های مصنوعی ... گامی به سوی نسل پردازنده های قدرتمند
مغز انسان قدرتمندترین پردازندهی طبیعی است و جای تعجب ندارد که ساخت کامپیوترهایی که عملکردی شبیه مغز انسان دارند، هدف بلندمدت محققان بوده است. شبکههای عصبی شبیهترین مدلی است که اکنون داریم و حال محققان دانشگاه استنفورد یک سیناپس مصنوعی ارگانیک ساختهاند که به ما کمک خواهد کرد تا کامپیوترهایی بسازیم که یادگیرندههای بهتری باشند.
@NIAGg
در یک مغز ارگانیک، سلولهای نورونی سیگنالهایی الکتریکی به یکدیگر میفرستند تا اطلاعات را ذخیره و پردازش کنند. نورونها با فاصلههایی کوچک که سیناپس نامیده میشوند، از یکدیگر جدا میشوند. هر زمان که جریان الکتریکی از این سیناپسها عبور میکند، قویتر میشوند و مصرف انرژی آنها کاهش پیدا میکند. قویتر شدن این ارتباطات باعث میشود که مغز یاد بگیرد. شبکههای عصبی همین فرایند را در بعد نرمافزاری شبیهسازی میکنند. این سیستمهای هوش مصنوعی قادرند مقدار عظیمی از داده را پردازش کنند و همانند مغز، هر چه اطلاعات بیشتری داشته باشند، بهتر از پس کار خود برمیآیند. اما مشکل اینجا است که این نرمافزارها در سختافزار معمولی اجرا میشوند و این بدان معنا است که از نظر مصرف انرژی بهینه نیستند.
دستگاه ساختهشده توسط پژوهشگران ، از دو لایهی نازک و سه ترمینال ساخته شده است و آب شور، به عنوان الکترولیت بین آنها عمل میکند. در هر زمان، جریان الکتریکی بین دو ترمینال حرکت میکند و ترمینال سوم دو ترمینال قبل را کنترل میکند. در ابتدا محققان سعی کردند با فرستادن سیگنالهای الکتریکی، سیناپس را آموزش دهند و دریابند که برای هر حالت الکتریکی، چه ولتاژی لازم است. ترانزیستورهای دیجیتالی تنها دو حالت صفر و یک دارند؛ اما این سیناپس مصنوعی با داشتن سه ترمینال میتواند تا ۵۰۰ حالت داشته باشد و به این ترتیب، قدرت پردازشی به صورت نمایی بالا میرود. بهتر اینکه، سوییچ کردن بین این حالتها، تنها بخشی از انرژی را مصرف میکند که دیگر سیستمها مصرف میکنند. البته هنوز هم مصرف انرژی نسبت به مغز انسان زیاد است (این سیناپس در حدود ۱۰ هزار برابر نمونهی طبیعی، انرژی مصرف میکند)؛ اما قدمی در جهت درست بوده است و محققان امیدوارند با آزمایش در دستگاههای کوچکتر، بازدهی آن را افزایش دهند.
@NIAGg
تنها یک سیناپس مصنوعی ساخته شده است؛ اما محققان آزمایشهای زیادی روی آن انجام دادند و دادههای آن را برونیابی کردند تا دریابند آرایهای از این سیناپسها چگونه عمل میکند. محققان برای اینکه قابلیتهای تصویری شبکههای عصبی را آزمایش کنند، توانایی این سیناپس را در تشخیص اعداد دستنوشتهی ۱ تا ۹ امتحان کردند که تا ۹۷ درصد موفقیت نشان میدهد.
نمونههای پیشین ساختهشده توسط دیگر محققان، نهتنها قدرت کمتری داشتند، بلکه کاملا از مواد ارگانیک ساخته نشده بودند. این دستگاه که از هیدروژن و کربن ساخته شده است و با ولتاژی برابر نورونهای طبیعی کار میکند، میتواند با مغز طبیعی تجمیع و باعث ساخت دستگاههایی شود که با ذهن انسان کنترل میشوند.
🔘متن کامل این گزارش جذاب را می توانید در لینک زیر مطالعه کنید.
📑 https://www.engadget.com/2017/02/21/artificial-synapse/
✍️مقاله ی منتشر شده در این زمینه را که به تازگی در nature materials منتشر شده است را می توانید دانلود کنید.
📎http://www.nature.com/nmat/journal/vaop/ncurrent/full/nmat4856.html
☑️با NeuroDaily همراه باشید.
💡https://t.me/NIAGg
مغز انسان قدرتمندترین پردازندهی طبیعی است و جای تعجب ندارد که ساخت کامپیوترهایی که عملکردی شبیه مغز انسان دارند، هدف بلندمدت محققان بوده است. شبکههای عصبی شبیهترین مدلی است که اکنون داریم و حال محققان دانشگاه استنفورد یک سیناپس مصنوعی ارگانیک ساختهاند که به ما کمک خواهد کرد تا کامپیوترهایی بسازیم که یادگیرندههای بهتری باشند.
@NIAGg
در یک مغز ارگانیک، سلولهای نورونی سیگنالهایی الکتریکی به یکدیگر میفرستند تا اطلاعات را ذخیره و پردازش کنند. نورونها با فاصلههایی کوچک که سیناپس نامیده میشوند، از یکدیگر جدا میشوند. هر زمان که جریان الکتریکی از این سیناپسها عبور میکند، قویتر میشوند و مصرف انرژی آنها کاهش پیدا میکند. قویتر شدن این ارتباطات باعث میشود که مغز یاد بگیرد. شبکههای عصبی همین فرایند را در بعد نرمافزاری شبیهسازی میکنند. این سیستمهای هوش مصنوعی قادرند مقدار عظیمی از داده را پردازش کنند و همانند مغز، هر چه اطلاعات بیشتری داشته باشند، بهتر از پس کار خود برمیآیند. اما مشکل اینجا است که این نرمافزارها در سختافزار معمولی اجرا میشوند و این بدان معنا است که از نظر مصرف انرژی بهینه نیستند.
دستگاه ساختهشده توسط پژوهشگران ، از دو لایهی نازک و سه ترمینال ساخته شده است و آب شور، به عنوان الکترولیت بین آنها عمل میکند. در هر زمان، جریان الکتریکی بین دو ترمینال حرکت میکند و ترمینال سوم دو ترمینال قبل را کنترل میکند. در ابتدا محققان سعی کردند با فرستادن سیگنالهای الکتریکی، سیناپس را آموزش دهند و دریابند که برای هر حالت الکتریکی، چه ولتاژی لازم است. ترانزیستورهای دیجیتالی تنها دو حالت صفر و یک دارند؛ اما این سیناپس مصنوعی با داشتن سه ترمینال میتواند تا ۵۰۰ حالت داشته باشد و به این ترتیب، قدرت پردازشی به صورت نمایی بالا میرود. بهتر اینکه، سوییچ کردن بین این حالتها، تنها بخشی از انرژی را مصرف میکند که دیگر سیستمها مصرف میکنند. البته هنوز هم مصرف انرژی نسبت به مغز انسان زیاد است (این سیناپس در حدود ۱۰ هزار برابر نمونهی طبیعی، انرژی مصرف میکند)؛ اما قدمی در جهت درست بوده است و محققان امیدوارند با آزمایش در دستگاههای کوچکتر، بازدهی آن را افزایش دهند.
