نظر من اینه که بر خلاف اینکه توی پژوهش اثر دارونما و اثرات غیر اختصاصی رو سعی میکنیم تا حد امکان کم کنیم تا اثر اختصاصی درمان رو کشف کنیم؛ توی اتاق درمان تا میتونیم باید از فاکتور های مختلف استفاده کنیم تا اثر غیر اختصاصی درمان رو افزایش بدیم.

چون برداشت من اینه که هدف از پژوهش کشف حقیقت، و هدف از درمان برگشت بیمار به زندگی عادی اش هست و خیلی مهم نیست که به طور خاص تغییر سوگیری های شناختی فرد رو بهبود داده یا رابطه درمانی به عنوان یک عنصر عمومی موثر در درمان.

🆔 Telegram |YouTube

⬛️Title: Psychological Intevention : The story of the brain that heal itself.

🗣Language: Farsi
🎤Speaker: Danial Nejadmasoom
📅Date: 30 April , 2023
▶️Organizer: International NeuroTalk Event, IUMS
🗺Location: Razi Intrnational Hall, IUMS

ℹ️Description: This lecture is about the importance of top-down view in the medical science and psychological interventions.

#lecture
#hypnosis
#placebo
#psychological_intervention

🆔Channel ID: @dan_hypnos

من نمیتونم حتی درمان دارویی چه در کانتکست پزشکی و چه روانپزشکی رو هم صرفا زیست شناختی ببینم. در اثر گذاری درمان بین کسی که دارو رو در یک ریچوال درمانی مناسب دریافت میکنه و دیگران تفاوت وجود دارد.

داستان مجید و متغییر های مزاحم.

مجید بعد از آن روز مدام به مشکل قضیه فکر میکرد؛ نمیتونست به راحتی بپذیرد که وقتی پلی لیست مورد علاقه همه را با آن دقت بالا پیش بینی کرده، در جشن منجر به رضایت افراد از آهنگ نشده باشد.

یک روز زمانی که در ترافیک پر سر و صدای شهرشان در حال شنیدن آهنگ مورد علاقه اش بود، متوجه شد که مثل همیشه نمیتواند از آهنگ لذت ببرد.

در همین حال به ذهنش رسید که زمانی که هوش مصنوعی پیش بینی آهنگ را تست میکرده است، فضای اطراف ساکت بوده؛ اما در روز مهمانی به دلیل عملیات ساخت و ساز در نزدیکی خانه شان سر و صدای آزار دهنده زیادی ایجاد میشد.

مجید به این نتیجه رسید که شرایط بررسی روشی که ایجاد کرده هرچقدر در دو حالت شبیه هم باشد، نتیجه گیری دقیق تری میتواند انجام دهد. او متوجه شد متغییر های مزاحم و ناخواسته ای وجود داشته اند، و تا زمانی که روشی جهت کنترل یا حذف این متغییر های مزاحم پیدا نکند نمیتواند مطمئن شود اثری که مشاهده میکند صرفا ناشی از روش ابداعی اش است یا خیر.

🆔 Telegram |YouTube

هدف من از گفتن داستان های مجید، آموزش آمار به قصد کار آکادمیک نیست، چون خودم هم تخصصش رو ندارم. منتهی تلاش های ناچیزی دارم میکنم که حتی الامکان با زبان غیر تخصصی این مفاهیم رو بازگو کنم، چون معتقدم خیلی از اینها توی روزمره ما هم کاربرد داره.

مثلا بگن فلان درخت سالانه ۲۰۰ نفر رو شفا میده، ذهن نقاد باید بپرسه بر فرض که واقعا ۲۰۰ نفر شفا پیدا کردن، آیا آمار همه افراد رو داریم؟ شاید ۱۰۰۰ نفر رفتن دیدن درخت ۳۰۰ نفر بدتر شدن ۵۰۰ نفر تغییری نکردن؛ ولی تنها چیزی که به ما نشون میدن ۲۰۰ نفر شفا گرفته هست.

توی همون ۲۰۰ نفر چطور میتونیم مطمئن بشیم ناشی از اثر درخت جادویی بود و متغییر های مزاحمی دخیل نبودن؟

قرار نیست، صرفا به آمار بپردازم، به طور کل هدف من اینه که نسبت به پذیرش پدیده ها ذهنیت پرسشگرانه تری داشته باشیم.

🆔 Telegram |YouTube

آیا فروید استعاره کوه یخ را برای ذهن مطرح کرده است؟
اگر در اینترنت یا در کتاب ها درباره روانکاوی خوانده باشید، بارها به استعاره کوه یخ برخورد کرده اید که به فروید نسبت داده میشود. به عنوان مثال اریک کندل، برنده نوبل فیزیولوژی سال ۲۰۰۰ در ابتدای یکی از کتاب هایش این نقل قول را به فروید نسبت میدهد:

The mind is like an iceberg, it floats with one-seventh of its bulk above water.
—Sigmund Freud

این در حالی است که در هیچ یک از نوشته های منتشر شده فروید به چنین مطلبی اشاره نشده است! نتایج جستجو درباره این استعاره به استنلی هال، ارنست جونز و فخنر بازمی گردد و بیشتر به صورت نقل قول اشتباه یا برداشت اشتباه از آثار یکدیگر بوده.

استعاره کوه یخ پس از غرق شدن کشتی تایتانیک در سال 1912، که کوه های یخ در اذهان عمومی برجسته شده بود، محبوبیت بیشتری پیدا کرد. علاوه بر بی سند بودن این نقل قول در ارتباط با فروید، موزه فروید لندن بر خود این استعاره ایراد میگیرد و اشاره میکند که ساختار ذهن طبق نظریه فروید، پویا است ولی ساختار کوه یخ اساسا ایستا است.

