روزانه خیلیا بهم پیام میدن که توی مقاله خوندن، پیدا کردن ایده برای پایان نامه و ... مشکل دارن. اینجوری وقتی کتابم میخونی میتونی به پایان نامت هم فکر کنی.

شاید به یادآوری این موضوع نیاز داشته باشی

دیروز با مدیر یکی از استارتاپ های موفق جلسه داشتیم، محصولی که ساختن بیش از ۱ میلیون نصب داشته با روزانه 200 k کاربر فعال!

متوجه شدیم ایشون فارغ التحصیل شریف بوده ولی توی جلسه به یه حقیقت اشاره کرد؛ اینکه چیزی که باعث شده بود توی اوج ترافیک ۲ ساعت توی مسیر باشیم تا ایشان رو ببینیم این نبود که ایشون شریف درس خونده، ما حتی خبر هم نداشتیم.

ما برای دیدن کسی که برای هزاران نفر، تونسته بود یک ارزش خلق کنه رفتیم.

در نهایت کار، چیزی که مهمه اینه که بتونی برای خودت، اطرافیانت و جامعه‌ت یک ارزش خلق کنی، یه چالش و دردی رو از بقیه کم بکنی و این لزوما نیاز به تحصیلات عجیب و غریب در دانشگاه های برتر ایران نداره.

استادمون مثال های منفی رو با "من" شروع نمی‌کرد

جمعه هفته پیش بچه‌ها سر کارگاه EMDR ازش پرسیدن چرا وقتی داشتین جمله مراجع رو می‌خوندین که با " من فلان مشکل را دارم ..." شروع شده بود، از ضمیر "او ..." استفاده کردین؟

مدرس کارگاه جواب داد:

شمارو نمیدونم ولی من خیلی به اثر کلمات باور دارم، نمی‌خوام حتی سهوی به خودم القا کنم که فلان مشکل رو دارم.

خودم به عنوان کسی که ۷ ساله با هیپنوتیزم آشنا هستم، هم به اثر کلمات باور داشتم ولی تا این حد رعایت کردن رو خیلی افراطی میدونستم!

ولی بعد از کارگاه کمی کنجکاو شدم و درباره یه موضوع مشابه یکم سرچ کردم؛ دیدم یه پدیده ای توی مترجم های حوزه سلامت دیده شده.

توی سال ۲۰۲۴ روی ۱۲ تا مترجم در بیمارستان‌های آمریکا یه پژوهش کیفی انجام دادن، و متوجه شدن که:

توی اون جمعیت تفسیر اول‌شخص در موقعیت‌های پرحادثه، میتونه یکی از عواملی باشه که مترجمان رو به تجربه‌ی اضطراب، افسردگی، حملات پانیک و خاطرات مزاحم سوق می‌ده.

توی حوزه پزشکی هم به چنین چیزی اشاره شده:

مترجمان پزشکی به دلیل تفسیر اول‌شخص (در کنار چندتا عامل دیگه) در لحظات دشوار بالینی، در معرض آسیب نیابتی (Vicarious Trauma) قرار می‌گیرند.

اگرچه در همین راستا مؤسسه بریتانیایی Translation & Interpreting هم موضع مشابهی داره و میگه:

استفاده از «I/we» می‌تواند احساس درگیرشدن با تجربه گوینده را افزایش دهد و در شرایط تروماتیک یکی از عوامل بالقوه آسیب نیابتی باشد.

ولی تا اونجایی که من خوندم هنوز قانع نشدم این فاکتور به تنهایی بتونه آسیب زا باشه. چیزی که مشهود هست اینه که برای مترجمان سلامت، یک نیاز هیجانی سنگین و مستمر احساس میشه؛ شاید ترکیبی از عوامل اثرات منفی ایجاد کنه.

افراد فعال در این شغل، بدون منابع حمایتی کافی مثل نظارت بالینی، جلسات تخلیه‌ی هیجانی و دسترسی به خدمات روان‌شناسی، مستعد فرسودگی شغلی و آسیب روانی میشن.

دانیال نژادمعصوم

مجامع علمی نسبت به استفاده از کلمه hypnosis (هیپنوتیزم) به تنهایی حساس هستن، اگر به تنهایی استفاده کنید بهتون گوشزد می‌کنند که با clinical hypnosis یا همان "هیپنوتیزم بالینی" جایگزینش کنید.

