شروع همکاری مشترک تیم مون( آناتومیار) و مرکز تحقیقات علوم اعصاب دانشگاه علوم پزشکی ایران.

این طرح توسعه ابزاری مبتنی‌بر فناوری #واقعیت_افزوده (AR) در آموزش پزشکی است.

#آناتومیار

خلاصه کتاب انعطاف پذیری (چابکی) هیجانی
نوشته سوزان دیوید

قبل عید این کتاب رو در یک جلسه کتاب‌خوانی ارائه دادم؛ مدتها پیش زمانی که این کتاب رو خوندم خودم بشدت اوضاع روانی ناآرامی داشتم و قول دادم به خودم که روزی یک فصل از این کتاب رو بخونم و به اون فصل و مصداق هاش در زندگیم فکر کنم.

احتمالا حرفای جالبی توی کتاب باشه براتون؛ اگه شنیدین، نظرتون رو بهم بگید.

دانیال نژادمعصوم

واقعاً نمی‌دونم کدوم بخششو کپشن کنم، همش، با همش همدلم.

حادثه‌های دلخراش خیلی اوقات می‌تونن چه برای افراد آسیب دیده، چه شاهدین عینی مستقیم و چه اطرافیان آسیب دیدگان بشدت تجربه پرفشاری باشد که ترومای روانی ماندگار ایجاد کند.

سازمانهای جهانی کتابچه های خودیاری را تهیه کرده اند که متاسفانه به زبان فارسی در دسترس نیستند. این کتابچه به زبان فارسی سعی کرده محتوای جامعی رو در دسترس عموم قرار بده.

اما چرا این آهنگ را آپلود کردم؛ با اینکه میدونم خیلیا از خود شخص محسن نامجو بدشون میاد و خیلی ها هم از سبک موسیقی اش بدشون میاد.
از هوش مصنوعی chatgpt خواستم در مقام یک منتقد ادبی درون مایه این ترانه را تحلیل و تفسیر کند؛ پاسخش را در پایین می بینید:

تفسیر شعر
در این قطعه، محسن نامجو تصویری از سرنوشت ملّتی زخمی و دل‌سوخته ارائه می‌دهد. تکرار مصرع «ندیدم هیچ اشراق، اشراق و تحول / که دهدم پاسخ...» نمادی از ناکامی در یافتن نوری است که بتواند رنج را التیام بخشد یا حتی قدردانیِ شایسته‌اش را برانگیزد. این «اشراق» و «تحول» هم می‌تواند ارجاع به بیداری و دگرگونی اجتماعی-سیاسی باشد، هم امید فردی به رهایی از مصائب؛ اما گوینده با صدایی نومیدانه تأکید می‌کند که نه فرصتی برای پاسخ هست و نه ظرفیتِ تحمل بیش‌تر.

بند «ما که راه رفته‌ایم، باد از که می‌گذرد / ما که دل شکسته‌ایم، یاد از که می‌حجرد» درواقع دو پرسشِ تأکیدی است: وقتی خود مسیر دشوار را طی کرده‌ایم، چه نیروی تازه‌ای می‌تواند بیاید و روشن‌مان کند؟ وقتی خود دلتنگیم و آسیب دیده‌ایم، چه یاد و خاطره‌ای درون‌مان حجرت می‌کند و از ما دور می‌شود؟ این واژگانِ «باد» و «حجرت» بار استعاری قوی دارند: باد نماد تغییر لحظه‌ای و بی‌حاصلی است و حجرت یادآور جدایی و غربت.

در بخش مارش وارِ «دورِ ایران‌تو خط بکش… تف‌ و لعنت به این سرنوشت»، شاعر دعوت می‌کند که از این سرزمینِ تلخ خط بکشیم؛ نه الزاماً برای رفتن فیزیکی، بلکه گویی به قطع امید از وضع موجود. این نفرت و نفرین به «سرنوشت» حکایت از احساس بی‌قدرتی و انزجار دارد.

در ادامه با جمله‌های تأثرانگیزِ «این مادر میهن بیوه شد… شیر تفاخر هم مسموم بود» می‌بینیم که ایران به‌مثابه مادری داغدار و بی‌پنا‌ه توصیف می‌شود، و حتی غرور ملی هم مسمومیت و تباهی‌اش را دارد. تصویر «شتر رنج» که چندباره تکرار می‌شود، نماد سنگینی بار مصائبی است که بی‌وقفه بر دوش این سرزمین خوابیده است.