منابع ۱, ۲
🆔 Telegram |YouTube

📕ذهن دچار اختلال: مغز های غیر عادی چه چیزی را درباره خودمان نشان میدهند


کندل برنده جایزه نوبل، در این کتاب با استفاده از روایت تحقیقات مختلف نشان میدهد که مغز های دارای اختلال چگونه به درک ما از کارکرد های مغزمان کمک میکنند.

#book
#mental_disorder


🆔 Telegram |YouTube

🆔 Telegram |YouTube

شایع ترین نوع سیناپس، سیناپس های آکسو-دندرتیک هست؛ اما انواع دیگر آکسو-سوماتیک، آکسو-آکسونیک هم وجود دارن. با نگاه دقیق تر شاید همه گزینه ها (بجز سیناپس) از اجزای نورون هستند که امکان دریافت اطلاعات از نورون دیگر را داشته باشند. اما وقتی چهار گزینه وجود دارد و قرار است یکی را بزنید، قائدتا معمول ترین پاسخ را باید در نظر بگیرید.

🆔 Telegram |YouTube

من یک بیمار روانی هستم!

👤نویسنده: دکتر سید وحید شریعت -روانپزشک-هفته نامه سلامت ۱۳۸۹/۷/۱۷

من يک بيمار رواني هستم. بله، منظورم خودم است؛ دکتر سيدوحيد شريعت، روان‌پزشک و استاديار دانشگاه علوم پزشکي ايران! چند سالي هم هست که دارم دارو مصرف مي‌کنم و شکر خدا الان بهترم؛ وگرنه که نمي‌تونستم اينها را برايتان بنويسم.

چرا داريد اين‌طوري نگاهم مي‌کنيد؟ مگر چه اشکالي دارد؟ چرا بايد از گفتن اين مساله خجالت بکشم؟ مگر داشتن يک بيماري رواني با داشتن فشارخون يا ديابت فرقي مي‌کند؟ در هر دوي آنها فقط برخي تغييرات شيميايي در بدن اتفاق افتاده که باعث بيماري شده است.

در بيماري رواني، اين تغييرات در مغز ما اتفاق مي‌افتد و برخي از مواد ناقل شيميايي در مغزمان کم و زياد مي‌شوند ولي در ديابت، اين تغييرات در لوزالمعده رخ مي‌دهد و نتيجه‌اش در خون منعکس مي‌شود. شما تا حالا کسي را ديده‌ايد که از داشتن ميگرن يا آپانديسيت شرمگين باشد يا بخواهد بيماري خودش را پنهان کند، يواشکي دکتر برود يا نخواهد اسم واقعي خودش را هنگام مراجعه به دکتر بگويد؟! پس چرا از شنيدن اينکه فردي بيماري رواني دارد، يکه مي‌خوريد و انتظار داريد که مثل بسياري از افراد، بيماري خود را پنهان کند؟ مگر خودش خواسته که بيمار شود يا خطايي از او سرزده که به اين بيماري دچار شده؟ اگر اين‌طور نيست، پس چرا وقتي به بيماري رواني دچار مي‌شويم سعي مي‌کنيم که کسي از قضيه بو نبرد و حتي نزديک‌ترين اقوام هم از آن خبردار نشوند؟!

گاهي اين مساله آن قدر برايمان حساس مي‌شود که حتي حاضريم بيماري و مشکل خود را پنهان کنيم يا اصلا از خير دوا و دکتر هم بگذريم ولي از «خطر» اينکه کسي بفهمد ما مشکلي داريم دور شويم و از «انگ» بيماري رواني محفوظ بمانيم! شايد از اين نگران باشيم که از اين پس، جور ديگري به ما نگاه شود يا از ما بترسند، به ما اعتماد نکنند، بگويند شخصيت ضعيفي داشته‌ايم، ديوانه خطابمان کنند، نتوانيم ازدواج کنيم، از محل کار اخراج‌مان کنند و صد جور بدبختي ديگر برايمان پيش بيايد، فقط براي اين که قضيه لو رفته که ما نوعي بيماري رواني داريم. همه اينها آواري است به نام انگ بيماري که روي سر بيماران خراب مي‌شود و دردي بر دردهاي خودشان و خانواده‌شان مي‌افزايد.

ولي مساله اينجاست که بيشتر بيماران رواني، نه خطرناک هستند، نه احمق و خنده‌دار، نه غيرقابل اعتماد و ديوانه، نه از کارافتاده و لاابالي؛ به خصوص با انجام درمان، درصد قابل‌توجهي از بيماران به طور کامل يا تقريبا کامل به وضعيت عادي خود برمي‌گردند.

اگرچه اغلب اوقات، اين به معني عدم نياز به ادامه درمان و «ريشه‌کن شدن» بيماري نيست؛ همان‌طور که فرد مبتلا به ديابت يا فشارخون با درمان، بيماري خود را «کنترل» مي‌کند و بايد مدت‌ها درمان‌هاي خود را ادامه دهد. مهم اين است که درمان بيماري مي‌تواند تا حد زيادي از عوارض بيماري درمان‌نشده بکاهد و ما را به زندگي عادي روزانه خود برگرداند؛ همچنان که بيماري من را کنترل کرده و مي‌توانم با پسرم بازي کنم، به دانشجويانم درس بدهم و به بيمارانم کمک کنم. من زندگي را دوست دارم.

منبع

🆔 Telegram |YouTube

🆔 Telegram |YouTube

خودآموز دیکتاتورها- ص ۱۸۵- نشر ثالث
سو استفاده از برچسب های روانپزشکی راه و رسم دیکتاتور هاست.

🆔 Telegram |YouTube