بیماری Huntington Chorea یک اختلال ژنتیکی نورودژنراتیو است که عمدتاً باعث حرکات غیرارادی و ناگهانی (Chorea) می‌شود.

محل اصلی ضایعه در این بیماری، Caudate nucleus از Basal ganglia است.

ضایعه در Caudate nucleus باعث اختلال در مسیر غیرمستقیم (Indirect pathway) می‌شود، که منجر به کاهش مهار حرکتی و ایجاد حرکات غیرارادی می‌گردد.

سایر بخش‌ها:

هسته Subthalamic nucleus: ضایعه آن باعث Hemiballismus می‌شود، نه Huntington.

هسته Lentiform (Putamen + Globus Pallidus): ممکن است در مراحل پیشرفته درگیر شود، اما نقطه شروع بیماری Caudate است.

تالاموس Thalamus: معمولاً محل اصلی ضایعه Huntington نیست و بیشتر در انتقال اطلاعات عمل می‌کند.

📚 آینده‌نگاران مغز – مجموعه کامل کانال‌های MCQs علوم اعصاب

اگر می‌خواهید دانش خود در نورولوژی، نوروفیزیولوژی، نوروآناتومی، نوروبیولوژی و نوروفارماکولوژی را به سطحی فراتر از حفظ کردن برسانید و توانایی تحلیل علمی و تفکر انتقادی خود را تقویت کنید، این کانال‌ها برای شما طراحی شده‌اند.

در هر کانال، سوالات چند گزینه‌ای (MCQs – Multiple Choice Questions) همراه با تحلیل علمی دقیق ارائه می‌شود تا هر پاسخ صحیح و اشتباه را با منطق علمی درک کنید و مهارت تصمیم‌گیری مبتنی بر دانش را کسب کنید.

🌐 کانال‌ها و لینک‌های دسترسی:

آینده‌نگاران مغز: MCQs نوروآناتومی
کانال تلگرامی:

https://t.me/NeuroExplorers

آینده‌نگاران مغز: MCQs نورولوژی
کانال تلگرامی:

https://t.me/NeuroMasterMCQs

آینده‌نگاران مغز: MCQs نوروفیزیولوژی
کانال تلگرامی:

https://t.me/NeuroQuery

آینده‌نگاران مغز: MCQs نوروبیولوژی
کانال تلگرامی:

https://t.me/NeuroAce

آینده‌نگاران مغز: MCQs نوروفارماکولوژی
کانال تلگرامی:

https://t.me/NeuroMCQBank

همین امروز به جمع دانشجویان و پژوهشگران آینده‌نگاران مغز بپیوندید و مرزهای دانش خود را گسترش دهید.

https://brainyscholar.com

نئواستریاتوم Neostriatum شامل Caudate nucleus و Putamen است و نقش کلیدی در کنترل حرکات ارادی و برنامه‌ریزی حرکتی دارد. این بخش از Basal ganglia دریافت‌کننده فیبرهای آوران (Afferent fibers) از چند منبع است:

قشر Cerebral Cortex: ارسال اطلاعات حسی و حرکتی به Neostriatum برای پردازش و برنامه‌ریزی حرکتی.

تالاموس Thalamus: انتقال اطلاعات برگشتی از حلقه‌های حرکتی و ارتباط با مسیر غیرمستقیم و مستقیم.

جسم سیاه Substantia Nigra: به ویژه قسمت پارس کامپکت، نورون‌های دوپامینرژیک به Neostriatum ارسال می‌کند و فعالیت آن را تنظیم می‌کند.

اما باید توجه داشت که Superior Colliculus: عمدتاً در کنترل حرکات چشم و بازتاب‌های بینایی نقش دارد و مسیر آوران مستقیمی به Neostriatum ندارد.

تالاموس یک مرکز کلیدی انتقال اطلاعات حسی به قشر مغز است و هر نوع حس هسته اختصاصی خود را دارد:

جسم Lateral geniculate body (LGN): هسته اختصاصی بینایی (Visual) در تالاموس است که اطلاعات تصویری را از شبکیه (Retina) دریافت کرده و به قشر بینایی اولیه ( V1 ;Primary visual cortex) در Calcarine sulcus می‌فرستد.