نقد ادبی (کوتاه)
این شعر نمونه‌ای از ساختار آزاد و گفتارمحور است که با تکرارهای حساب‌شده و «پرسش‌های بلاغی» فضا را به لحن نوحه‌گون نزدیک می‌کند. نامجو به شیوه‌ی تلفیق زبان معاصر با واژگان کلاسیک (مثل «اشراق»، «حجرت») و حتی بکارگیری عبارت‌های عربی («الا هذا آوخ») حسِ آمیختگی تاریخ و فرهنگ را برجسته می‌کند. قافیه‌های ناصاف و وزن آزاد، انسجام لفظی ـ معنایی را فدای تأکید بر محتوا و احساسات خالص کرده‌اند. تلمیح به باد و شتر رنج و نیز استفاده از ایماژهای مضمحل‌شده چون «شیر تفاخر مسموم» جلوه‌ای سینمایی به ذهن می‌بخشد؛ گویی در یک مستند سیاه‌وسفید، زوال یک ملت را می‌بینیم. این ترکیب زبان محاوره و تصاویر شگفت‌انگیز، عاطفه و تحلیل را در هم می‌آمیزد و به خواننده تجربه‌ای پیچیده از امید و یأس ارائه می‌دهد.

یه ویدیوی همینجوری پیش‌بینی نشده و بدون مقدمه😁

در حال نوشتن شعری به نام «تراپیست خوشگله» هستم :)

تراپیست خوشگله
به مناسبت روز روان‌شناس

امان از مغزت ای تراپیست بزرگ با رضایت مشتری
تراپی از مغزت، ای تراپیست معظم، که تراپی از تو بر آید از مغزت، مغزت ...
فغان از تو برآید ای روان، که شناخت تو میدهی
نمیدانم پژوهشگر کدام پژوهشکده هستی؟
چه کس تورا آموخته؟ کیان داوری کرده اند؟
خود من، مربوط به کدام درمانم، که درمانی نیست آن، که درمانی نیست مرا در کوی درمانگران جهان.
ای برهم رساننده دو زوج حتی مجازی
که هیچکس را چون تو گاتمن را نکرده است، نزدیکی، نزدیکی ...
گویند حکایت یه اینجا رسید، که خود و مریدانش سوراخ سنبه های روانشناسی را عیان کرده اند، امان از مغزشان.
گویند بریده است و ازهمه بریده و هزار اصل اخلاق حرفه ای را طلاق داده که رضایت مشتری اش تو باشی و آن رظام نوانشناسی، امان از مغزت.
گویند فالورانش همه تباه شده اند و خطا می‌روند اما اورا برگزیده اند برای زندگی اشُ برای زندگی شان تا در آغوش هم به حال ترومایش گریه کنید.
تو استعاری ترین تراپیست خداوندی، چنان که مریدانت لیس درمانی را انتخااااب کرده اند، امان از مغزشان.
اما من، از آن جبرگریانام، از آن جبر دیدگان بی نشان به انتخاب تو.
نمی دانم کدام ژن در من نفوذ کرد که عضویتت در انجمن آمریکا یا رضایت مشتریانت هیچگاه در من بروز نکرد، من مرتد به دین تو شده بودم از آن زمان خودم نیز.
چه راز آمیز ترینی است عشق بازی های تو با چکیده پژوهش‌ها و توهم یک پژوهشگر، چه راز آمیز.
آخر کارگاهت مرا بی مدرک معتبر گذاشت، دیدی؟ که چیزی از این غمینتر نیست؛ و لذتی شهوانیست در تلفظت از آن عیان، انجمن روانشناسی حتی نیم نگاهی هم به من و تو نمی اندازد و چیزی غمینتر از این هم حتی ...
و چیزی غمینتر از تراپی آمورف تو ای تراپیست! ای عامل رضایت مشتری!

به امید اینکه فضای حاکم بر روانشناسی ایران، روزی با نسل جدید حرفه‌ای تر و علمی‌تر شود.


دانیال نژادمعصوم، با الهام از یکی از آهنگهای کمتر شنیده شده غیر قابل ذکر.

چرا مقالات جدید، به درد مردم نمی‌خورند؟

یافته‌های جدید روان‌شناسی بدرد نمی‌خورند، مگر اینکه شما پژوهشگر اون حوزه باشی و پیشینه اون پژوهش رو تا حد قابل توجهی بدونی.

پس اینکه فکر کنی یه یافته جدید میاد پس یه فکت جدیده، نه اینطور نیست؛ هیچ چیزی به تو اضافه نمی‌کنه، چون تو فقط نوک کوه یخ رو میبینی که اکثرش زیر دریاست.

به همین خاطر هست که دیسکاشن مقالات، تحلیلی‌تر از سایر بخش‌های مقاله هست. چون با یه نگاه عمیق‌تری یافته‌هارو کنار همدیگه می‌نویسند. و تبیین می‌کنند. به محدودیت ها و نقاط قوت می‌پردازند.

قضاوت شما در مورد یافته‌ها زمانی پخته‌تر می‌تونه باشه که از اون عمق هم خبر داشته باشی.

اگه تو از دید یه پژوهشگر به قضیه نگاه می‌کنی خیلی عالیه، چون می‌تونی نوآوری موضوع پژوهشت رو بیشتر کنی.

بنابراین، پست علمی که با چندین منبع (حتی با یافته‌های متناقض) و یک جستجوی جامع نوشته شده باشه ارزش بیشتری برای توصیه به مخاطب عام داره تا مقاله‌ای که در همین ثانیه منتشر شده باشه.