@NIAGg
تنها یک سیناپس مصنوعی ساخته شده است؛ اما محققان آزمایشهای زیادی روی آن انجام دادند و دادههای آن را برونیابی کردند تا دریابند آرایهای از این سیناپسها چگونه عمل میکند. محققان برای اینکه قابلیتهای تصویری شبکههای عصبی را آزمایش کنند، توانایی این سیناپس را در تشخیص اعداد دستنوشتهی ۱ تا ۹ امتحان کردند که تا ۹۷ درصد موفقیت نشان میدهد.
نمونههای پیشین ساختهشده توسط دیگر محققان، نهتنها قدرت کمتری داشتند، بلکه کاملا از مواد ارگانیک ساخته نشده بودند. این دستگاه که از هیدروژن و کربن ساخته شده است و با ولتاژی برابر نورونهای طبیعی کار میکند، میتواند با مغز طبیعی تجمیع و باعث ساخت دستگاههایی شود که با ذهن انسان کنترل میشوند.
🔘متن کامل این گزارش جذاب را می توانید در لینک زیر مطالعه کنید.
📑 https://www.engadget.com/2017/02/21/artificial-synapse/
✍️مقاله ی منتشر شده در این زمینه را که به تازگی در nature materials منتشر شده است را می توانید دانلود کنید.
📎http://www.nature.com/nmat/journal/vaop/ncurrent/full/nmat4856.html
☑️با NeuroDaily همراه باشید.
💡https://t.me/NIAGg
Engadget
Artificial synapse could be key to brain-like computing
If you're going to craft brain-like computers, it stands to reason that you'd want to replicate brain-like behavior right down to the smallest elements, doesn't it? Sure enough, researchers have managed just that. They've developed an artificial synapse that…
محققین از یافتن یک نورون بسیار بزرگ که به دور تمام مساحت مغز پیچیده، هیجان زده اند!
برای اولین بار محققین نورونی بسیار بزرگ یافته اند که تمام مغز موش را دور میزند و احتمالا میتواند پاسخی برای معمای آگاهی باشد. این نورون در پژوهشی جهت بررسی ارتباطات کلاستروم و کرتکس مغز با استفاده از تکنیکی نوین در تصویربرداری مغزی یافت شده است. بنظر میرسد نقش این نورون هماهنگی اطلاعات مختلف مغز در جهت پدید آوردن حالات آگاهی باشد. این نورون یکی از 3نورون تازه کشف شده است که فقط به لطف تکنیک جدید تصویربرداری مغزی مشاهده شده و این احتمال را پدید آورده که هنوز ساختار های ناشناخته ای در مغزمان موجود باشد. در همایش اخیر Brain Research through Advancing Innovative Neurotechnologies در مریلند، تیمی از انستیتوی مطالعات مغز الن ( Allen Institute for Brain Science ) نحوه گسترش این 3 نورون درون هر دو نیمکره را اعلام کردند ولی نورون غولپیکر مورد نظر که تمام مساحت مغز را در برگرفته، به " تاجی از خار " تشبیه شده. کریستوف کوخ، محقق اصلی این طرح میگوید هیچگاه پیش از این نورون هایی که در این اندازه بین هر دو نیمکره گسترش پیدا کرده باشند، ندیده اند.
مقاله مربوط به این پژوهش در آپریل 2017 در The Journal of Comparative Neurology منتشر خواهد شد. لینک های مربوط به آبسترکت مقاله و خبر این پژوهش در سایت نیچر، در پست بعدی در کنار عکس هایی از این نورون قرار گرفته است.
💡https://t.me/NIAGg
برای اولین بار محققین نورونی بسیار بزرگ یافته اند که تمام مغز موش را دور میزند و احتمالا میتواند پاسخی برای معمای آگاهی باشد. این نورون در پژوهشی جهت بررسی ارتباطات کلاستروم و کرتکس مغز با استفاده از تکنیکی نوین در تصویربرداری مغزی یافت شده است. بنظر میرسد نقش این نورون هماهنگی اطلاعات مختلف مغز در جهت پدید آوردن حالات آگاهی باشد. این نورون یکی از 3نورون تازه کشف شده است که فقط به لطف تکنیک جدید تصویربرداری مغزی مشاهده شده و این احتمال را پدید آورده که هنوز ساختار های ناشناخته ای در مغزمان موجود باشد. در همایش اخیر Brain Research through Advancing Innovative Neurotechnologies در مریلند، تیمی از انستیتوی مطالعات مغز الن ( Allen Institute for Brain Science ) نحوه گسترش این 3 نورون درون هر دو نیمکره را اعلام کردند ولی نورون غولپیکر مورد نظر که تمام مساحت مغز را در برگرفته، به " تاجی از خار " تشبیه شده. کریستوف کوخ، محقق اصلی این طرح میگوید هیچگاه پیش از این نورون هایی که در این اندازه بین هر دو نیمکره گسترش پیدا کرده باشند، ندیده اند.
مقاله مربوط به این پژوهش در آپریل 2017 در The Journal of Comparative Neurology منتشر خواهد شد. لینک های مربوط به آبسترکت مقاله و خبر این پژوهش در سایت نیچر، در پست بعدی در کنار عکس هایی از این نورون قرار گرفته است.
💡https://t.me/NIAGg
Telegram
Dksaggajsjdkdidi
You can contact @NIAGg right away.
نورون بسیار بزرگی به شکل تاجی از خار
👉🏻👉🏻👉🏻 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27223051
👉🏻👉🏻👉🏻 http://www.nature.com/news/a-giant-neuron-found-wrapped-around-entire-mouse-brain-1.21539
t.me/NIAGg
👉🏻👉🏻👉🏻 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27223051
👉🏻👉🏻👉🏻 http://www.nature.com/news/a-giant-neuron-found-wrapped-around-entire-mouse-brain-1.21539
t.me/NIAGg
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در آستانه سال نو...
جشن گلریزان در گروه آنالیز تصاویر مغزی جهت حمایت از کودکان یتیم و بد سرپرست تحت پوشش موسسه خیریه آشیان همای رحمت
سه شنبه ۱۷ اسفند ساعت ۱۴-۱۵
جشن گلریزان در گروه آنالیز تصاویر مغزی جهت حمایت از کودکان یتیم و بد سرپرست تحت پوشش موسسه خیریه آشیان همای رحمت
سه شنبه ۱۷ اسفند ساعت ۱۴-۱۵
NeuroDaily
ملاله یوسفزَی، دخترکی که از گلوله ی طالبان جان سالم به در برد و برنده ی جایزه صلح نوبل 2014. ثبت تصاویر fMRI هنگام پخش صحبت های او، الگوی فعالیت با ارتباطی ضعیف را در افراد نوجوان نشان داد.
🔸🔹تاثیر محیط نا آرام، فقر و تنگدستی بر رشد مغز (بخش اول)
ویدیویی پخش میشود که داستان ملاله یوسفزی را بیان میکند. دختر پاکستانی برندهی جایزهی صلح نوبل که در ۱۵ سالگی از یک تیر مستقیم به سرش که توسط یکی از سربازان طالبان شلیک شده بود؛ جان سالم به دربرد. او میگوید: «من میخواهم درس بخوانم و روزی یک دکتر شوم.» و اضافه میکند که طالبان روی صورت عدهای اسید پاشیده و مردم زیادی را کشته است؛ اما"من تسلیم نخواهم شد".
