ساقه مغزی شامل Medulla, Pons, Midbrain است و هر بخش عملکردهای حسی و حرکتی متفاوتی دارد:

بخش قدامی (Ventral / Anterior):

حاوی راه‌های حرکتی اصلی مانند Corticospinal و Corticobulbar fibers است.

ضایعه در این بخش باعث فلج و اختلال حرکتی می‌شود.

بخش خلفی (Dorsal / Posterior):

شامل هسته‌های حسی و مسیرهای حسی صعودی مانند Medial Lemniscus و حس لمس دقیق و درد و دما است.

ضایعه در این بخش باعث اختلالات حسی می‌شود، نه حرکتی.

بخش طرفی (Lateral):

بیشتر با مسیرهای حسی، اتونوم و برخی هسته‌های اعصاب جمجمه‌ای مرتبط است.

ضایعه باعث اختلال حسی و علائم اتونوم می‌شود، اما اختلال حرکتی عمده ایجاد نمی‌کند.

بنابراین، اختلال حرکتی اصلی ناشی از ضایعه بخش قدامی ساقه مغزی است.

پل مغزی (Pons) شامل چندین هسته عصبی حرکتی و حسی برای اعصاب جمجمه‌ای است:

هسته Facial motor nucleus: هسته حرکتی برای عصب صورتی (CN VII) است و در پل واقع شده است.

هسته Trigeminal motor nucleus: هسته حرکتی برای عصب سه‌قلو (CN V) است و در پل قرار دارد.

هسته Abducens nucleus: هسته حرکتی برای عصب ابدوُسنت (CN VI) است و در پل واقع شده است.

اما هسته Solitary nucleus: هسته‌ای حسی برای اعصاب VII, IX و X است و بیشتر در بصل‌النخاع (Medulla oblongata) قرار دارد، نه در پل.

بنابراین، هسته‌ای که در پل مغزی قرار ندارد، Solitary nucleus است.

هسته Edinger-Westphal nucleus یکی از هسته‌های پاراسمپاتیک واقع در مغز میانی (Midbrain) است و وظیفه اصلی آن کنترل انقباض مردمک (Pupillary constriction) و تنظیم لنز برای تطابق دید نزدیک است.

الیاف پاراسمپاتیک از این هسته از طریق عصب اکولوموتور (CN III) به عضله مژگانی و عضله اسفنکتر مردمک می‌روند.

سایر هسته‌ها:

هسته Dorsal nucleus: هسته حرکتی برای اعصاب جمجمه‌ای یا اتونوم نیست.

هسته Inferior salivatory nucleus: هسته پاراسمپاتیک برای عصب گلوسوفارنژیال (CN IX) و ترشح غدد بزاقی است.

هسته Superior salivatory nucleus: هسته پاراسمپاتیک برای عصب صورتی (CN VII) و غدد بزاقی و اشکی است.

بنابراین، هسته کنترل کننده پاراسمپاتیک مردمک، Edinger-Westphal nucleus است.

ترشحات غده اشکی (Lacrimal gland) تحت کنترل سیستم پاراسمپاتیک (Parasympathetic system) قرار دارند.

هسته پاراسمپاتیک مسئول این کنترل در ساقه مغزی، Superior salivatory nucleus است که در پل مغزی (Pons) واقع شده است.

الیاف پاراسمپاتیک از طریق عصب صورتی (Facial – CN VII) و شاخه Greater petrosal nerve به غده اشکی می‌روند و باعث ترشح اشک می‌شوند.

سایر هسته‌ها:

هسته Edinger-Westphal nucleus: کنترل مردمک و تطابق لنز را بر عهده دارد، نه غده اشکی.

هسته Dorsal vagal nucleus: کنترل پاراسمپاتیک احشاء (مثلاً قلب و دستگاه گوارش) را بر عهده دارد.

هسته Nasolacrimal nucleus: اصطلاح غیررسمی و نامعتبر است، هسته اختصاصی در ساقه مغزی ندارد.

بنابراین، کنترل غده اشکی به Superior salivatory nucleus مربوط می‌شود.

مسیرهای صعودی نخاع وظیفه انتقال اطلاعات حسی به مغز را دارند:

راه اسپاینوتالامیک (Spinothalamic tract): مسیر اصلی برای انتقال حس درد و حرارت به تالاموس و سپس قشر حسی است.

شامل Lateral Spinothalamic tract برای درد و حرارت

شامل Anterior Spinothalamic tract برای لمس غیر دقیق و فشار

لمنیسکوس Medial Lemniscus: مسیر حس لمس دقیق، ارتعاش و موقعیت مفصل است و درد و حرارت را منتقل نمی‌کند.

اسپاینوسربلار Dorsal spinocerebellar: انتقال اطلاعات حسی پروپریوسپتیو ( proprioception) از عضلات و مفاصل به مخچه.

لمنیسکوس Lateral Lemniscus: مسیر شنوایی است و به درد و حرارت ارتباط ندارد.

بنابراین، Spinothalamic tract مسئول حس درد و حرارت است.

