امروز روز جهانی رقصه.

مطلقا هیچ امیدی نیست کیرم تو من و این کشور و این دنیا حتی در دورترین تخیلاتم هم هیچی درست نمی شه خلاصم نمی شیم حداقل که راحت شیم از تحمل این همه درد.

‏قیافه‌ام وقتی دعوا راه انداختم تا کمی بهم توجه کنه ولی به کات کشیده شد:

‎بعد کار تو معدن،سخت ترین کار صحبت با کسیه که قبلا باهاش صمیمی بودی

من خیلی آدم «حواسم به همه جزئیات رفتاریت هست اما خودمو به اون راه میزنمی» هستم.

از قدیم گفتن تا نباشد چوب تَر
فرمان نبرد دوست‌پسر

کات کنن تهش یه (عج) می‌ذاره دیگه.

هیچی بدتر از نادیده گرفته شدن توسط یه گربه نیست. مخصوصاً وقتی یه عالمه پیس‌پیس کردی.

پنجشنبه دارم با دوستام میرم بارش شهابی ببینم. نمیدونم والا. قبلنا(تا هفته پیش) پنجشنبه‌ها عرق میخوردم. آدم به مرور کونی میشه.

من یادمه دانشجو که بودم تقریبا هرشب، یه شب درمیون از بیرون شام میگرفتیم میخوردیم تخممون هم نبود. کارم نمیکردم فقط پول تو جیبی میگرفتم، که اتفاقا زیادم نبود. الان کار میکنم حقوق میگیرم و واسه یه شب غذا سفارش دادن صدبار با خودم چونه می‌زنم می‌ارزه؟ نگایی خودتو تا آخر ماه

باد خنک برای دختر خانمای چنل.

وقتی دوست پسرم میگه این قضیرو واسه دوستات که تعریف نکردی؟

‏وقتی واسه اون پسر ۱۰/۱۰ که اومده بود شمارمو بگیره یکم ناز کردم و اونم گفت اوکی پس روز خوبی داشته باشید

ولی من میگم افسردگی از بیکاری میاد
شما درگیر باشی اصن وقت نداری افسرده باشی.