یک پسر ۱۵ ساله در انستیتوی مغز و خلاقیتِ دانشگاه کالیفرنیای جنوبی این ویدیو را روی لپتاپی تماشا میکند. او در ظاهر نسبت به داستان ملاله بیتفاوت است. چهرهای بدون حالت دارد و شانههایش کاملا افتادهاند. گزارشگر از احساس او میپرسد. پسر با آرامش پاسخ میدهد: «نمیدانم» و بیشتر از این چیزی نمیگوید. پژوهشگرها از این بحث عبور میکنند و میپرسند که دوست دارد وقتی بزرگ شد چهکاره شود.
او میگوید: "میخواهم آدم خوبی شوم."
-میخواهی به دانشگاه بروی؟
- بله.
- برنامهای برای دانشگاه داری؟
- هنوز دربارهاش فکر نکردهام.
- دنبال چجور شغلی هستی؟
-مطمئن نیستم.
او یکی از ۷۲ نوجوان کمدرآمد است که "مری هلن اِموردینو یانگ"، یکی از پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در یک تحقیق پنجساله سرنوشت آنها را پیگیری کرده است. مری به دنبال کشف تأثیر فرهنگ، روابط خانوادگی، مشاهدهی خشونت و سایر فاکتورهایی است که میتوانند مغز انسان را تحت تأثیر قرار دهند. افراد هدفِ این آزمایش همگی از کالیفرنیای جنوبی هستند و ۴۰ ویدیو کلیپ را مشاهده میکنند. هرکدام از این ویدیوها داستانی واقعی از انسانهای واقعی را به تصویر میکشد. بعضی از داستانها (مانند داستان ملاله یوسفزی) به این دلیل انتخاب شدهاند که تأثیرگذار و الهامبخش هستند. این نوجوانان بخشهایی از کلیپها را زیر دستگاه MRI مجددا مشاهده میکنند و پاسخهای مغزی آنان ثبت میشود. حالا، دو سال بعد، آنها به انستیتوی مغز و خلاقیت فراخوانده شدهاند؛ یک مرکز آموزشی و قطب نوآوریهای این دانشگاه. این انستیتو مجهز به آزمایشگاه، دستگاه MRI، اتاق ملاقات، گالریهای هنر مدرن و عکاسی و همچنین یک اتاق کنفرانس برای خواندن ادبیات، ارائهی مقالات علمی و کنسرتهای موسیقی است. پروسهی تست در این مکان بارها تکرار میشود تا تغییرات بهمرور ثبت شوند.
نتایج اولیه الگویی نگرانکننده را نشان میدهد: کودکانی که در محیطهای ناآرام رشد کردهاند، با توجه به اسکنهای MRI، در بخشهایی از مغز خود که مرتبط با هوشیاری، تصمیمگیری و پردازش اخلاقی و احساسی است، ارتباطات همزمان عصبی ضعیفتری دارند.
🔘متن کامل گزارش را در پایگاه Newsweek مطالعه کنید.
📎 http://europe.newsweek.com/how-poverty-affects-brains-493239?rm=eu
☑️در بخش دوم مطالعات جدید Helen Immordino-Yang، استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی را معرفی خواهیم کرد.
💡 با NeuroDaily همراه باشید.
ویدیویی پخش میشود که داستان ملاله یوسفزی را بیان میکند. دختر پاکستانی برندهی جایزهی صلح نوبل که در ۱۵ سالگی از یک تیر مستقیم به سرش که توسط یکی از سربازان طالبان شلیک شده بود؛ جان سالم به دربرد. او میگوید: «من میخواهم درس بخوانم و روزی یک دکتر شوم.» و اضافه میکند که طالبان روی صورت عدهای اسید پاشیده و مردم زیادی را کشته است؛ اما"من تسلیم نخواهم شد".
یک پسر ۱۵ ساله در انستیتوی مغز و خلاقیتِ دانشگاه کالیفرنیای جنوبی این ویدیو را روی لپتاپی تماشا میکند. او در ظاهر نسبت به داستان ملاله بیتفاوت است. چهرهای بدون حالت دارد و شانههایش کاملا افتادهاند. گزارشگر از احساس او میپرسد. پسر با آرامش پاسخ میدهد: «نمیدانم» و بیشتر از این چیزی نمیگوید. پژوهشگرها از این بحث عبور میکنند و میپرسند که دوست دارد وقتی بزرگ شد چهکاره شود.
او میگوید: "میخواهم آدم خوبی شوم."
-میخواهی به دانشگاه بروی؟
- بله.
- برنامهای برای دانشگاه داری؟
- هنوز دربارهاش فکر نکردهام.
- دنبال چجور شغلی هستی؟
-مطمئن نیستم.
او یکی از ۷۲ نوجوان کمدرآمد است که "مری هلن اِموردینو یانگ"، یکی از پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در یک تحقیق پنجساله سرنوشت آنها را پیگیری کرده است. مری به دنبال کشف تأثیر فرهنگ، روابط خانوادگی، مشاهدهی خشونت و سایر فاکتورهایی است که میتوانند مغز انسان را تحت تأثیر قرار دهند. افراد هدفِ این آزمایش همگی از کالیفرنیای جنوبی هستند و ۴۰ ویدیو کلیپ را مشاهده میکنند. هرکدام از این ویدیوها داستانی واقعی از انسانهای واقعی را به تصویر میکشد. بعضی از داستانها (مانند داستان ملاله یوسفزی) به این دلیل انتخاب شدهاند که تأثیرگذار و الهامبخش هستند. این نوجوانان بخشهایی از کلیپها را زیر دستگاه MRI مجددا مشاهده میکنند و پاسخهای مغزی آنان ثبت میشود. حالا، دو سال بعد، آنها به انستیتوی مغز و خلاقیت فراخوانده شدهاند؛ یک مرکز آموزشی و قطب نوآوریهای این دانشگاه. این انستیتو مجهز به آزمایشگاه، دستگاه MRI، اتاق ملاقات، گالریهای هنر مدرن و عکاسی و همچنین یک اتاق کنفرانس برای خواندن ادبیات، ارائهی مقالات علمی و کنسرتهای موسیقی است. پروسهی تست در این مکان بارها تکرار میشود تا تغییرات بهمرور ثبت شوند.
نتایج اولیه الگویی نگرانکننده را نشان میدهد: کودکانی که در محیطهای ناآرام رشد کردهاند، با توجه به اسکنهای MRI، در بخشهایی از مغز خود که مرتبط با هوشیاری، تصمیمگیری و پردازش اخلاقی و احساسی است، ارتباطات همزمان عصبی ضعیفتری دارند.
🔘متن کامل گزارش را در پایگاه Newsweek مطالعه کنید.
📎 http://europe.newsweek.com/how-poverty-affects-brains-493239?rm=eu
☑️در بخش دوم مطالعات جدید Helen Immordino-Yang، استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی را معرفی خواهیم کرد.
💡 با NeuroDaily همراه باشید.
Newsweek
How Poverty Affects the Brain
New research reveals the connection between stress, poverty and brain development in children.
🔸🔹تاثیر محیط نا آرام، فقر و تنگدستی بر رشد مغز (بخش دوم)
اموردینو یانگ Helen Immordino-Yang-، استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در شاخهای از علوم اعصاب به نام «علوم اعصاب فقر» فعالیت میکند. با اینکه این تحقیقات اکثرا به واکنش مغز در مواجهه با فضاهای خاص محدود میشود؛ پژوهشگران به نتایج تأسفآوری دستیافتهاند. فقر و شرایطی که به آن ضمیمه است (خشونت، صداهای بلند، آشفتگی در خانه، آلودگی، سوءتغذیه، پرخاش و بیکاری والدین) میتوانند رفتارها، شکلگیری و ترکیببندی ارتباطات مغز را در سن کم تحت تأثیر قرار دهند.