جسم Medial geniculate body (MGB): هسته اختصاصی شنوایی (Auditory) است.

هسته‌های Interlaminar nuclei (هسته‌های بین‌لایه‌ای): این هسته‌ها در تالاموس قرار دارند و عمدتاً نقش انتقالی / ارتباطی (Relay / Association functions) و هسته‌های غیرحسی (Non-sensory nuclei) دارند و مرکز بینایی (Visual center) محسوب نمی‌شوند. می‌توان گفت که این هسته‌ها بیشتر در تنظیم هوشیاری، کنترل حرکت و انتقال اطلاعات بین بخش‌های مختلف قشر مغز نقش دارند تا پردازش مستقیم اطلاعات حسی خاص.

هسته Dorsomedial nucleus: بیشتر با عملکردهای رفتاری و لیمبیک مرتبط است و مرکز بینایی نیست.

بنابراین، مرکز بینایی تالاموس، Lateral geniculate body است.

آمیگدال Amygdaloid body (Amygdala) یکی از بخش‌های لیمبیک سیستم (Limbic system) است که نقش مهمی در پردازش هیجانات، حافظه هیجانی و رفتارهای دفاعی دارد.

محل دقیق آن در ضخامت uncus لوب تمپورال (Temporal lobe) قرار دارد و به این ناحیه گزارش می‌شود.

سایر نواحی:

ناحیه Septal area: مرتبط با سیستم لیمبیک و پاداش است، اما محل Amygdala نیست.

ماده Anterior Perforated Substance: بیشتر با مسیرهای عروقی و عصبی قاعده مغز مرتبط است.

اینسولا Insula: بخشی از قشر مغز (Cerebral cortex) در عمق شکاف جانبی (Lateral sulcus) است و وظیفه‌اش پردازش حسی درونی (Interoceptive sensory processing)، یعنی درک احساسات بدن مانند درد، دما، مزه، گرسنگی، تشنگی و احساسات احشایی (Visceral sensations) است. اینسولا شامل Amygdala نمی‌شود.

بنابراین، Amygdaloid body در uncus لوب تمپورال واقع شده است.

الیاف Corticopontocerebellar مسیر مهمی در انتقال اطلاعات حرکتی از قشر مغز به مخچه هستند:

این فیبرها ابتدا از قشر حرکتی و پره‌موتور به Pontine nuclei می‌روند.

از Pontine nuclei، الیاف به مخچه منتقل می‌شوند.

مسیر این فیبرها از طریق Middle cerebellar peduncle وارد مخچه می‌شود، که بزرگترین پایه مخچه‌ای است و وظیفه انتقال فیبرهای آوران قشری به مخچه را دارد.

سایر پایه‌ها:

پایه Superior cerebellar peduncle: عمدتاً مسیر خروجی از مخچه است (Efferent).

پایه Inferior cerebellar peduncle: بیشتر اطلاعات حسی و ورودی از ساقه مغز و نخاع را منتقل می‌کند.

بنابراین، Middle cerebellar peduncle مسیر اصلی عبور Corticopontocerebellar fibers است.

ناحیه Secondary Motor Area شامل دو بخش اصلی است:

قشر Premotor cortex: در سطح خارجی نیمکره لوب فرونتال قرار دارد و در برنامه‌ریزی و آماده‌سازی حرکات هدفمند نقش دارد.

ناحیه Supplementary Motor Area (SMA): در سطح داخلی نیمکره لوب فرونتال (medial aspect) واقع شده و به هماهنگی حرکات دوطرفه و برنامه‌ریزی پیچیده حرکتی کمک می‌کند.

بنابراین، وقتی به Secondary Motor Area به صورت کلی اشاره می‌کنیم، بخش Premotor در سطح خارجی نیمکره لوب فرونتال قرار دارد.