علتش این هست که می‌خواهند بین استفاده حرفه‌ای از این روش و استفاده غیر حرفه‌ای آن تمایز قائل بشن. مثل این اشتباه سهوی که ما توی این مقاله داشتیم و داورا بهمون یادآوری کردن.

*پ.ن: بندگان خدا نمیدونن توی ایران بهش میگن "هیپنو".😁

اگه بخاطر هزینه زیاد کتابا، کتاب خوندن رو خیلی وقته کنار گذاشتی نورولینگو می‌تونه کمک کنه کتابای بیشتری رو با هزینه کمتر بخونی.

البته توی نورولینگو صرفا ترجمه ارائه نمیدیم، بستر تجربه یادگیری رو ایجاد می‌کنیم!

فعلا با یه کتاب خفن مقدماتی علوم اعصاب از سری آکسفورد شروع کردیم.🔥🧠

🧠چرا بعضی از ما در برابر تلقین و القا خیلی مستعد تریم، حتی بدون اینکه خودمون بفهمیم؟ چرا خیلی وقت‌ها داروی ضدافسردگی، از نظر بالینی فرقی با یه قرص دارونمای ساده نداره؟ و آیا واقعاً خودمونیم که تصمیم می‌گیریم، یا یکی داره پشت پرده روی ذهنمون کار می‌کنه؟

توی این ویدیو، دکتر امیر راز (Amir Raz)، عصب‌شناسِ استاد دانشگاه‌های کرنل، کلمبیا و مک‌گیل و بنیان‌گذار مؤسسه‌ی مغزِ دانشگاه چپمن، درباره‌ی همین سؤال‌ها حرف می‌زنه.

از تجربه‌ی عجیبش به‌عنوان یه شعبده‌باز حرفه‌ای که وارد دنیای علم مغز شده، تا اینکه چرا اثر دارونما حتی وقتی بدونیم دارونماست هم جواب می‌ده، و چطور همین «قدرت القا» می‌تونه رفتار رأی‌دهی، تصمیم‌های بزرگ زندگی، و حتی سلامت روانمون رو شکل بده.

این گفت‌وگو برگرفته از کتاب «The Suggestible Brain: The Science and Magic of How We Make Up Our Minds» ؛ کتابی که ترکیبی نادر از دقتِ علمیِ یه عصب‌شناسِ فعال و نگاهِ یه شعبده‌بازِ حرفه‌ای به رازهای ذهن آدمیزاد به نمایش میذاره.

اگر به خواندن این کتاب علاقه‌مند هستید، همین حالا می‌تونید توی نرم‌افزار نورولینگو مطالعه‌اش کنید.

دکتر راز ایرانی نیست، اینو پیشاپیش بگم. ولی اگه دوست دارین توی حوزه عصب شناسی هیپنوتیزم پژوهش کنید، حتما آثار ایشون رو مطالعه کنید. متاسفانه ایشون توی این چند سال جزو معدود آدمایی مطرح فیلد من هست که نتونستم باهاش ارتباط برقرار کنم. حدس میزنم به این خاطر که هردومون از کشور های خاصی هستیم.😬

تابستون ۹۸ بود که با "تست رورشاخ" آشنا شدم، کل این تصاویر لکه جوهر رو توی یه کلر بوک گذاشته بودم و هرکی میدیدم نشون میدادم. اون زمان حتی وارد روانشناسی هم نشده بودم ...

از هر نفر توی فامیل می‌پرسیدم که توی این تصویر چی ‌میبینه و توی دفترچه خودم یادداشت می‌کردم، البته قصدم شخصیت شناسی و تفسیر رایج این تست نبود؛ اون زمان چون با هیپنوتیزم و مفهوم القا آشنا شده بودم، دوست داشتم ببینم چقدر تفسیرشون از تصاویر می‌تونه تغییر کنه.

حالا توی دقیقه 3:25 این ویدیو دیدم که این روانشناس، داره میگه که استفاده رایج این تست چقدر پرته. میگه یه پژوهش انجام شده و توی اون پژوهش یک شیشم افراد کاملا نرمال، بر اساس تست رورشاخ مبتلا به اسکیزوفرنی تشخیص داده شدن :)

یسری باور اشتباه دیگه هم توی روانشناسی مثال میزنه؛ پیشنهاد می‌کنم ببینیدش.