@NIAGg
باید اشاره کرد که دو گزارش علمی در سال 2015، این موضوع را به مرکز توجه رسانهها تبدیل کردهاند. در گزارش اول محققان دریافتهاند که کودکانِ کمبضاعت مادهی خاکستری کمتری در هیپوکامپ (بخش مرتبط با حافظه)، لوب جلویی مغز (مرتبط با تصمیمگیری، حل مسئله، کنترل ضربان و رفتار اجتماعی و احساسی) لوبِ تمپورال (مرتبط با پردازش زبان، دید و شنیدار و خودآگاهی) دارند. این نواحی از مغز در کنار یکدیگر بخش عمدهای از یادگیری و تمرکز را مدیریت میکنند. مواردی که در موفقیت آکادمیک بسیار حیاتی هستند.
این تحقیق که در «JAMA Pediatrics» و در سال ۲۰۱۵ منتشر شده، ۳۸۹ نفر را بین سنهای ۴ تا ۲۲ سال مورد آزمایش قرار داده است. یکچهارم از شرکتکنندگان از خانههایی بسیار پایینتر از خط فقر آمدهاند (در سال ۲۰۱۶ خط فقر در آمریکا ۲۴،۲۳۰ دلار درآمد سالیانه برای خانوادهای چهارنفره بوده است). کودکانی که از بخش کمدرآمد جامعه میآیند؛ رشد کمتری در مادهی خاکستری داشته و نتایج ضعیفتری در تستهای استاندارد کسب کردهاند.
✍️مقاله ی این پژوهش را اینجا بخوانید:
📎 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26192216
پژوهش کلیدی دوم که در «Nature Neuroscience» منتشر شده است، ۱۰۹۹ نفر را بین سنهای ۳ تا ۲۰ سال مورد بررسی قرار داده و نتیجه میگیرد کودکانی که توسط والدین کمدرآمد بزرگ میشوند، دارای فضاهای مغزی کمتری نسبت به کودکانی هستند که در خانوادهای با درآمد ۱۵۰ هزار دلار یا بیشتر زندگی میکنند.
✍️مقاله ی این پژوهش را اینجا بخوانید
📎https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25821911
دکتر جک شانکاف، رئیس مرکز رشد کودکان در دانشگاه هاروارد میگوید دانشمندان از تأثیر تفاوت کلاس اجتماعی در تحصیل و سلامت اطلاع داشتند. اما حالا عصبشناسان توانستهاند فضای پیرامونی و رفتار والدین را به فعالیت مغز ارتباط دهند. این نتایج میتواند به تغییرات اساسی در سیاستهای اجتماعی و تحصیلی منجر شود. تغییراتی از جمله بازنگری در برنامههای یادگیری. بهخصوص برنامههایی که یادگیری را از سنین پایینتر آغاز میکنند. او میگوید برنامههای جدید میتوانند در کنار آن بر رشد اجتماعی و احساسی تمرکز کنند؛ از آنجایی که علم نشان میدهد روابط اجتماعی و روابط با محیط اطراف بر شکلگیری قسمتهای مختلف مغز که ناظر بر رفتار انسانها هستند (مانند توانایی تمرکز) تأثیر میگذارند. این تحولات میتوانند بر دستاوردهای آکادمیک هر فرد (مانند یادگیری خواندن و نوشتن) نیز مؤثر باشند. شانکاف میگوید: «ما شاهد یک انقلاب در علم زیستشناسی هستیم. انقلابی که به ما رابطهی میان محیط و عصب را نشان میدهد.»
📑متن کامل گزارش را در پایگاه Newsweek مطالعه کنید.
☑️http://europe.newsweek.com/how-poverty-affects-brains-493239?rm=eu
🔘با NeuroDaily همراه باشید.
💡https://t.me/NIAGg
اموردینو یانگ Helen Immordino-Yang-، استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در شاخهای از علوم اعصاب به نام «علوم اعصاب فقر» فعالیت میکند. با اینکه این تحقیقات اکثرا به واکنش مغز در مواجهه با فضاهای خاص محدود میشود؛ پژوهشگران به نتایج تأسفآوری دستیافتهاند. فقر و شرایطی که به آن ضمیمه است (خشونت، صداهای بلند، آشفتگی در خانه، آلودگی، سوءتغذیه، پرخاش و بیکاری والدین) میتوانند رفتارها، شکلگیری و ترکیببندی ارتباطات مغز را در سن کم تحت تأثیر قرار دهند.
@NIAGg
باید اشاره کرد که دو گزارش علمی در سال 2015، این موضوع را به مرکز توجه رسانهها تبدیل کردهاند. در گزارش اول محققان دریافتهاند که کودکانِ کمبضاعت مادهی خاکستری کمتری در هیپوکامپ (بخش مرتبط با حافظه)، لوب جلویی مغز (مرتبط با تصمیمگیری، حل مسئله، کنترل ضربان و رفتار اجتماعی و احساسی) لوبِ تمپورال (مرتبط با پردازش زبان، دید و شنیدار و خودآگاهی) دارند. این نواحی از مغز در کنار یکدیگر بخش عمدهای از یادگیری و تمرکز را مدیریت میکنند. مواردی که در موفقیت آکادمیک بسیار حیاتی هستند.
این تحقیق که در «JAMA Pediatrics» و در سال ۲۰۱۵ منتشر شده، ۳۸۹ نفر را بین سنهای ۴ تا ۲۲ سال مورد آزمایش قرار داده است. یکچهارم از شرکتکنندگان از خانههایی بسیار پایینتر از خط فقر آمدهاند (در سال ۲۰۱۶ خط فقر در آمریکا ۲۴،۲۳۰ دلار درآمد سالیانه برای خانوادهای چهارنفره بوده است). کودکانی که از بخش کمدرآمد جامعه میآیند؛ رشد کمتری در مادهی خاکستری داشته و نتایج ضعیفتری در تستهای استاندارد کسب کردهاند.
✍️مقاله ی این پژوهش را اینجا بخوانید:
📎 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26192216
پژوهش کلیدی دوم که در «Nature Neuroscience» منتشر شده است، ۱۰۹۹ نفر را بین سنهای ۳ تا ۲۰ سال مورد بررسی قرار داده و نتیجه میگیرد کودکانی که توسط والدین کمدرآمد بزرگ میشوند، دارای فضاهای مغزی کمتری نسبت به کودکانی هستند که در خانوادهای با درآمد ۱۵۰ هزار دلار یا بیشتر زندگی میکنند.
✍️مقاله ی این پژوهش را اینجا بخوانید
📎https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25821911
دکتر جک شانکاف، رئیس مرکز رشد کودکان در دانشگاه هاروارد میگوید دانشمندان از تأثیر تفاوت کلاس اجتماعی در تحصیل و سلامت اطلاع داشتند. اما حالا عصبشناسان توانستهاند فضای پیرامونی و رفتار والدین را به فعالیت مغز ارتباط دهند. این نتایج میتواند به تغییرات اساسی در سیاستهای اجتماعی و تحصیلی منجر شود. تغییراتی از جمله بازنگری در برنامههای یادگیری. بهخصوص برنامههایی که یادگیری را از سنین پایینتر آغاز میکنند. او میگوید برنامههای جدید میتوانند در کنار آن بر رشد اجتماعی و احساسی تمرکز کنند؛ از آنجایی که علم نشان میدهد روابط اجتماعی و روابط با محیط اطراف بر شکلگیری قسمتهای مختلف مغز که ناظر بر رفتار انسانها هستند (مانند توانایی تمرکز) تأثیر میگذارند. این تحولات میتوانند بر دستاوردهای آکادمیک هر فرد (مانند یادگیری خواندن و نوشتن) نیز مؤثر باشند. شانکاف میگوید: «ما شاهد یک انقلاب در علم زیستشناسی هستیم. انقلابی که به ما رابطهی میان محیط و عصب را نشان میدهد.»
