محبوب ترین پست کانالم در 2024 فقط یک خط بوده:
یادت نره که باید انجام بدی تا مسلط بشی؛ نه که مسلط بشی بعد انجام بدی.

فراخوان جذب پژوهشگر جهت تشکیل تیم فناورانه

دوستان عزیزم سلام؛ برای پیشبرد فوری یک طرح فناورانه جذاب در دانشگاه علوم پزشکی تهران، ما در حال شکل‌دهی یک هسته مرکزی قدرتمند هستیم که پل ارتباطی بین علوم بالینی و تکنولوژی باشد.

برای تکمیل این پازل، ما همزمان به همکاری و مشورت فوری متخصصین در دو شاخه اصلی نیاز داریم:

🩺 ۱. متخصصین حوزه سلامت و بالین: دوستانی با بک‌گراند قوی علمی یا تجربی در حوزه‌های:

● روانشناسی سلامت / روان‌شناسی سرطان
● مراقبت‌های تسکینی
● تجربه کار با بیماران مزمن یا سرطانی

💻 ۲. متخصصین حوزه مهندسی و فنی: دوستانی با مهارت و تجربه پیاده‌سازی قوی در حوزه‌های:

● برنامه‌نویسی - بخصوص موبایل و بک‌ند
● یادگیری ماشین و هوش مصنوعی

نکته بسیار مهم درباره ماهیت کار: تأکید می‌کنم که ماهیت این همکاری در این مرحله، صرفاً علمی و پژوهشی است و جنبه تجاری ندارد. ما به دنبال تشکیل یک تیم منسجم برای حل یک چالش علمی بزرگ در تقاطع این دو رشته هستیم.

داشتن تحصیلات آکادمیک مرتبط یک پوینت مثبت بزرگ است، اما مهارت پژوهشی و عملی شما اولویت دارد. من دنبال همکارانی هستم که تعهد زمانی و علمی بالایی داشته باشن و بتونن در بازه زمانی پروژه، با تمرکز و در دسترس بودن، کنار تیم باشن تا کار رو به نتیجه برسونیم.

اگر در هر یک از این دو شاخه تخصص دارید و دغدغه کار علمی بین‌رشته‌ای دارید، ممنون میشم در پیام خصوصی (PV) خودتون رو معرفی کنید، خلاصه‌ای از تجربیات مرتبط‌تون رو بگید و رزومه‌تون رو ارسال کنید.

ارادتمند
نژادمعصوم
🆔 @dan_njd

پیشگیری از سرطان پستان، هنوز در نفس رایگانه ...

امروز در جلسه‌ای با یک سری از مسئولین حوزه بهداشت و درمان داشتیم؛ میگفتن یکی از افراد تحت پوششون هر چهار هفته ۲۹۰ میلیون تومن هزینه درمان سرطانش هست.

توصیه صریح سازمان بهداشت جهانی این هست که، تمام بانوان بالای ۴۰ سال باید هر سال ماموگرافی بشوند. (تاکید مجدد روی کلمه تمام بانوان بالای ۴۰ سال.)

افرادی که زیر ۴۰ هستند اگر ریسک خانوادگی دارند هم می‌تونن شرکت کنن.

تمام خدمات این طرح رایگان و در مراکز تصویربرداری معتبر تهران و اسلامشهر انجام میشه.

🎭پارادوکس تراژیک: چرا آهنگ‌های غمگین را دوست داریم؟

شمارو نمی‌دونم اما خود من خیلی از اوقات آهنگای بیش از حد شاد رو رد می‌کنم؛ چون حس می‌کنم با خلق پایه من بیش از حد فاصله دارند.

این پدیده رو در روانشناسی به نام تطابق خلقی یا Mood Congrunce می‌شناسیم.

این فرضیه خوبیه اما کافی نیست، این پدیده مرموزتر و پیچیده‌تر از این حرفاست.

