نکته‌ی بعدی!
مدرک‌گرا نباشید. فکر نکنید صرفِ مدرک داشتن، یک افتخاره. سیستم‌های آکادمیک در کل جهان دارن به سمت مهارت‌محوری می‌رن، نه مدرک‌محوری. اصولاً تعداد مدرک‌هاتون برای اون‌ها اهمیتی نداره. به این نگاه می‌کنن که چقدر بلدی کار واقعی انجام بدی. تولید علم، ارزشش بیشتر از مصرف علمه؛ اما متأسفانه ما فقط مصرف‌کننده شدیم. شما بیست‌تا مدرک از کارگاه‌ها، سمینارها و همایش‌های مختلف برای دانشگاه‌های معتبر جهان ارائه بدی، اندازه‌ی یک عدد مقاله‌ی پژوهشی تأثیرگذار نیست در رزومه‌ و روند پذیرش‌تون.

پس کاربلد بودنتون رو چطور می‌سنجن؟ باهاتون مصاحبه می‌کنن؛ براتون پروژه تعریف می‌کنن؛ ممکنه ازتون ارائه بخوان؛ یا بخوان که همونجا به‌طور عملی اون مهارت رو نشون بدید. یکی از ارشدهامون برای استخدامی آزمایشگاه که رفته بود، بهش یک هفته مهلت داده بودن که تکنیک‌هایی که ادعا می‌کرد بلده رو انجام بده.

به‌طور کلی، سعی کنید تا می‌تونید تکنیک و مهارت یاد بگیرید. از اساتید و ارشدهای رشته‌تون بپرسید چه مهارت‌های تئوری و عملی برای موفقیت در رشته‌تون نیاز دارید و از یه گوشه‌اش شروع کنید به مطالعه و یادگیری. مثلاً من زیست سلولی و مولکولی می‌خونم و می‌دونم که تا فارغ‌التحصیلی نیاز دارم PCR، الکتروفورز، استخراج و کشت رو بلد باشم. از همون اول خرده خرده شروع می‌کنم به پرس‌و‌جو و جستجوی منابع خوب.

حالا اشتباه برداشت نکنید. نمی‌گم "وقتی شرکت کردید، مدرکش رو نگیرید"! اتفاقاً در راستای علم یه تکون هم خوردید، مدرکش رو بگیرید. حرف من کلاً یه چیز دیگه‌ست. دارم می‌گم "صرفاً برای مدرک جمع کردن، اینور اونور شرکت نکنید." یدونه کارگاه شرکت کنید، ولی همون رو خوب شرکت کنید. نوت‌برداری و خلاصه‌نویسی کنید، چندین بار مرور کنید، از اساتید سؤال بپرسید، باهاشون ارتباط بگیرید، برای آزمون‌ها بخونید، اگر تکنیک‌محوره مهارت‌های عملی‌تون رو بالا ببرید. اگر یک دوره‌ای واقعاً خوب باشه، همون یدونه‌اش کفایت می‌کنه.

خب حالا که مدرک مسئله نیست و ما هم آدم‌های مدرک‌گرایی نیستیم، همایش‌ها و سمینارهای علمی به چه دردی می‌خورن؟

۱) آشنایی با زیرشاخه‌های مختلف رشته‌تون (مثلاً من تا قبل از همایش شهید بهشتی، نمی‌دونستم شاخه‌ی عصب‌جرم‌شناسی -نوروکریمینولوژی- وجود خارجی داره. بعد از اون، رفتم مطالعه کردم.)
۲) ایده گرفتن برای پژوهش‌های آینده‌ی خودتون (در کنگره‌ها و همایش‌های بزرگ، اساتید مقاله‌ها و حیطه‌ی پژوهشی خودشون رو ارائه می‌دن و به به‌روزترین اخبار رشته‌تون دسترسی پیدا می‌کنید. ممکنه این وسط یک ایده‌ای جرقه بزنه.)
۳) شبکه‌سازی با دانشجویان و اساتید (تجربه‌ی شخصی: یک بار از یکی از اساتید کنگره ژنومیکس چند سؤال پرسیدم و بعدها در لینکدین با استاد کانکت شدیم و پیگیری کارهای این آدم باعث شد نسبت به یک شاخه‌ی پژوهشی خاص -مرتبط به ژنتیک سرطان- آگاه‌تر بشم و مطالعه کنم.)
۴) قرار گرفتن در یک جو علمی و انگیزه‌ گرفتن برای ادامه‌ی مسیر (چیز کمی نیست.)

اگر اینا رو شرکت نمی‌کنیم، از بقیه عقب موندیم؟ نه! اونایی که همایش می‌رن، دارن قله‌های علم رو فتح می‌کنن؟ نه!
اتفاقاً صادقانه بخوایم بگیم، اگر همون زمانی که برای همایش گذاشتی رو برای خوندن چند فصل از یک کتاب رفرنس یا یک مقاله می‌ذاشتی، مطالب بیشتری یاد می‌گرفتی. در دید من همایش‌ها و کارگاه‌های "یک‌روزه" برای کسب دانش و مهارت عمیق در یک حیطه نیستن؛ صرفاً برای آشنایی‌ان.
اما من دوست دارم شرکت کنم، چون برای من شخصاً شبکه‌سازی اهمیت زیادی داره. عموماً هر رویدادی که می‌رم، حداقل یکی دو نفر آدم آشنای جالب می‌بینم و گفتگو و تبادل‌ نظری که این وسط شکل می‌گیره برای من جذابیت داره.