📑متن کامل گزارش را در پایگاه Newsweek مطالعه کنید.
☑️http://europe.newsweek.com/how-poverty-affects-brains-493239?rm=eu
🔘با NeuroDaily همراه باشید.
💡https://t.me/NIAGg
PubMed
Association of Child Poverty, Brain Development, and Academic Achievement - PubMed
The influence of poverty on children's learning and achievement is mediated by structural brain development. To avoid long-term costs of impaired academic functioning, households below 150% of the federal poverty level should be targeted for additional resources…
💤 تقویت حافظه در خواب
همهی ما میدانیم که اگر بخواهیم طول روز خود را صرف مطالعه کنیم، بهترین راهکار این است که شب قبل خوب خوابیده باشیم. با وجود اینکه طی مدتهای طولانی دانشمندان بر این نظر بودند که حافظهی ما در اثر اتصال نورونهای عصبی شکل میگیرد، تعریف واضحی برای نقش خواب در ثبت اطلاعات مغز نداشتند.در حال حاضر، دو مطالعهی جدید به شواهد بیولوژیکی دست یافتهاند که نشان میدهند لازمهی توانایی مغز برای به خاطر سپردن اطلاعات این است که در خواب آنها را فراموش کند.
در حال حاضر، مطالعات اخیر دانشگاههای ویسکانسین و جان هاپکینز نشان دادهاند که یکی دیگر از مزایای خواب، هرس شدن حافظهی ما است و همین امر باعث میشود که در زمان بیداری درسهایی را که یاد میگیریم، به خاطر بسپاریم. فرضیهی هموستازی سیناپسی چندان جدید نیست. در یک دههی پیش دانشمندان دانشگاه ویسکانسین این ایده را مطرح کردند که خواب اجازه میدهد مغز، ارتباطات بین نورونهای ما را کاهش دهد تا در طول بیداری تصویر واضحتری از خاطرات خود داشته باشیم.
👈درباره هموستازی بخوانید.
📑https://en.wikipedia.org/wiki/Homeostasis
تیم پژوهشی دانشگاه ویسکانسین به منظور دفاع از فرضیهی خود شواهد بیشتری اضافه کرده است. بیش از چهار سال پیش، محققان قشر مغزی چند موش را مورد بررسی قرار دادند. گروهی از این موشها خوابیده بودند. گروه دیگر سرگرم بازی با یک اسباب بازی بودند و تعداد انگشت شماری هم بدون هیچ محرکی بیدار بودند. در این میان دانشمندان مشغول اندازهگیری ابعاد و شکل ۶۹۲۰ سیناپس در صدها بخش مغزی مختلف این موشها شدند. برشهای گرفته شده از سیناپس موشهای خواب نشان داد که این سیناپسها ۱۸ درصد کوچکتر از سیناپسهای موشهای بیدار هستند.
✍️مقاله ی این پژوهش را که در مجله ی معتبر Science منتشر شده است را بخوانید.
📎http://science.sciencemag.org/content/355/6324/507
تیم دیگری از دانشگاه جان هاپکینز صورت مسئله را از زاویهی دیگری بررسی کردهاند. آنها روی سیناپسهای موشها، نشانگرهای فلورسنت قرار دادند تا عملکرد مغز موش را در زمان خواب مشاهده کنند. همان طور که انتظار میرفت، با کوچکتر شدن سیناپس، اندازهی نشانگر هم کاهش پیدا میکرد. تحلیل بیشتر، نشان از کاهش ۲۰ درصدی اندازهی گیرندههای AMPA داشت. در مرحلهی بعد، محققان اقدام به دستکاری ژنتیکی کردند تا مغز یک موش، فاقد پروتئینی به نام Homer1A باشد. این پروتئین باعث حذف گیرندههای سیناپس میشود. مشاهدات نشان دادند که این موش هم دقیقا مانند دیگر موشهای خویشاوند خود میخوابد. تفاوت قضیه در آنجا بود که سیناپسهای موشهای طبیعی روی گیرندههای آنها باقی میماند.
بهمنظور مطالعهی اثرات این موضوع بر حافظه، موشها وادار به دویدن در جعبهای شدند که کف آن به برق متصل بود. در همان شب، یک مادهی شیمیایی وارد بدن موشها شد تا از ورود Homer1A به اسپینهای دندریتی جلوگیری کند. هنگامی که در روز بعد، موشها دوباره در همان جعبه قرار داده شدند، از ترس یخ زدند. با قرار دادن موشها در جعبههای مشابه ولی بدون برق، مشاهده شد که موشهایی که سایز سیناپسهای مغز آنها کوچکتر شده بود، رفتار شجاعانهتری داشتند. در حالی که موشهایی که پروتئینهای Homer1A در آنها مسدود شده بود، دوباره یخ میزدند.
✍️مقاله ی این پژوهش را در Science بخوانید.
📎 http://science.sciencemag.org/content/355/6324/511
📑گزارش کامل را که در Business Insider منتشر شده است را مطالعه کنید.
👉 http://yon.ir/YsKtd
☑️با NeuroDaily همراه باشید.
💡https://t.me/NIAGg
همهی ما میدانیم که اگر بخواهیم طول روز خود را صرف مطالعه کنیم، بهترین راهکار این است که شب قبل خوب خوابیده باشیم. با وجود اینکه طی مدتهای طولانی دانشمندان بر این نظر بودند که حافظهی ما در اثر اتصال نورونهای عصبی شکل میگیرد، تعریف واضحی برای نقش خواب در ثبت اطلاعات مغز نداشتند.در حال حاضر، دو مطالعهی جدید به شواهد بیولوژیکی دست یافتهاند که نشان میدهند لازمهی توانایی مغز برای به خاطر سپردن اطلاعات این است که در خواب آنها را فراموش کند.
در حال حاضر، مطالعات اخیر دانشگاههای ویسکانسین و جان هاپکینز نشان دادهاند که یکی دیگر از مزایای خواب، هرس شدن حافظهی ما است و همین امر باعث میشود که در زمان بیداری درسهایی را که یاد میگیریم، به خاطر بسپاریم. فرضیهی هموستازی سیناپسی چندان جدید نیست. در یک دههی پیش دانشمندان دانشگاه ویسکانسین این ایده را مطرح کردند که خواب اجازه میدهد مغز، ارتباطات بین نورونهای ما را کاهش دهد تا در طول بیداری تصویر واضحتری از خاطرات خود داشته باشیم.
👈درباره هموستازی بخوانید.