نگاهی متفاوت به هیپنوتیزم
هیپنوتیزم شدن ناشی از کم هوش بودن و به اصطلاح عام ضعیف بودن هست؟ هیپنوتیزم یعنی اینکه کنترلت رو کاملا به شخص دیگری میسپاری؟

دیوید اسپیگل، روانپزشک و استاد دانشگاه استنفورد با چندین دهه تجربه بالینی و پژوهشی در این زمینه پاسخ میده.

پ.ن: توی کلیپ به دانشجوی پست داک شون، دکتر آفیک فیرمن اشاره می‌کنه، که من قبلاً باهاشون یه همکاری کوچکی داشتم:

Nejadmasoom, Danial and Faerman, Afik,1402,Hypnotechnology: Implication of technology in Hypnosis,The first international congress of artificial intelligence in medical sciences,Kish Island,https://civilica.com/doc/1703082

#هیپنوتیزم
#hypnosis


🆔 Telegram |YouTube

با این پیش‌فرض سوالی که مطرح میشه اینه که، آیا سایکدلیک‌ها هیپنوتیزم پذیری را افزایش می‌دهند؟

چرا سایکدلیک‌ها؟ چون ماده‌ای هست که بنظر می‌رسه بستری ایجاد می‌کنه الگوهای سرسختی که توش گیر کردیم رو موقتا معلق می‌کنه. و یه پنجره‌ای باز میشه برای یه مداخله درمانی.

فرضیه‌های جدید اینجوری ساخته میشن، فرضیه یعنی حدس بخردانه؛ شما می‌بینی یه مطالعه‌ای میاد میگه فلان چیز به انعطاف پذیری شناختی مرتبطه، بعد تو یه گام جلوتر میری و یه سوال مطرح می‌کنی ... اگه با یه روشی انعطاف پذیری شناختی رو زیاد کنم، ممکنه اثربخشی اون فلان چیز افزایش پیدا کنه؟

هم پیشینه پژوهش‌ات مشخصه و هم نوآوری داره.

بچه‌ها هزار بار درمورد زبان توی کانال نوشتم، این بار هزار و یکمین بار ...

جان هرکی دوست دارید، نذااارید زبان بلد نبودن مانع کارتون بشه. مثلا فکر می‌کنید چون زبان بلد نیستین نمی‌تونید کتاب یا مقاله انگلیسی بخونید.

چرا نمیشه خوند؟ قسم می‌خورم میشه خوند. مگه من آدم فضایی بودم که از حفظ و دست و پا شکسته سخنرانی انگلیسی کردم جلوی اساتید دانشگاه تهران.

اون زمان نه هوش مصنوعی بود نه هیچی، من فقط با گوگل ترنسلیت همش ترجمه می‌کردم، و می‌خوندم ببینم معنیش منطقیه یا نه، اگه بنظرم می‌لنگید سرچ می‌کردم:

Definition of فلان in English.

بعد همون توضیحات انگلیسی توی نت رو می‌خوندم که بفهمم معنی انگلیسیش چیه.

اگه می‌خواستم کلمه خاصی رو باز درمورد معنیش بدونم توی سایت آبادیس سرچش می‌کردم.

بابا طرف با زبان درب و داغون توی دبی داره مشاور کسب و کار میده و سالها کار توسعه فردی کرده و می‌کنه با هزاران فالور :))) همه هم براش دست می‌زنن وای چقدر جذاب که تونست از رو دوتا جمله انگلیسی بخونه.

به خودتون باور داشته باشین، درسته جمله کلیشه‌ایه ولی واقعا همینه. ادامه بدین، توی مسیر اگه راه اصولی‌تری پیدا کردین برای زبان خوندن خب برید سمتش. ولی تا زمانی که ایده بهتری پیدا نکردید به هیچ وجه متوقف نشید توی مسیر زبان.

یادت نره باید انجام بدی که مسلط بشی، نه که مسلط بشی بعد انجام بدی.

امروز در آزمایشگاه روان‌شناسی میزبان بچه‌های مهندسی پزشکی دانشگاه بودیم.

توی هفته پیش، بیش از ۲۵ ساعت توی این آزمایشگاه در سه روز متوالی با کمک دونفر از دانشجویان کاربلد دانشگاه مون داشتیم روی پایان نامم کار می‌کردیم. فاز اول خوشبختانه به هر سختی و چالشی که بود تموم شد.

این هفته هم فاز نهایی پژوهش رو اجرا خواهیم کرد، ببنیم در انتها چی میشه. برای من این تجربه پایان نامم مثل پیدا کردن راه با چراغ قوه، توی یه جنگل تاریک می‌مونه، جلوی پامو می‌بینم اما تهش نمی‌دونم چی میشه.فقط اون چیزی که می‌دونم درسته رو به بهترین شکلی که می‌دونم سعی می‌کنم انجام بدم.

آخرش می‌بینم درون مغز شرکت کنندگانمون چی گذشته:)🧠