خلاصه این‌که اگر مشتاق به علم هستید و برای یادگیری‌ِ هرچه‌بیشتر تلاش می‌کنید، دمتون گرم. فقط حواستون باشه این وسط در چرخه‌ی معیوب مدرک‌گرایی نیفتید.

#کوتاه_نوشته نمیدونم جریان چیه، اما فکر میکنم آزمایشگاه های خارج از کشور به دلیل اختصاصی بودن حوزه کاری شون فقط تجهیزات محدودی رو دارن؛ امروز صبح با مدیر یکی از آزمایشگاه های استرالیا جلسه داشتیم و میگفتن ما EEG نداریم، برام جالب بود.

بستر برگزاری جلسه، پلتفرم ماکروسافت تیم بود؛ الان متوجه شدم که بعد جلسه اطلاعات خیلی جالبی رو این پلتفرم در اختیارمون گذاشته. مثلا کل صحبت هارو تحلیل کرده و کلید واژه هارو استخراج کرده، سهم مشارکت هر شرکت کننده در جلسه رو مشخص کرده، کل صحبت هارو به طور تایپی نوشته، طرح کلی جلسات و اقداماتی تصمیم گیری شده رو هم ارائه داده!

سوالات پر تکرار:

۱. از دانشگاه زنجان راضی هستی؟ من به طور کل راضی ام، اما نظر من ممکنه قابل تعمیم به شما نباشه پس از این نظر اصلا به نظر من اتکا نکنید. مثلا من هیچ اطلاعی از وضعیت خوابگاه ها ندارم.

۲.آزمایشگاه شناختی زنجان چه امکاناتی دارد؟ آزمایشگاه شناختی کاربردی ترین وسایلش EEG و tDCS، یدونه EMG هم استادمون میگفت داریم اما خودم نرفتم ببینمش. بقیه آزمایشگاه وسایل از نظر من کاربرد پژوهشی ندارن، صرفا آموزشی ان.

اینجا دانشکده های متعددی داریم، اگه امکاناتی باشه که داخل دانشکده انسانی نباشه باید با دانشکده های دیگه هماهنگ کنید مثلا دانشگاه آزمایشگاه حیوانات داره اما برای دانشکده علوم انسانی نیست.

۳. موقعیت جغرافیایی دانشگاه زنجان: دانشگاه زنجان یه دانشگاه خیلی بزرگه که از شهر دوره (داخل جاده تبریز) به طوری که برخی نقاط ممکنه گوشی اینترنت نداشته باشه😁، خوابگاه ها، باشگاه، کافه، دانشکده و ... همه داخل محیط دانشگاه هست و هیچ چیز خارج از محوطه نیست.

۴. استادای اونجا شناختی خوندن؟
گروه روانشناسی اینجا هنوز هیئت علمی با گرایش علوم شناختی ندارد، اما اساتیدی هستند که در اون زمینه ها هم مقاله یا پایان نامه ای کار کرده باشن، برای بررسی دقیق تر از کم و کیف قضیه به سایت دانشکده علوم انسانی، گروه روانشناسی بروید و سابقه پژوهشی اساتید رو چک کنید ببنید که برای شما راضی کننده هست یا خیر.

🆔 Telegram |YouTube

این مانیه‌تیزم، امروزه هیچ جایی در هیپنوتیزم آکادمیک نداره! اگر هم جای آکادمیکی ازش یاد بشه صرفا به عنوان تاریخچه خواهد بود.
مثلا خود من هم توی دوره ابتدا از اولین کلینیکال ترایال مانیه‌تیزم که به دستور لویی شانزدهم صورت گرفت حرف خواهم زد و تعریف می‌کنم اگر ایده مانیه‌تیزم درست نیست، پس چگونه کار میکرده.

به دانشجو هایی که قبلا پیام داده بودن، ۳۰ درصد تخفیف دادم؛ به افرادی که همه سوالات بالا رو درست جواب دادن هم میتونم تا ۴۸ ساعت آینده ۵۰۰ هزار تومان تخفیف شرکت در دوره عصب‌شناسی هیپنوتیزم بدم. :)🧠

همچنین به کسی که بهترین جزوه دوره رو بنویسه که حداقل استاندارد هارو داشته باشه، کل هزینه ثبت نام اش رو بر می‌گردونم.

🧠مروری بر کارگاه هیپنوتیزم در دانشگاه آزاد اسلامی واحد چالوس در سال ۲۰۲۲

♨️در اولین دوره مبانی هیپنوتیزم در مطالعات علوم اعصاب شناختی بر اساس دستنامه بین المللی هیپنوتیزم بالینی، چاپ ۲۰۲۴ به بررسی عمیق تر این موضوع می‌پردازیم.

سرفصل های دوره

💢جهت ثبت نام و اطلاعات بیشتر به آیدی زیر پیام بدهید:
@daneurolab_op

🆔 Telegram |YouTube