📑https://en.wikipedia.org/wiki/Homeostasis
تیم پژوهشی دانشگاه ویسکانسین به منظور دفاع از فرضیهی خود شواهد بیشتری اضافه کرده است. بیش از چهار سال پیش، محققان قشر مغزی چند موش را مورد بررسی قرار دادند. گروهی از این موشها خوابیده بودند. گروه دیگر سرگرم بازی با یک اسباب بازی بودند و تعداد انگشت شماری هم بدون هیچ محرکی بیدار بودند. در این میان دانشمندان مشغول اندازهگیری ابعاد و شکل ۶۹۲۰ سیناپس در صدها بخش مغزی مختلف این موشها شدند. برشهای گرفته شده از سیناپس موشهای خواب نشان داد که این سیناپسها ۱۸ درصد کوچکتر از سیناپسهای موشهای بیدار هستند.
✍️مقاله ی این پژوهش را که در مجله ی معتبر Science منتشر شده است را بخوانید.
📎http://science.sciencemag.org/content/355/6324/507
تیم دیگری از دانشگاه جان هاپکینز صورت مسئله را از زاویهی دیگری بررسی کردهاند. آنها روی سیناپسهای موشها، نشانگرهای فلورسنت قرار دادند تا عملکرد مغز موش را در زمان خواب مشاهده کنند. همان طور که انتظار میرفت، با کوچکتر شدن سیناپس، اندازهی نشانگر هم کاهش پیدا میکرد. تحلیل بیشتر، نشان از کاهش ۲۰ درصدی اندازهی گیرندههای AMPA داشت. در مرحلهی بعد، محققان اقدام به دستکاری ژنتیکی کردند تا مغز یک موش، فاقد پروتئینی به نام Homer1A باشد. این پروتئین باعث حذف گیرندههای سیناپس میشود. مشاهدات نشان دادند که این موش هم دقیقا مانند دیگر موشهای خویشاوند خود میخوابد. تفاوت قضیه در آنجا بود که سیناپسهای موشهای طبیعی روی گیرندههای آنها باقی میماند.
بهمنظور مطالعهی اثرات این موضوع بر حافظه، موشها وادار به دویدن در جعبهای شدند که کف آن به برق متصل بود. در همان شب، یک مادهی شیمیایی وارد بدن موشها شد تا از ورود Homer1A به اسپینهای دندریتی جلوگیری کند. هنگامی که در روز بعد، موشها دوباره در همان جعبه قرار داده شدند، از ترس یخ زدند. با قرار دادن موشها در جعبههای مشابه ولی بدون برق، مشاهده شد که موشهایی که سایز سیناپسهای مغز آنها کوچکتر شده بود، رفتار شجاعانهتری داشتند. در حالی که موشهایی که پروتئینهای Homer1A در آنها مسدود شده بود، دوباره یخ میزدند.
✍️مقاله ی این پژوهش را در Science بخوانید.
📎 http://science.sciencemag.org/content/355/6324/511
📑گزارش کامل را که در Business Insider منتشر شده است را مطالعه کنید.
👉 http://yon.ir/YsKtd
☑️با NeuroDaily همراه باشید.
💡https://t.me/NIAGg
سخنی با اعضای کانال نورودیلی..
لطفا این حکایت را بخوانید:
عاطفه ۱۵ساله و کلاس نهم متوسطه است. مادر عاطفه در یک سالگی اش بر اثر سرطان فوت کرد و پدر او نیز چند ماه بعد خانواده را ترک کرد. عاطفه با مادربزرگ و برادرش زندگی میکند و تمام درآمد خانواده ۴۰ هزار تومان ماهیانه است. بزرگترین مشکل این خانواده عدم تامین مالی مخارج زندگی بود.
عاطفه هم اکنون یکی از کودکان تحت سرپرستی خیریه آشیان همای رحمت است که بعد از انتشار این اعلان، تحت پوشش فرزند خواندگی قرار گرفت. نزدیک ۷۰ کودک دیگر مانند عاطفه تحت پوشش خیرین موسسه هستند و چونان فرزند عزیزی، زندگی آنها از لحاظ احتیاجات بهداشتی، غذایی، درسی و غیره تامین میشود. چند نفری از این کودکان که از سالها پیشتر تحت حمایت بوده اند، حالا نوجوانانی سختکوش و درسخوان و درحال آماده شدن برای کنکور هستند که دیدن همت و تلاششان برای همه هیجان انگیز و امیدوار کننده است.
نیاگ درحال آماده شدن برای گلریزان فردا به نفع خیریه Oasis است. کودکان زیادی مانند عاطفه هستند که در انتظار تحت پوشش قرار گرفتن و رشد و بالندگی و ساختن فردای خود هستند.
فردا ۱۷ اسفند از ساعت ۱۴ الی ۱۵ در آمفی تئاتر ساختمان مرکز تصویربرداری بیمارستان امام منتظر شما دوستان و عزیزان هستیم.
لطفا این حکایت را بخوانید:
عاطفه ۱۵ساله و کلاس نهم متوسطه است. مادر عاطفه در یک سالگی اش بر اثر سرطان فوت کرد و پدر او نیز چند ماه بعد خانواده را ترک کرد. عاطفه با مادربزرگ و برادرش زندگی میکند و تمام درآمد خانواده ۴۰ هزار تومان ماهیانه است. بزرگترین مشکل این خانواده عدم تامین مالی مخارج زندگی بود.
عاطفه هم اکنون یکی از کودکان تحت سرپرستی خیریه آشیان همای رحمت است که بعد از انتشار این اعلان، تحت پوشش فرزند خواندگی قرار گرفت. نزدیک ۷۰ کودک دیگر مانند عاطفه تحت پوشش خیرین موسسه هستند و چونان فرزند عزیزی، زندگی آنها از لحاظ احتیاجات بهداشتی، غذایی، درسی و غیره تامین میشود. چند نفری از این کودکان که از سالها پیشتر تحت حمایت بوده اند، حالا نوجوانانی سختکوش و درسخوان و درحال آماده شدن برای کنکور هستند که دیدن همت و تلاششان برای همه هیجان انگیز و امیدوار کننده است.
نیاگ درحال آماده شدن برای گلریزان فردا به نفع خیریه Oasis است. کودکان زیادی مانند عاطفه هستند که در انتظار تحت پوشش قرار گرفتن و رشد و بالندگی و ساختن فردای خود هستند.
فردا ۱۷ اسفند از ساعت ۱۴ الی ۱۵ در آمفی تئاتر ساختمان مرکز تصویربرداری بیمارستان امام منتظر شما دوستان و عزیزان هستیم.
OASIS-teaser.mp4
16.9 MB
تیزر فیلمی که فردا در جشن گلریزان موسسه آشیان همای رحمت پخش خواهد شد . . .
☑️ خواندن ذهن انسان با Baxter
پژوهشگران دانشگاه M.I.T موفق به ساخت رباتی شدند که دستورات را با خواندن ذهن انسان دریافت کرده و اجرا میکند. این ربات که "بکستر- Baxter" نام دارد در حین اجرای دستورات در صورتی که مغز امواجی ارسال کند که دستور اشتباه داده، متوجه شده و واکنش نشان میدهد.در آزمایشهای انجام شده با این ربات یک سری عملیات مرتبسازی اشیا با ثبت EEG فرد، انجام شده که با موفقیت همراه بوده است.
@NIAGg
این ربات با همکاری آزمایشگاه کامپیوتر و هوش مصنوعی دانشگاه ام.آی.تی و دانشگاه بوستون ساخته شده و در صورتی که در امواج مغزی خطایی رخ دهد الگوریتمهای یادگیرنده این ربات آنها را کشف میکند و طی 10 تا 30 میلیثانیه واکنش نشان میدهد.