ضایعه اطراف مجرای اپاندیم نخاع (Central cord lesion) معمولاً روی فیبرهای عبوری در نواحی جانبی و قدامی نخاع تأثیر می‌گذارد:

این نوع ضایعه بیشتر الیاف میان‌سطحی و تقاطعی Spinothalamic tract را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

بنابراین حس درد و حرارت که توسط Spinothalamic tract منتقل می‌شود، دچار اختلال می‌شود.

همچنین مسیرهای لمس غیر دقیق (Crude touch) که از Anterior Spinothalamic tract عبور می‌کنند، می‌توانند تحت تأثیر قرار گیرند.

اما حس لمس دقیق (Fine touch) که از طریق Dorsal column – Medial Lemniscus pathway عبور می‌کند و در بخش خلفی نخاع قرار دارد، معمولاً در ضایعات مرکزی نخاع سالم باقی می‌ماند.

بنابراین، حس لمس دقیق (Fine touch) تحت تأثیر این ضایعه قرار نمی‌گیرد.

مبدأ الیاف پیش‌گره‌ای (Preganglionic fibers) پاراسمپاتیک دستگاه گوارش در Dorsal vagal nucleus واقع در بصل‌النخاع (Medulla oblongata) قرار دارد:

هسته Dorsal vagal nucleus الیاف پاراسمپاتیک را از طریق عصب واگ (CN X) به عضلات صاف و غدد دستگاه گوارش می‌فرستد.

این مسیر باعث افزایش حرکات دودی روده (Peristalsis) و ترشح گوارشی می‌شود.

سایر هسته‌ها:

هسته Ambiguus: بیشتر با کنترل حرکتی عضلات قلب و بخشی از عضلات حلق مرتبط است.

هسته Inferior salivatory: مربوط به ترشح غدد بزاقی توسط عصب گلوسوفارنژیال است.

هسته Solitary: هسته حسی برای دریافت اطلاعات احشایی و چشایی است و نقش پاراسمپاتیک ندارد.

بنابراین، مبدأ پاراسمپاتیک دستگاه گوارش، Dorsal vagal nucleus است.

هسته Olivary complex (یا Inferior olivary nucleus) یک ساختار مهم در پیاز نخاع (Medulla oblongata) است که نقش کلیدی در هماهنگی حرکتی و یادگیری حرکات دقیق دارد:

این هسته اطلاعات را به مخچه (Cerebellum) می‌فرستد و در تنظیم حرکات هدفمند و مهارت‌های حرکتی پیچیده نقش دارد.

الیاف ورودی آن از نخاع و سایر هسته‌های مغزی می‌آیند و الیاف خروجی از طریق Inferior cerebellar peduncle به مخچه می‌روند.

در سایر بخش‌ها:

مغز میانی Midbrain: شامل Substantia Nigra و Red nucleus است، اما Olivary complex در آنجا نیست.

پل مغزی Pons: شامل هسته‌های پل و مسیرهای مخچه‌ای است، اما Olivary complex در پل قرار ندارد.

نخاع Spinal cord: هسته Olivary comple در نخاع نیست، بلکه در Medulla oblongata است.

بنابراین، Olivary complex در پیاز نخاع (Medulla oblongata) قرار دارد.

هسته Nucleus ambiguus یکی از هسته‌های حرکتی مهم در بصل‌النخاع و ساقه مغزی است که وظیفه کنترل عضلات حلق و حنجره را بر عهده دارد:

این هسته الیاف حرکتی پیش‌گره‌ای (Preganglionic fibers) را به اعصاب جمجمه‌ای Vagus (CN X) و Glossopharyngeal (CN IX) می‌فرستد.

کنترل بلع (Swallowing)، صحبت کردن (Phonation) و حرکات محافظتی حلق توسط این هسته انجام می‌شود.

سایر هسته‌ها:

هسته Solitary nucleus: هسته حسی برای اطلاعات چشایی و احشایی.

هسته Dorsal vagal nucleus: هسته پاراسمپاتیک برای دستگاه گوارش و احشاء.

هسته Facial motor nucleus: هسته حرکتی عصب صورتی (CN VII) برای عضلات صورت.

بنابراین، هسته حرکتی عضلات حلق و حنجره، Nucleus ambiguus است.

هسته Phrenic nucleus هسته‌ای است در نخاع گردنی (Cervical spinal cord) که الیاف حرکتی پیش‌گره‌ای (Preganglionic motor fibers) خود را به عصب فرنیک (Phrenic nerve) می‌فرستد.

این هسته عمدتاً در سگمان‌های C3 تا C5 قرار دارد.

عصب فرنیک عصب اصلی دیافراگم (Diaphragm) است و نقش حیاتی در تنفس (Respiration) دارد.

این ارتباط باعث می‌شود که آسیب به هر یک از این سگمان‌ها می‌تواند منجر به اختلال تنفسی شدید شود.

در منابع استاندارد، C3–C5 به عنوان محل اصلی هسته فرنیک شناخته می‌شود.