🟥آیا می‌شه از موسیقی غمگین لذت ببریم؟
به نظر می‌رسه که لذت بردن از موسیقی غمگین یک پارادوکس هست. اغلب غم و اندوه رو یک احساس منفی می‌دونیم، بنابراین منطقیه که فکر کنیم باید از آن اجتناب کنیم. با این حال، تحقیقات نشون داده که ما نه تنها از گوش دادن به موسیقی غمگین لذت می بریم، بلکه خیلی اوغات به دنبالش هستیم.

در یک مطالعه، پژوهش‌ پروفسور شوبرت نشان داد که، وقتی از شرکت‌کنندگان خواسته شد که تصور کنند که عناصر غم از آهنگ حذف می‌شود:

۸۰ درصد از شرکت کنندگان دیگر آن موسیقی را لذت‌بخش نمی‌دانستند.

🟥کدوم غم؟ مثبت یا منفی؟
مطالعه دیگری همسو با یافته‌های شوبرت، به طرز جالبی سه‌نوع مختلف غم را شناسایی کرد:

۱)غم واقعی ۲)غم تسکین دهنده ۳) غم شیرین

با توجه به این دسته‌بندی اگرچه تجارب منفی هم وجود داشت، اما اغلب این تجارب هیجانی مثبت گزارش شده بودند.

🟥 چی‌میشه که یک‌دفعه «ساسی» رو پلی می‌کنیم؟
واقعا ساسی رو پلی می‌کنی؟! بگذریم ... پژوهشگرا معتقدن که ما خیلی اوقات همینجوری نیست که یه موسیقی خاصی رو گوش می‌کنیم. استراتژی‌های مختلفی در انتخاب مون نقش دارن:

▪️حافظه: انتخاب موسیقی که تداعی کننده یک رویداد گذشته باشه. مثلا یکی از آهنگای کلاه قرمزی تورو یاد اکست می‌ندازه (تو کامنتا بگو کدوم آهنگش).

▪️ارتباط: وقتی هست که موسیقی رو بر اساس همخوانی حس یا متنش با حس اون لحظه مون انتخاب کنیم. خیلی اوقات اصلا نمی‌فهمم محسن نامجو چی‌می‌گه، ولی حس کارشو دوست دارم.

▪️ارزش زیبایی‌شناختی: یه زمانایی آهنگی رو انتخاب می‌کنیم چون از لحاظ هنری اون رو زیبا می‌دونیم و این حس مثبتی ایجاد می‌کند. مثل کسی که عاشق تحریرای رضا گلزاره (بعد برید بگید دانیال بی‌مزه‌س).

▪️پیام: گاهی پیام مون با پیام آهنگه هم‌راستاس، این باعث می‌شه بخوایم گوشش کنیم. مثلا ممکنه خیلی‌ها واقعا صدای شروین رو از نظر موسیقیایی دوست نمی‌داشتن ولی پیام آهنگ «برای» براشون برجسته بوده.

🟥چرا سمت موسیقی غمگین می‌ریم؟ علل روان‌شناختی

▪️موقعیت‌ها:
➖زندگی روزمره: خیلی از افراد معتقدن که موسیقی غمگین هنگام سفر، رانندگی، مطالعه یا کار یه موسیقی پس‌زمینه خوب می‌تونه باشه.

➖موقعیت‌های ناراحت کننده: وقتی افراد احساسات منفی تجربه می‌کنند، موسیقی غمگین گوش می‌کنند. همچنین از دست دادن عزیزان، احساس تنهایی یا نیاز به درک و پذیرفته شدن و همچنین هنگام خستگی از جمله این موقعیت‌ها هستند.

▪️خودتنظیمی:
➖غم: خیلی از ما ناخودگاه هیجاناتمون رو سرکوب می‌کنیم، این مشکلاتی برای می‌سازه. سوزان دیوید پژوهشگر هیجانات در کتاب "انعطاف‌پذیری هیجانی" اولین مرحله تنظیم هیجان رو حضور یا به رسمیت شناختن حس نام‌گذاری کرده.