اگه ساپولسکی همین پژوهش رو [4:45] انجام داده بود، یه کتاب می‌نوشت و اسمش رو میذاشت "چرا موش‌ها آلزایمر نمی‌گیرند."

توضیح یکسری از یافته های جلوگیری از افت حافظه، توسط اریک کندل، برنده نوبل پزشکی بخاطر کشف مکانیزم عصبی یادگیری.

اکثراً اریک کندل رو به‌عنوان یکی از نویسندگان کتاب مرجع Principles of Neural Science می‌شناسن؛ یه کتاب که برای خیلی‌ها یکی از منابع اصلی یادگیری علوم اعصابه.

اما جالبه بدونید کندل بخش مهمی از کارش رو به رابطه‌ی مغز، هنر و ادراک اختصاص داده.

اون سه‌تا کتاب جدی توی این حوزه داره:
1. Reductionism in Art and Brain Science

2. The Age of Insight

دو سال پیش یعنی ۲۰۲۴ هم کتاب Essays on Art and Science رو منتشر کرد.

کتاب آخرش مجموعه‌ای از هفتا مقاله‌س که یکی از مفاهیمی که توش مطرح می‌کنه Beholder’s Share هست؛ یعنی این ایده که یک اثر هنری بدون ادراک و مشارکت ذهنی بیننده، کامل نیست.

اگه به تلفیق هنر و دانش مغز علاقه دارین، به نظرم خوندن این سه‌تا کتاب فرصت خوبی برای آشنایی با این موضوعه.

یکی از باگ های حوزه آموزش کنکور علوم شناختی اینه که تدریس خوبی برای درس علوم اعصابش وجود نداره؛ اینو تقریبا از هر داوطلبی بپرسین تایید میکنه.

حدود یه سال پیش داشتم برای چنین دوره ای محتوا آماده میکردم منتهی بشدت سرم شلوغ شد و نصفه کاره رهاش کردم.

با این حال این نمونه اولیه یه بخشی از اسلایدهام بود که اتفاقی چشمم بهشون خورد، گفتم اینجا بذارم شاید بدرد کسی خورد.

شاید یادتون نیاد، ولی اسلاید ها وقتی نوت بوک ال ام نبود این شکلی بود دوستان 🫠

از دیدن این ایمیل که یه دانشجوی ترم دو یا سه ای کارشناسی (سال 2020) زده به گاج دچار شرم نیابتی میشین یا نه؟😂

نقطه مشترک خیلی از آدمایی که ازم سوال میپرسن اینه که حتی ذره ای ریسک یا اشتباه نمیخوان بکنن ... والا من خودم مگه دارم راه 100 درصد درستی رو همیشه میرم که بخوام راه تضمینی به کسی بگم. شما خیلی اوقات فقط وقتی میفهمید درست بوده که نتیجه داده. مثلا توی همین کار مسخره ای که کرده بودم، اگه گاج میگفت بیا کتابتو چاپ کنم بعد میلیاردر میشدم شما میگفتید واو چه آدم خفنی بوده دانیال.

دغدغه مو با این تست مطرح کردم؛ بهم این کتاب رو معرفی کرد ...
The Hard Thing About Hard Things

👊این ابزار مشکلت رو به یه کتاب تبدیل میکنه ...

▪️یسری مشکل مثل دیو چنگ انداختن و مانع پیشرفت ما شدن، ولی برای جنگیدن هر دیوی یه کتاب وجود داره که باید بخونی!👹📚

▪️نورولینگو با کمک سوالاتی که ازت میپرسه بهت کمک می‌کنه از مشکلت به یه کتاب برسی. 🤝🙂‍↔️

این تست رو از طریق neurolingo.ir یا فشردن این کلمه بدین؛ جوابشم می‌تونین مثل عکس دانلود کنین و با بقیه به اشتراک بذارین.😁


◀️پشتیبانی مونم که مثل همیشه اینجا فعاله.

گروه عمومی نورولینگو

حالا شما هم می‌تونین فلش کارت خودتون رو بسازیننن؛ میتونین توی کانال نورولینگو یا کامنت های همین پست برام بفرستین نتیجه رو.😎

توی این چند سال فعالیت هیچوقت گروه تلگرامی تشکیل ندادم؛ ولی برای نورولینگو گروه تشکیل دادم.

اینجا فقط درباره کتابخوانی و کتابهایی که می‌خونیم یا می‌خواهیم بخونیم حرف می‌زنیم:

https://t.me/neurolingo_gap