دنیلا روس Daniela Rus مسئول آزمایشگاه هوش مصنوعی ام.آی.تی گفت: ما تلاش میکنیم قدرت این ربات را افزایش دهیم تا بتواند عملیاتهای پیچیدهتری را انجام دهد.وی افزود: در حال حاضر این ربات یک سری عملیات انجام میدهد و برای آنکه آن را ادامه دهد یا متوقف کند کافیست کاربر در ذهن خود موافقت یا مخالفت خود را با انجام آن عملیات اعلام کند تا ربات به آن واکنش نشان بدهد.
این پژوهشگر خاطرنشان کرد:هدف ما این است که پیچیدهترین عملیاتها را بدون گفتن هیچدستور یا فشردن هیچ دکمهای انجام هیم تا برای بیمارانی که امکان برقراری هیچ ارتباطی را ندارند راهی برای برطرفکردن نیازهایشان پیدا کنیم.
🔘متن کامل گزارش را در WIRED بخوانید.
📌 https://www.wired.com/2017/03/baxter-robot-fixes-mistakes-reading-mind/
📎مقاله ای که امروز بصورت آنلاین در اختیار همه قرار گرفت و ویدئوی این ربات را در پست های بعدی بخوانید و ببینید.👇
📌با NeuroDailyهمرا باشید.
💡https://t.me/NIAGg
پژوهشگران دانشگاه M.I.T موفق به ساخت رباتی شدند که دستورات را با خواندن ذهن انسان دریافت کرده و اجرا میکند. این ربات که "بکستر- Baxter" نام دارد در حین اجرای دستورات در صورتی که مغز امواجی ارسال کند که دستور اشتباه داده، متوجه شده و واکنش نشان میدهد.در آزمایشهای انجام شده با این ربات یک سری عملیات مرتبسازی اشیا با ثبت EEG فرد، انجام شده که با موفقیت همراه بوده است.
@NIAGg
این ربات با همکاری آزمایشگاه کامپیوتر و هوش مصنوعی دانشگاه ام.آی.تی و دانشگاه بوستون ساخته شده و در صورتی که در امواج مغزی خطایی رخ دهد الگوریتمهای یادگیرنده این ربات آنها را کشف میکند و طی 10 تا 30 میلیثانیه واکنش نشان میدهد.
دنیلا روس Daniela Rus مسئول آزمایشگاه هوش مصنوعی ام.آی.تی گفت: ما تلاش میکنیم قدرت این ربات را افزایش دهیم تا بتواند عملیاتهای پیچیدهتری را انجام دهد.وی افزود: در حال حاضر این ربات یک سری عملیات انجام میدهد و برای آنکه آن را ادامه دهد یا متوقف کند کافیست کاربر در ذهن خود موافقت یا مخالفت خود را با انجام آن عملیات اعلام کند تا ربات به آن واکنش نشان بدهد.
این پژوهشگر خاطرنشان کرد:هدف ما این است که پیچیدهترین عملیاتها را بدون گفتن هیچدستور یا فشردن هیچ دکمهای انجام هیم تا برای بیمارانی که امکان برقراری هیچ ارتباطی را ندارند راهی برای برطرفکردن نیازهایشان پیدا کنیم.
🔘متن کامل گزارش را در WIRED بخوانید.
📌 https://www.wired.com/2017/03/baxter-robot-fixes-mistakes-reading-mind/
📎مقاله ای که امروز بصورت آنلاین در اختیار همه قرار گرفت و ویدئوی این ربات را در پست های بعدی بخوانید و ببینید.👇
📌با NeuroDailyهمرا باشید.
💡https://t.me/NIAGg
Wired
Baxter the Robot Fixes Its Mistakes by Reading Your Mind
Oh good. To tell when it's made a mistake, a charming robot reads your mind.
@NIAGg_NeuroDaily_Correcting_Rob.pdf
6 MB
مقاله ای که امروز توسط آزمایشگاه هوش مصنوعی MIT درباره ی Baxter منتشر شد.
با NeuroDaily همراه باشید.
https://t.me/NIAGg
با NeuroDaily همراه باشید.
https://t.me/NIAGg
@NIAGg_NeuroDaily_Brain-controlled Robots.mov
9.1 MB
استفاده از realtime EEG برای هدایت Baxter... آزمایشگاه هوش مصنوعی MIT
با NeuroDaily همراه باشید.
https://t.me/NIAGg
با NeuroDaily همراه باشید.
https://t.me/NIAGg
🔸🔹 چرا با افزایش سن، زمان سریع تر می گذرد؟
زمانی که کودک بودیم، آرزو داشتیم بزرگ شویم؛ اما حالا بزرگ شدهایم و گویا زمان نیز با بزرگتر شدن ما سرعت میگیرد! با یک چشم بر هم زدن سالها میگذرند، فصلها بیمعنی میشوند و ما همچنان بزرگ و بزرگتر میشویم. برخی میگویند بزرگ شدن برای ما یک نوع تله از جانب زمان است؛ ما بزرگ میشویم و زمان فشردهتر، گویی میخواهد ما را به چالش بکشد و روی اعصاب ما راه برود. آیا شما تابهحال از خود پرسیدهاید چرا این روزها مثل برق و باد میگذرند؟
@NIAGg
یکی از این نظریهها بیان میکند که وقتی ما بزرگتر میشویم، ساعت بیولوژیکی بدن ما نیز دچار تغییراتی میشود. وقتی که سن ما افزایش پیدا میکند، ضربان قلب نیز آهستهتر میشود؛ بدین ترتیب، سرعت سوختوساز بدن نیز کاهش مییابد. این در حالی است که ضربان قلب یک کودک بالا است و بدن او سرعت سوختوساز بالایی دارد. همهی اینها یعنی ساعت بیولوژیکی بدن یک کودک، در بازهی کمی از زمان، فعالیتهای بسیاری تجربه میکند و کودک احساس میکند زمان دیر میگذرد و کارهای زیادی انجام داده است. نظریهی جالبی است اما متأسفانه قانعکننده نیست.
یک نظریهی دیگر بیان میکند که سرعت گذر زمان به میزان اطلاعاتی که در یک بازهی زمانی مشخص کسب کردهاید، بستگی دارد. وقتی شما مغز خود را با اطلاعات بسیاری درگیر میکنید، بهصورت خودکار، زمان بیشتری برای پردازش آنها نیاز دارید و همین باعث میشود احساس کنید زمان طولانی شده است و دیر میگذرد. هر موقعیت جدیدی که مغز ما با آن مواجه میشود، کلکسیونی از خاطرات را جمعآوری و آنها را پردازش میکند. بنابراین اگر شما مغز خود را با کاری که به آن علاقه دارید، درگیر کنید، حجم عظیمی از اطلاعات جمعآوری میکنید و پردازش آنها به طول میانجامد، همین باعث میشود پردازش اطلاعات، بیشتر از کارهایی که انجام دادهاید، طول بکشد و احساس میکنید زمان برای شما دیرتر گذشته است.
@NIAGg
وقتی کودک چشمان خود را برای نخستین بار باز میکند، با دنیای غریبهای مواجه میشود؛ دنیایی پر از شگفتیها که هر لحظهی آن، یک تجربهی جدید است و کلی چیز برای یاد گرفتن وجود دارد. این یعنی یک کودک باید مغز خود را درگیر کند تا بتواند تجربههای جدید را پردازش کند؛ زیرا برای یک کودک، دنیا در هر لحظه تغییر میکند. این نظریه خیلی واضح توضیح میدهد که درگیرشدن یک کودک با تجربههای جدید، باعث میشود گذر زمان آهسته باشد و کودک از تجربههای جدید لذت ببرد؛ اما برای یک شخص بزرگسال، دنیا تقریباً تکراری شده است.