یه آهنگ غمگین باعث می‌شه هیجان منفی‌تو به خوبی حس‌کنی و به طور شایسته‌ای تجربه‌ش کنی.

البته بعضی افراد به خصوص افرادی که دچار افسردگی هستند، ممکن است حس کنند بدتر می‌شن. در حالی که بعضی دیگه‌شون اینطور نیستند.

➖ خاطرات و ارتباطات اجتماعی: موسیقی می‌تونه حافظه‌ای در ارتباط با دوستان و خانواده بازیابی کنه.
➖بهبود خلق: بسیاری از افراد حالشون بعد شنیدن موسیقی غمگین بهتر می‌شه.
➖حواس‌پرتی: می‌تونه فضای ذهنتو کمی از مشکلاتت دور کنه.
➖شناخت: از طرفی هم می‌تونه باعث بشه یجور دیگه درباره مشکلاتت فکر کنی و ارزیابی مجدد داشته باشی.
➖حس دوستی: موسیقی رو یه دوست نمادین می‌تونی ببینی، که خیلی خوب می‌فهمدت.

نکته: اگرچه افرادی که برخی اختلالات روانی را دارند، تمایل بیشتری به گوش دادن به موسیقی دارند؛ اما همیشه اینطور نیست، گوش دادن به موسیقی می‌تونه کاملا یه روش مقابله‌ای سازنده باشه.

▪️اثر پاداش:
برخی پژوهشگرا معتقدن که ممکنه بخاطر پاداشی که از شنیدن آهنگا می‌گیریم، بیشتر گوششون می‌دیم. چه پاداش‌هایی؟ ۴ مورد زیر بر اساس یک پیمایش بر روی ۷۰۰ نفر استخراج شده است:

➖عدم پیامد واقعی: لذت از غم ناشی از موسیقی، به دلیل اینکه در دنیای واقعی اتفاق نمیوفته.
➖تنظیم هیجانات: لذت از تنظیم و کنترل احساسات منفی‌.
➖تخیل: لذت از درگیر شدن در تخیل و تصورات ناشی از موسیقی.
➖همدلی: لذت از احساس همدلی و ارتباطی که از طریق موسیقی صورت می‌گیرد.

مطالعات نشون می‌ده دوتا از پاداش‌ها اختصاصی به موسیقی غمگین ربط داره و اثر مشابهش با موسیقی شاد ایجاد نمی‌شه:

۱) عدم پیامد‌های واقعی ۲)همدلی

ولی دوتای دیگه با موسیقی شاد مشترکه.

🎼ادامه در کامنت اول ...
🆔 Telegram |YouTube

#از_ایستادگی_بگو

#قانون_اول_ایستادگی: امید توخالی، شکستت میده.

توی ماه اخیر احساسات متفاوت و حتی متناقضی رو تجربه کردم (و می‌کنم ...)، یکی از پررنگ ترین چیزایی که بهش فکر می‌کردم "امید" بود.

تسلیت گفتن و آرزوهای خوب برای دیگران کردن، برام غیرواقعی ترین واکنشی بود که می‌تونستم بدم و این کار هم نکردم ...

همیشه از قول روان‌شناس ها میگن توی بدترین شرایط، اونایی که «نیمه‌ی پر لیوان» رو ببنید اما برای من دیدن این نیمه پر، به معنی خالی بودن نیمی از مغزم تعبیر می‌شد، یجور توهین به شعور خودم، دیگران و احساساتی که تجربه می‌کردم.

گاهی وقتا امید داشتن، دقیقاً همون چیزیه که آدم رو مسموم می‌کنه، گول میزنه یا حتی می‌کشه ... تا ذره آخر از درون خالیت می‌کنه. به همین خاطر هم بود بدون اینکه بخوام هیچ توضیح اضافه ای بدم این آهنگ رو آپلود کردم.