سندروم Lateral Medullary Syndrome یا Wallenberg Syndrome یک اختلال ناشی از انسداد یا ضایعه شریان Posterior Inferior Cerebellar Artery (PICA) یا شاخه‌ای از Vertebral artery است.

شریان PICA مسئول تأمین خون ناحیه جانبی بصل‌النخاع (Lateral medulla) و بخشی از Cerebellum است.

ضایعه در این شریان باعث مجموعه‌ای از علائم بالینی می‌شود، از جمله:
اختلالات تعادل و Vertigo
ناهماهنگی حرکتی (Ataxia)
فلج اعصاب جمجمه‌ای IX و X
کاهش حس دما و درد در طرف مقابل بدن و طرف ضایعه.

سایر شریان‌ها:
شریان Labirant artery: مربوط به گوش داخلی و سیستم شنوایی و تعادل

شریان Anterior Inferior Cerebellar Artery (AICA): بیشتر بخش قدامی و میانی مخچه و پل مغزی را تغذیه می‌کند

شریان Superior cerebellar artery: بخش فوقانی و پشت مخچه را تغذیه می‌کند

بنابراین، Lateral Medullary Syndrome ناشی از ضایعه PICA است.

ساقه مغزی شامل Medulla, Pons, Midbrain است و هر بخش عملکردهای حسی و حرکتی متفاوتی دارد:

بخش قدامی (Ventral / Anterior):

حاوی راه‌های حرکتی اصلی مانند Corticospinal و Corticobulbar fibers است.

ضایعه در این بخش باعث فلج و اختلال حرکتی می‌شود.

بخش خلفی (Dorsal / Posterior):

شامل هسته‌های حسی و مسیرهای حسی صعودی مانند Medial Lemniscus و حس لمس دقیق و درد و دما است.

ضایعه در این بخش باعث اختلالات حسی می‌شود، نه حرکتی.

بخش طرفی (Lateral):

بیشتر با مسیرهای حسی، اتونوم و برخی هسته‌های اعصاب جمجمه‌ای مرتبط است.

ضایعه باعث اختلال حسی و علائم اتونوم می‌شود، اما اختلال حرکتی عمده ایجاد نمی‌کند.

بنابراین، اختلال حرکتی اصلی ناشی از ضایعه بخش قدامی ساقه مغزی است.

پل مغزی (Pons) شامل چندین هسته عصبی حرکتی و حسی برای اعصاب جمجمه‌ای است:

هسته Facial motor nucleus: هسته حرکتی برای عصب صورتی (CN VII) است و در پل واقع شده است.

هسته Trigeminal motor nucleus: هسته حرکتی برای عصب سه‌قلو (CN V) است و در پل قرار دارد.

هسته Abducens nucleus: هسته حرکتی برای عصب ابدوُسنت (CN VI) است و در پل واقع شده است.

اما هسته Solitary nucleus: هسته‌ای حسی برای اعصاب VII, IX و X است و بیشتر در بصل‌النخاع (Medulla oblongata) قرار دارد، نه در پل.

بنابراین، هسته‌ای که در پل مغزی قرار ندارد، Solitary nucleus است.

هسته Edinger-Westphal nucleus یکی از هسته‌های پاراسمپاتیک واقع در مغز میانی (Midbrain) است و وظیفه اصلی آن کنترل انقباض مردمک (Pupillary constriction) و تنظیم لنز برای تطابق دید نزدیک است.

الیاف پاراسمپاتیک از این هسته از طریق عصب اکولوموتور (CN III) به عضله مژگانی و عضله اسفنکتر مردمک می‌روند.

سایر هسته‌ها:

هسته Dorsal nucleus: هسته حرکتی برای اعصاب جمجمه‌ای یا اتونوم نیست.

هسته Inferior salivatory nucleus: هسته پاراسمپاتیک برای عصب گلوسوفارنژیال (CN IX) و ترشح غدد بزاقی است.

هسته Superior salivatory nucleus: هسته پاراسمپاتیک برای عصب صورتی (CN VII) و غدد بزاقی و اشکی است.

بنابراین، هسته کنترل کننده پاراسمپاتیک مردمک، Edinger-Westphal nucleus است.