همین موضوع، به یک مکانیسم بیوشیمیایی ساده منجر میشود. در بدن ما، نوعی پیامرسان عصبی از نوع کاتکولآمین وجود دارد که با نام “دوپامین ” شناخته میشود. دوپامین به ایجاد انگیزه در ما کمک میکند و باعث میشود ما همواره قوهی ادراک خود را تقویت کنیم و روابط اجتماعی خود را بهبود ببخشیم. وجود این پیامرسان عصبی به ما در اندازهگیری زمان و مدیریت آن نیز کمک میکند. وقتی انسان به سن ۲۰ سالگی میرسد، میزان دوپامین موجود در بدن او کاهش مییابد و امکان مدیریت و اندازهگیری دقیق زمان از شخص گرفته میشود و همین باعث میشود زمان در نظر آن شخص بهسرعت بگذرد.
☑️گزارش جذاب زیر را بخوانید:
📑 https://www.theatlantic.com/health/archive/2014/01/dopamine-and-teenage-logic/282895/
✍️جدیدترین مقاله در این زمینه را مطالعه کنید:
📎http://jamanetwork.com/journals/jamapsychiatry/article-abstract/2538518
📌متن اصلی گزارش:
📑http://3tags.org/article/why-is-time-going-faster-as-we-age
💡https://t.me/NIAGg
زمانی که کودک بودیم، آرزو داشتیم بزرگ شویم؛ اما حالا بزرگ شدهایم و گویا زمان نیز با بزرگتر شدن ما سرعت میگیرد! با یک چشم بر هم زدن سالها میگذرند، فصلها بیمعنی میشوند و ما همچنان بزرگ و بزرگتر میشویم. برخی میگویند بزرگ شدن برای ما یک نوع تله از جانب زمان است؛ ما بزرگ میشویم و زمان فشردهتر، گویی میخواهد ما را به چالش بکشد و روی اعصاب ما راه برود. آیا شما تابهحال از خود پرسیدهاید چرا این روزها مثل برق و باد میگذرند؟
@NIAGg
یکی از این نظریهها بیان میکند که وقتی ما بزرگتر میشویم، ساعت بیولوژیکی بدن ما نیز دچار تغییراتی میشود. وقتی که سن ما افزایش پیدا میکند، ضربان قلب نیز آهستهتر میشود؛ بدین ترتیب، سرعت سوختوساز بدن نیز کاهش مییابد. این در حالی است که ضربان قلب یک کودک بالا است و بدن او سرعت سوختوساز بالایی دارد. همهی اینها یعنی ساعت بیولوژیکی بدن یک کودک، در بازهی کمی از زمان، فعالیتهای بسیاری تجربه میکند و کودک احساس میکند زمان دیر میگذرد و کارهای زیادی انجام داده است. نظریهی جالبی است اما متأسفانه قانعکننده نیست.
یک نظریهی دیگر بیان میکند که سرعت گذر زمان به میزان اطلاعاتی که در یک بازهی زمانی مشخص کسب کردهاید، بستگی دارد. وقتی شما مغز خود را با اطلاعات بسیاری درگیر میکنید، بهصورت خودکار، زمان بیشتری برای پردازش آنها نیاز دارید و همین باعث میشود احساس کنید زمان طولانی شده است و دیر میگذرد. هر موقعیت جدیدی که مغز ما با آن مواجه میشود، کلکسیونی از خاطرات را جمعآوری و آنها را پردازش میکند. بنابراین اگر شما مغز خود را با کاری که به آن علاقه دارید، درگیر کنید، حجم عظیمی از اطلاعات جمعآوری میکنید و پردازش آنها به طول میانجامد، همین باعث میشود پردازش اطلاعات، بیشتر از کارهایی که انجام دادهاید، طول بکشد و احساس میکنید زمان برای شما دیرتر گذشته است.
@NIAGg
وقتی کودک چشمان خود را برای نخستین بار باز میکند، با دنیای غریبهای مواجه میشود؛ دنیایی پر از شگفتیها که هر لحظهی آن، یک تجربهی جدید است و کلی چیز برای یاد گرفتن وجود دارد. این یعنی یک کودک باید مغز خود را درگیر کند تا بتواند تجربههای جدید را پردازش کند؛ زیرا برای یک کودک، دنیا در هر لحظه تغییر میکند. این نظریه خیلی واضح توضیح میدهد که درگیرشدن یک کودک با تجربههای جدید، باعث میشود گذر زمان آهسته باشد و کودک از تجربههای جدید لذت ببرد؛ اما برای یک شخص بزرگسال، دنیا تقریباً تکراری شده است.
همین موضوع، به یک مکانیسم بیوشیمیایی ساده منجر میشود. در بدن ما، نوعی پیامرسان عصبی از نوع کاتکولآمین وجود دارد که با نام “دوپامین ” شناخته میشود. دوپامین به ایجاد انگیزه در ما کمک میکند و باعث میشود ما همواره قوهی ادراک خود را تقویت کنیم و روابط اجتماعی خود را بهبود ببخشیم. وجود این پیامرسان عصبی به ما در اندازهگیری زمان و مدیریت آن نیز کمک میکند. وقتی انسان به سن ۲۰ سالگی میرسد، میزان دوپامین موجود در بدن او کاهش مییابد و امکان مدیریت و اندازهگیری دقیق زمان از شخص گرفته میشود و همین باعث میشود زمان در نظر آن شخص بهسرعت بگذرد.
☑️گزارش جذاب زیر را بخوانید:
📑 https://www.theatlantic.com/health/archive/2014/01/dopamine-and-teenage-logic/282895/
✍️جدیدترین مقاله در این زمینه را مطالعه کنید:
📎http://jamanetwork.com/journals/jamapsychiatry/article-abstract/2538518
📌متن اصلی گزارش:
📑http://3tags.org/article/why-is-time-going-faster-as-we-age
💡https://t.me/NIAGg
The Atlantic
Dopamine and Teenage Logic
Young minds are often portrayed as stews of hormones and impulse; but the decisions they make are often deeply rational and deserving of greater consideration.
پیش بینی ری کورزویل/Ray Kurzweil: "در سال 2030 مغز ما با نانوربات ها (Nanobots) به اینترنت متصل می شود"... نشانه های تحقق این پیش بینی را در گزارش Huffington Post بخوانید.
http://yon.ir/z2Drq
@NIAGg
http://yon.ir/z2Drq
@NIAGg
یادداشت دکتر سجاد جعفری که در مجله معتبر Chronobiology منتشر شد: "آیا مغز لیونل مسی می تواند گذر زمان را آهسته کند؟"در این یادداشت به مدل بندی انتقال پیام درساختار شبکه نورون ها اشاره شده است.
@NIAGg
@NIAGg
@NIAGg_NeuroDaily_Can_Lionel_Messi’s.pdf
603.6 KB
یادداشت دکتر سجاد جعفری، استاد دانشگاه امیرکبیر در مجله معتبر Chronobiology:
Can Lionel Messi’s brain slow down time passing?
با NeuroDaily همراه باشید.
https://t.me/NIAGg
Can Lionel Messi’s brain slow down time passing?
با NeuroDaily همراه باشید.
https://t.me/NIAGg