جیم کالینز از دل مصاحبه با یک بازمانده جنگی، اصطلاحی رو مطرح کرده به نام «پارادوکس استاک‌دیل».

پارادوکس استاک‌دیل؛ امیدواری مرگبار
جیمز استاک‌دیل، افسر ارشد نیروی دریایی، ۸ سال توی اسارت و زیر شکنجه بود. سال‌ها بعد وقتی ازش پرسیدن:

کیا اون تو دوام نیاوردن؟

جواب داد: «خوش‌بین‌ها!»

در ادامه توضیح داد:
خوش‌بین‌ها کسایی بودن که هی وعده می‌دادن: «تا کریسمس آزاد می‌شیم.» کریسمس میومد و خبری نمی‌شد.

می‌گفتن: «خب تا عید پاک حتماً میریم.» عید پاک هم می‌گذشت... استاک‌دیل میگه: «اونا یکی‌یکی از دل‌شکستگی دق کردن و مردن.»

من نمی‌تونم به عنوان کسی که ازش انتظار حرف علمی دارید، بگم واقعا یک رابطه علت و معلولی بین "خوش‌بینی غیر واقع بینانه" و مرگ سربازان وجود داشته اما اثر مشابهی رو توی نوشته های ویکتور فرانکل (روانپزشک و بازمانده زندان نازی‌ها) نویسنده کتاب "انسان در جستجوی معنا" می‌تونید ببنید.

فرانکل متوجه شد که بیشترین آمار مرگ‌ومیر زندانیان آشویتس، نه از سرما بود و نه گرسنگی؛ بلکه دقیقاً در هفته‌ی بین کریسمس ۱۹۴۴ تا سال نو ۱۹۴۵ رخ داد.

انگار طبق تبیین شخصی استاک‌دیل، آزاد نشدن در سال جدید ضربه شدیدی بر استقامت زندانیان می‌زده.

اگر سعی کنیم از دیدگاه مغز یک توضیح نزدیک پیدا کنیم، شاید پاسخ در مکانیزمیه که عصب‌شناس‌ها بهش میگن «خطای پیش‌بینی پاداش» یا "Reward Prediction Error".

وقتی واسه پایان بدبختی «تاریخ» می‌ذاری (مثلاً میگی این ماه تمومه)، مغزت خودش رو برای یه دوشِ دوپامین آماده می‌کنه. وقتی اون تاریخ می‌رسه و رنج ادامه داره، سطح دوپامین نه‌تنها برمی‌گرده سرجاش، بلکه سقوط آزاد می‌کنه (Dopamine Dip).

تکرارِ این چرخه (امید الکی، عدم تحقق، سقوط شیمیایی)، مغز رو می‌بره توی حالت درماندگی ...

خوشبینی تراژیک: اما چاره در نا امیدی و غصه خوردن هم نیست ...
استاک‌دیل فکر می‌کرد زنده موند چون یه فرمول داشت که به «خوش‌بینی تراژیک» معروفه.

فرمولش یجور مجموع دو چیز منناقض توی ذهنه (کار خیلی سختیه):

۱. ایمانِ مطلق: ایمان دارم که تهِ این داستان من برنده‌م و این روزها رو به سکوی پرتاب تبدیل می‌کنم.

۲. پذیرشِ بی‌رحمانه: الان وسط جهنمم، هیچ خبری از آزادی نیست و شاید سال‌ها طول بکشه.

از نظر من حقیقت این هست که جنبش‌های آزادی بخش عمیق و اثرگذار مردمی، به یکباره و به سرعت جواب نمیدن (مگر شرایط خاص!)، این مسیر یک ماراتن به شدت مبهم و سخته، باید نهایت تلاشمون این باشه که تا پایان این مسیر سرپا بمونیم.

کل این پست رو در نقل قول از دریانوردان آمریکایی خلاصه می‌کنم:

ما آرزوی بهترین‌هارو داریم، اما برای بدترین ها آماده می‌شویم.